Vrolijk, opgelucht, tevreden, blij, eind goed al goed; woorden die ons gevoel van dit moment uitdrukken. Reden voor dit fijne gevoel – aan het einde van ons voorlaatste bezoek aan Nepal – zijn de resultaten van onze derde ontmoeting eergisteren met de Senior Agriculture Development Officer in het district Kavre Palanchowk, Sahadev Prasad Humagain. Hij is hoofd van het departement van landbouw in het district waartoe ook onze regio Timal behoort.
Even eerst iets over de achtergrond.
Sathsathai heeft de afgelopen anderhalf jaar veel geïnvesteerd in vakopleidingen voor ca. 2.000 vrouwen om ze te stimuleren nieuwe inkomengenererende activiteiten te beginnen. Onderdeel daarvan is een groot programma van landbouwvakopleidingen. Ook heeft Sathsathai de laatste jaren veel geïnvesteerd in de organisatie van vrouwen in Timal (3.500 vrouwen zijn georganiseerd in 63 microfinancieringsgroepen en in 7 formele spaar- en leencoöperaties). Afgelopen november zijn we in contact gekomen met JICA, de machtige ontwikkelingsorganisatie van de Japanse overheid, en zijn we geïnformeerd over hun ambitieuze project voor de komende jaren om – ook in het district Kavre Palanchowk – te investeren in de omschakeling van traditionele naar commerciële landbouw. Onder andere door de landbouw meer te concentreren op zogenoemde high value products: landbouwproducten met een hoge marktwaarde. Deze informatie heeft ons aangezet om te proberen een relatie te leggen tussen onze activiteiten om de ontwikkeling van de landbouw in Timal te stimuleren en het JICA programma. Als dat zou lukken, dan zouden we zeker met een gerust hart afscheid kunnen nemen van Timal; JICA zou dan de draad kunnen oppakken die Sathsathai achterlaat. Een mooie droom!?
Bijna ons totale bezoek heeft in het teken gestaan om deze relatie tot stand te brengen, deze droom te realiseren. Met de belangrijkste spelers (stake-holders in ontwikkelingsjargon) hebben we op 26 april een brainstormbijeenkomst gehouden met als belangrijkste vraag: wie is geïnteresseerd om op basis van wat met ondersteuning van Sathsathai is gerealiseerd door te gaan met de ontwikkeling van de landbouw in Timal? Om die interesse te wekken hebben we geprobeerd een verbinding te leggen tussen:
. de ambitie die de Nepalese overheid uitdraagt: de ontwikkeling van Nepal moet beginnen met de ontwikkeling van de landbouw van traditionele landbouw naar commerciële landbouw en deze ontwikkeling moet vooral door de vrouwen worden gerealiseerd;
. de ambitie van JICA om de landbouw in 4 districten te ontwikkelen door te concentreren op high value products;
. de ambitie van Sathsathai om meer inkomen te genereren uit de landbouw in Timal door vrouwen vakopleidingen te bieden die ze stimuleren meer te boeren op basis van kennis en vaardigheden en minder op basis van traditie en overleveringen.
Ter voorbereiding op de brainstorm hebben we afzonderlijke gesprekken gevoerd met de hoofdrolspelers: het hoofd van het departement van landbouw in het district Kavre Palanchowk (DADO), vertegenwoordigers van JICA en deskundigen van ICIMOD, een groot kennisinstituut voor alle Himalaya-landen.
De brainstorm leverde veel nieuwe inzichten en contacten tussen de aanwezige organisaties op, maar niet de gehoopte winst dat JICA onze projecten in de vorm van een pilot zou overnemen. Daar waren we best een beetje teleurgesteld over. Daarbij speelt natuurlijk ook een rol dat onze tijd in Nepal begint op te raken en we niet veel andere mogelijkheden meer hebben om onze droom te verwezenlijken.
Belangrijke nieuwe inzichten die de brainstorm opleverden waren o.a. de bevestiging dat er in Nepal veel geld voor de ontwikkeling van de landbouw ongebruikt op de plank ligt, dat DADO de belangrijkste poort naar dat geld is en dat het paspoort om door die poort te kunnen gaan en een beroep te kunnen doen op de aanwezige budgetten en deskundigen een goed lange termijn programma is. We leerden ook dat JICA alleen bilaterale ontwikkelingshulp levert en dat betekent dat ze alleen samenwerken met de Nepalese overheid en nooit rechtstreeks met NGO’s (non-governmental organizations). DADO bleek dus ook de toegang tot de programma’s en middelen van JICA te zijn. Al tijdens de brainstorm zei Suhadev Prasad Humagain (het hoofd van DADO) dat hij onder de indruk was van het werk van Sathsathai en bereid was om de vrouwen in Timal te ondersteunen bij het ontwikkelen van de landbouw. Mooie woorden, fijn om te horen, maar was hij ook echt bereid om zich te committeren en verantwoordelijkheid te nemen?

