We zijn alweer zo’n anderhalve week aan het werk in Kathmandu. De eerste dagen was het weer niet zoals we gewend zijn: te koud en dagelijks een portie regen. Dat laatste was voor Tanja wel heel erg aangenaam; de lucht in Kathmandu was veel schoner door de dagelijkse regenbui. Sinds twee dagen is het heerlijk warm en werken we veel buiten onder de veranda.
Het was geen gemakkelijke start deze keer. Met zoveel projecten kunnen we zonder computer niet meer uit de voeten. We nemen vanuit Doesburg altijd onze externe harde schijf met een volledige kopie van de computer thuis mee. Bij het installeren en opstarten van de computer in ons appartement ging er deze keer van alles mis. Het ene na het andere Trojaanse paard galoppeerde door onze bestanden met als gevolg twee dagen verlies en twee computerdeskundigen over de vloer, die uiteindelijk niets anders wisten te bedenken dan de hele computer leeg te maken en van de grond af weer op te bouwen. Vooral voor Tanja was dit even flink slikken. Maar gelukkig werkt alles weer (bijna) zoals het hoort.
YES, een toekenning van Impulsis !!!!!
Wat hebben we er een hard hoofd in gehad en wat hebben we aan het begin van dit jaar veel tijd en energie besteed aan fondsenwerving. Maar de beloning van onze vaste sponsors is groot. Ondanks alle beleidswijzigingen en bezuinigingen van het kabinet Rutte is ook de financiering van ons allerlaatste toiletten- en rookvrije kooktoestellen project voor de laatste 700 gezinnen in Timal (dat volgens de planning eind dit jaar begint) bijna rond. Een belangrijke mijlpaal daarin is de toezegging van een forse bijdrage van de medefinancieringsorganisatie Impulsis, die ons afgelopen maandag door onze vaste relatiebeheerder Martin Teunissen via de mail werd meegedeeld. We kunnen de toegezegde € 20.000,– nog dit jaar tegemoet zien. Wat een opluchting!
We beseffen hoe bijzonder deze toekenning is. Eind februari maakte Impulsis haar beleid voor de komende jaren bekend. Door alle rijksbezuinigingen is financiering van projecten in Nepal nagenoeg onmogelijk geworden; op één kleine uitzondering na. Voor water en sanitatieprojecten in 8 landen – waaronder Nepal – is jaarlijks een bedrag beschikbaar van € 200.000,–; gemiddeld dus maar € 25.000,– per land en aan Sathsathai is in het eerste jaar bijna het volledige bedrag voor Nepal toegekend. We zijn er waanzinnig blij mee en beschouwen het als een erkenning voor het succesvolle werk van SaBiNe – onze uitvoeringsorganisatie in Nepal – en als een bevestiging van de al jarenlange uiterst vruchtbare samenwerkingsrelatie tussen Impulsis en Sathsathai. Martin, Luitzen en alle andere betrokkenen bij Impulsis: namens de inwoners van Timal derai, derai dhanyabad!
Vakopleidingen voor vrouwen
Op 5 en 6 april hebben we weer twee intensieve dagen doorgebracht met de leden van de vrouwen-adviescommissie voor Timal, de STB. We hadden er deze keer heel erg naar uitgekeken. Vlak voor ons vertrek uit Nepal – begin december 2010 – is samen met de STB een programma vastgesteld om ongeveer 1.000 vrouwen in Timal de kans te geven een korte vakopleiding te volgen. De bedoeling daarvan was vrouwen op deze manier te stimuleren en in staat te stellen om eigen inkomengenererende activiteiten – zeg maar kleine bedrijfjes – te starten, waarmee ze wat zouden kunnen verdienen en hun gezinnen over iets meer inkomen zouden kunnen beschikken.
Doordat de organisatie van dit enorme programma een groot beslag heeft gelegd op de leden van de STB en vooral op field coördinator Usha Ghising en de 7 women mobilizers, hebben we van hen de afgelopen maanden geen erg uitgebreide voortgangsrapportages gekregen. We wisten wel dat het programma goed verliep, maar niet precies hoe goed “goed” was. Dat weten we nu wel en we zijn onder de indruk en blij verrast. Er is uiterst zuinig met het budget omgegaan en ondanks dat zijn maar liefst 57 (in plaats van de verwachte 49!) verschillende trainingen en cursussen georganiseerd, waaraan uiteindelijk bijna 1200 vrouwen hebben deelgenomen! En er is nog veel beter nieuws: verschillende vrouwen zijn al met hun nieuwe kennis en vaardigheden aan de slag gegaan en verkopen wat ze zelf hebben gemaakt. Een mooi voorbeeld zijn de vrouwen die een training tailoring (naaicusrsus) hebben gevolgd. De meeste van hen hebben intussen zelf een naaimachine gekocht – toch een investering van zo’n € 80,– voor een tweedehands machine – en zijn aan de slag gegaan met een eigen naaiateliertje. Vrouwen die kaarsen hebben leren maken willen nu graag leren hoe ze hun kaarsen aan de man kunnen brengen in de grote stad. Hoe doe je dat? Dat geldt ook voor veel van de ongeveer 250 vrouwen die een cursus organic vegetable farming (biologisch groenten telen) hebben gevolgd. We hebben beloofd dat in de komende maanden aandacht zal worden besteed aan dit vraagstuk van “vermarkten”; te beginnen met een gesprek over een training “value chain” (de verschillende stappen in de hele keten van producent naar consument) van ICIMOD.