Eergisterochtend vielen in een uiterst aangenaam gesprek met Suhadev Prasad Humagain in het districtskantoor van het departement van landbouw alle puzzelstukjes in elkaar. Op letterlijk de laatste werkdag van ons verblijf in Nepal sprak hij zijn commitment uit voor de ontwikkeling van de landbouw in Timal. En meer dan dat; hij zei de verantwoordelijkheid van ons over te nemen en door te zullen gaan met de vrouwen van Timal op de basis die Sathsathai heeft gerealiseerd. Letterlijk zei hij: “don’t worry, I will take care of your women”. En het bleef niet bij woorden:
. DADO brengt over maximaal 6 weken een rapport uit, waarin de natuurlijke omstandigheden (de verschillende microklimaten) in verschillende delen van Timal worden beschreven en waarin per deelgebied wordt beschreven welke high value landbouwproducten het beste verbouwd kunnen worden;
. op basis van dit rapport zal DADO samen met vertegenwoordigers uit het gebied (onze programmamanager, onze field coördinator en onze vice field coördinator) een lange termijn landbouwontwikkelingsplan maken; de eerste afspraak (15 mei) is al vastgelegd;
. DADO zet de samenwerking met de vrouwenorganisatie STB (“van Sathsathai”) voort;
. DADO zal in ieder van de 7 dorpen van Timal een vrouw tot landbouwdeskundige opleiden die in de dorpen kan optreden als “resource person” (zeg maar een landbouwadviseur);
. gistermiddag al zou Suhadev Prasad Humagain de districtsoverheid informeren en over 2 weken zal hij de district planning commissie, die ook over de toekenning van budgetten beslist, informeren.
Suhadev Prasad Humagain is ervan overtuigd dat hij erin zal slagen om een goed lange termijn ontwikkelingsplan voor Timal te maken en daarmee de middelen te kunnen verwerven die nodig zijn voor de uitvoering van dat plan.

We zijn blij, we kunnen na jaren ons werk met een gerust hart overlaten. De vrouwen van Timal hebben de belangstelling van de belangrijkste overheidsvertegenwoordiger op het gebied van landbouw en die wil samen met hen aan de slag om een betere toekomst in Timal te verzekeren door meer inkomen voor gezinnen te genereren uit de landbouw.

de afspraken met DADO bezegeld

Wat Sathsathai betreft: “mission completed”, inpakken en over een paar dagen moe maar uiterst voldaan naar huis!

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.sathsathai.com

Opgelucht en blij is a post from Sathsathai nieuws.

Onverwachte programmawijzigingen
Vanuit Nederland hadden we in overleg met onze Nepalese programmamanager veel energie gestoken in het in elkaar puzzelen van een programma voor ons werkbezoek van 6 weken; de enige manier om onze beperkte tijd zo nuttig mogelijk te gebruiken. We weten dat als we in Nepal zijn er altijd veel wijzigingen moeten worden aangebracht. Maar deze keer was de reden wel heel bijzonder. Een paar dagen nadat we ons werk in Nepal waren gestart kwam onze field coördinator Usha met de mededeling dat zij op een vijftal data de gemaakte afspraken niet kon nakomen. En ze meldde erbij dat dat ook gold voor Durgamaya, de vice-fieldcoordinator. Een onmogelijke mededeling want juist deze 2 vrouwen – als de twee belangrijkste uitvoerders in het veld – waren bewust voor allerlei ontmoetingen ingepland. De aap die uit de mouw kwam was dat ze beide examens moesten doen die normaal in juli plaatsvinden, maar die vanwege verkiezingen van studentenvakbonden (!) landelijk 2 maanden zijn vervroegd. Op onze vraag waarom ze dat niet eerder hadden gemeld was het antwoord dat ze het zelf pas een week eerder hadden gehoord.
Er is maandenlang onderhandeld over de organisatie van die studentenvakbondverkiezingen en uiteindelijk is besloten om die in juni te laten plaatsvinden. Weer zo’n vreemde en voor ons onverklaarbare actie. Omdat studenten uit de hoofdstad verkiezingen willen, worden de examenroosters van honderdduizenden mensen uit de bergen zonder enige voorinformatie gewoon drie maanden eerder gehouden. Dat zouden wij onaanvaardbaar vinden, maar de mensen die het treft leggen zich er gewoon bij neer. Ze willen graag examen doen en doorgaan naar het volgende jaar.

Prachtig nieuws
Sathsathai is vorig jaar begonnen om vrouwen door het organiseren van vakopleidingen te stimuleren om nieuwe bedrijfjes te starten en daarmee de gezinsinkomens te verbeteren. De resultaten zijn veelbelovend. In november vorig jaar is daar – als resultaat van een brainstormbijeenkomst van maar 1 dag – een programma van landbouwvakopleidingen aan toegevoegd voor 600 vrouwen. De uitvoering is in volle gang en de belangstelling van de vrouwen is ongelooflijk groot. De aanwezigheid is maximaal en de absentie nihil. Ook nemen vaak meer vrouwen deel dan zich hadden aangemeld. En tijdens de veldbezoeken van onze vice-voorzitter Annette krijgt ze enthousiaste verhalen te horen over de trainingen en veel vragen wanneer de volgende trainingen georganiseerd worden. Bijzonder element in het programma is de opzet van 18 modelboerderijen. Het idee daarvoor kwam van Judith Chase, een Amerikaanse van 72 die al 30 jaar in Nepal werkt en beschouwd wordt als een goeroe voor organic farming. Via deze modelboerinnen willen we proberen om nieuwe producten en betere technieken te introduceren die op den duur voor hogere opbrengsten, meer inkomsten en een gezondere bodem gaan zorgen. De modelboerinnen zouden de voorbeelden moeten realiseren waar buren op afkomen, kunnen zien dat het anders en beter kan en informatie kunnen krijgen. Het bekende verhaal van het steentje in de vijver dat gaandeweg voor steeds grotere cirkels zorgt totdat de hele vijver meebeweegt.
In januari heeft een groep van 16 vrouwen een 6-daagse training gehad op het terrein van Everything Organic Nursery in Pathleket dat door Judith is opgezet. In het komende jaar zullen nog vijf 3-daagse trainingen volgen – inclusief bijen houden – en daarna nog een serie trainingen alleen over bijen houden.
We hadden al gehoord dat een modelboerin in Thulo Parsel een van de beste was. Maar wat mag je verwachten na de eerste 6-daagse training? We zijn met een jeep naar de boerderij van deze Somarani gereden en we hebben genoten. Wat we bij Judith in het groot hadden gezien, troffen we bij Somarani in het klein aan. Dezelfde technieken van deep digging en verhoogde plantbedden, die zijn opgebouwd uit afwisselende laagjes aarde en organisch materiaal. Dezelfde manier van kweken van hoge en lage gewassen en van verschillende gewassen door elkaar om ongedierte tegen te gaan. Op onze vragen of ze ook chemicaliën gebruikt kijkt ze heel verontwaardigd en zegt “natuurlijk niet, alleen pina (residu van mosterdzaad, nadat de olie daaruit is geperst), bladeren, takjes en as”.
Alle gewassen stonden er niet alleen keurig netjes, maar vooral heel erg gezond bij. Somarani vertelde dat haar buren erg nieuwsgierig zijn wat ze aan het doen is en dat ze in haar eigen vrouwenmicrofinancieringsgroep al uitgebreid verteld heeft over haar 6-daagse training.
Het idee van de modelboerderijen werkt!!!