Mooi was het ook om te horen dat vrouwen die al hun hele leven lang volgens oude tradities groenten verbouwen na de trainingen begrijpen hoe dat echt moet en dat het gebruik van chemicaliën erg ongezond is en valt af te raden. En dat ze nu al zijn begonnen om ook andere groenten te verbouwen dan wat iedereen altijd al verbouwde. Bij ieder huis zie je bloemkool, saagh (soort spinazie), uien, knoflook, rettich, bonen, maïs en soms aardappelen op het land. Voor een gezonde en gevarieerde voeding is meer nodig en zeker als je voor de markt wilt gaan produceren is meer variatie gewenst.
Omdat alleen vrouwen die lid zijn van een microfinancieringsgroep konden deelnemen aan de trainingen en cursussen, is ook het aantal leden van deze groepen gegroeid. Een mooi neveneffect.
In één van de dorpen wilde een ongehuwde man vreselijk graag meedoen aan de training groenten telen. Toen de man na aanvankelijke afwijzingen bleef aandringen, besloot de betrokken mobilizer op te treden als “huwelijksmakelaar” en uiteindelijk kon de man toch meedoen – onder de naam van zijn aanstaande vrouw!
De vrouwen die een cursus brood bakken hebben gevolgd zijn nog niet aan het starten van een eigen bedrijfje toegekomen: “ze eten alles zelf op” was de boodschap. Dat betekent in ieder geval dat ze goed hebben leren bakken….
De totale kosten van alle 57 cursussen voor bijna 1200 vrouwen zijn ca. € 17.000,–. Doordat door onze partners erg zuinig met het budget is omgesprongen, is voor de tweede ronde nog een bedrag beschikbaar van rond de € 18.000,–.Tijdens de conferentie is geïnventariseerd aan welke andere trainingen/cursussen de vrouwen in Timal behoefte hebben. Genoemd zijn verdiepingscursussen kleding maken/naaien, groenten telen en geiten en buffels fokken. Daarnaast is gevraagd om trainingen kippen fokken, bamboe producten maken (manden, meubels, etc.), weven, babyvoeding maken, “food processing” (bijvoorbeeld kaas en paneer maken van melk, jam van fruit, e.d.), tassen en huisdecoraties maken, zeep maken, fruit telen, paddenstoelen kweken en het kweken van medicinale kruiden. Over een paar weken zullen we samen met de STB een tweede programma vakopleidingen voor de vrouwen van Timal vaststellen, zodat nog meer vrouwen een vak kunnen leren waardoor zij en hun gezinnen een beter inkomen krijgen. Ook zullen we dan een nieuw trainingsprogramma vaststellen voor de leden van de vrouwenadviescommissie STB, de field coördinator en de 7 women mobilizers. Daarbij gaat het om versterking van hun communicatie- en vergadervaardigheden, om projectmanagement, microfinanciering en boekhouden. Dan zal ook de vraag beantwoord worden of er geïnvesteerd gaat worden in de opleiding van enkele experts op het terrein van diergeneeskunde (heel erg nodig als vrouwen beginnen met het opzetten van bijvoorbeeld kippenfarms), organisch groenten telen en waterharvesting (kennis en technieken om regenwater op te vangen en op te slaan). Tenslotte zal ook een excursieprogramma voor de komende maanden worden samengesteld. Gevraagd is om excursies naar succesvolle microfinancieringscoöperatie van en voor vrouwen, een biologische groetenkwekerij, een bijenhouderij en een geitenboerderij.
Met het succesvolle eerste vakopleidingenprogramma nog maar net afgerond en met een budget van nog € 18.000,– moet het mogelijk zijn om voor veel vrouwen van Timal een aantrekkelijk tweede programma vakopleidingen te maken. Wij kunnen haast niet wachten om daarmee aan de slag te gaan.
Voetengeur
Je moet er van leren houden of proberen het te negeren. Na de eerste bijeenkomst in ons appartement in Kathmandu met de voorzitter en vice-voorzitter van de vrouwenadviescommissie, de programma-manager voor vrouwenprojecten, onze vaste vertegenwoordiger in Nepal en een nieuwe tolk viel de achtergebleven voetengeur niet te ontkennen. Iedereen schopt netjes voor het binnenkomen zijn schoeisel bij de voordeur uit en gaat op blote voeten of op sokken naar binnen. Het effect is een niet te ontkennen en voor ons moeilijk te accepteren doordringende lucht. Het hoort bij Nepal. We kennen het al van eerdere bezoeken van een elektricien, van een loodgieter en zelfs van de even in en uit lopende jongens van de kruidenier om de hoek, die een waterjar of een gasfles komen brengen. Wat we nog niet hadden meegemaakt was dat één van onze gasten niet wist om te gaan met een westers toilet. Na haar vertrek stonden er tot onze verbazing twee modderige voetafdrukken op de WC-bril. Op zich een fraai staaltje evenwichtskunst, maar wat ons betreft liever niet.
Het blijft dus wennen en aanpassen van beide kanten.
Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com.