Zulke resultaten krijgen ook belangstelling. Tijdens een gesprek met David Molden, de Amerikaanse directeur generaal van ICIMOD (een groot kennisinstituut van alle Himalaya-landen), waarin we een toelichting hebben gegeven over onze projecten in Timal, had deze bijzondere belangstelling voor de vrouwenprojecten. Dat was niet zo gek, want hij had vlak daarvoor – ter gelegenheid van de internationale vrouwendag – in een artikel in het huisblad van ICIMOD geschreven dat ontwikkeling in de bergen vooral in de landbouw moet plaatsvinden en dat vrouwen daarin de hoofdrol moeten spelen.
Voor ons was het een grote verrassing dat hij opmerkte dat Sathsathai een bijzondere prestatie levert met de manier waarop we in staat zijn om een verbinding te leggen met grote groepen vrouwen in lokale gemeenschappen. Voor grote internationale ontwikkelingsorganisaties is dat vaak een zwak punt. Ze hebben mooie programma’s en beschikken over middelen om ze uit te voeren, maar kunnen moeilijk met ongeorganiseerde lokale gemeenschappen in contact komen. Ons werd gevraagd of we bereid zijn om mee te werken aan documentatie door ICIMOD van de werkwijze van Sathsathai. Te beginnen met een presentatie tijdens een zogenoemde “ brown back meeting”; een lunchbijeenkomst van medewerkers van verschillende departementen. We beschouwen dit als een grote eer en hebben onze medewerking graag toegezegd. We hebben afgesproken dat we ons in Nederland zullen voorbereiden op een brown back bijeenkomst in november aanstaande en zullen zorgen voor documentatie over de organisatie van de vrouwenbeweging in Timal.
Van zulke ervaringen krijg je energie om door te gaan en tegenslagen het hoofd te bieden.

Brainstormbijeenkomst 26 april
Aanstaande donderdag 26 april organiseren we op het terrein van Everything Organic Nursery van Judith Chase in Pathleket een brainstorm bijeenkomst met een nogal ambitieuze doelstelling. We willen proberen om de Nepalese overheid en de machtige Japanse ontwikkelingsorganisatie JICA te verleiden om na het vertrek van Sathsathai – en voortbouwend op de fundering van onze investeringen in de ontwikkeling van de landbouw in Timal door vrouwen - door te gaan met een pilot om de overgang van traditionele naar commerciële landbouw vorm te geven op basis van biologische landbouw (organic farming). Het gezelschap dat 26 april aanwezig zal zijn is boeiend:
 . het hoofd van het departement van landbouw in het district Kavre en misschien zelfs de directeur van de districtskantoren voor landbouw in een 15-tal districten;
. 2 vertegenwoordigers van de Japanse ontwikkelingsorganisatie JICA;
. 2 vertegenwoordigers van ICIMOD en de vrouw van de directeur van ICIMOD;
. 2 vertegenwoordigers van de organisatie van koffieproducenten DCPA, die het koffieprogramma van de Zwitserse ontwikkelingsorganisatie Helvetas uitvoert;
. Judith Chase en haar partner Jim Danish van Everything Organic Nursery
en natuurlijk onze field coördinator Usha, haar plaatsvervanger Durgamaya, onze programmamanager Sangram Jit Lama en wijzelf.
Grote ambitie van een kleine stichting en een ongewisse uitkomst.
Wordt vervolgd.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.sathsathai.com

Netwerken en bijzondere ontmoetingen is a post from Sathsathai nieuws.

Waarom schrijven we dit nu, terwijl we toch al 8 jaar in Nepal werken? Ten eerste omdat we er nog nooit eerder echt last van hebben gehad. Ten tweede omdat we afgelopen week inzicht kregen hoe structureel en georganiseerd het is en een wezenlijk onderdeel van ontwikkelingswerk. We zijn daar enorm van geschrokken en we hebben er echt last van; we vinden het moeilijk om ermee om te gaan en het te kunnen duiden. We hebben zogezegd een harde landing achter de rug en verkeren in de fase van onderzoek van ons landingsgestel; van onze eigen basis, onze eigen normen en waarden en hoe je daar mee omgaat in een land als Nepal. Opschrijven helpt daarbij.

Hoe het werkt?
Het begint met het schrijven van een prachtig projectvoorstel. Het liefst een voorstel dat inspeelt op wat internationale sponsors belangrijk vinden. Democratisering en mensenrechten zijn van die onderwerpen die westerlingen erg belangrijk vinden, maar die de gemiddelde inwoner van Nepal weinig interesseren. Je kunt het niet eten en niet drinken, dus wat schiet je ermee op als dagelijks overleven het belangrijkste is?
Er wordt een projectvoorstel geschreven dat klinkt als een klok en voldoet aan alle criteria die de buitenlandse sponsors hanteren. Mooie woorden over transparantie (dodelijk voor corruptie) en afrekenbaarheid en dat allemaal geborgd in prachtige voorschriften over de inrichting van sollicitatieprocedures voor het aannemen van projectmedewerkers, over monitoring, over regelmatige voortgangsrapportages en evaluatie. De buitenlandse sponsors zijn tevreden; een voorbeeldig project. En natuurlijk wordt het project uitgevoerd door lokale organisaties, want ook dat vinden buitenlanders belangrijk. Die willen dat de mensen uit het land zelf de uitvoering ter hand nemen. Dat komt de kwaliteit ten goede; zij kennen immers de gewoonten en gebruiken het beste en spreken de taal. Bovendien wil je toch niet te boek staan als koloniaal die het beste weet wat goed is voor de zwartjes?
En dan de praktijk.
Als de overeenkomst met de sponsors is gesloten wordt buiten het zicht van de sponsors een verdeling van het budget gemaakt tussen politieke partijen. Ieder krijgt zeggenschap over de besteding van een deel van het geld. Daartoe behoort ook het toedelen van het uitvoerende werk aan lokale organisaties. In Nepal is iedere NGO gelieerd aan een partij en is daarmee vooral een instrument om sponsorgeld terecht te laten komen bij partijleden en hun familie en vrienden. De laatste jaren is er daarom een ware hausse geweest in het oprichten van lokale NGO’s; allemaal met prachtige brede doelstellingen, zodat ze voor zo’n beetje ieder project zouden kunnen worden ingezet.
Bij het aannemen van projectmedewerkers worden natuurlijk de voorschriften van een transparante procedure gevolgd en wordt begonnen met het plaatsen van een advertentie, waarin kandidaten worden opgeroepen om te solliciteren. De werkelijkheid is dat de baantjes allang zijn verdeeld en er een fake procedure wordt doorlopen. Niemand klaagt, want niemand heeft die advertentie gelezen – in de bergen leest niemand een krant.
In de door de sponsor goedgekeurde begroting voor het project zijn natuurlijk heel netjes per functionaris maandsalarissen vermeld en die worden ook gedeclareerd. Maar tussen die twee – het salaris en de declaratie – is maar een betrekkelijke relatie. De medewerker is blij met zijn baantje en tekent maandelijks voor de ontvangst van het volle bedrag. Feitelijk krijgt hij of zij maar een deel in handen. De rest verdwijnt in de zakken van de bestuursleden van de NGO. De medewerker is tevreden, zeker als hij ook nog te horen krijgt dat hij of zij maar moet zien hoe het werk wordt uitgevoerd; echte inzet wordt niet gevraagd, als het maar lijkt alsof er gewerkt wordt. Zo nu en dan je neus laten zien in een afgelegen dorp is voldoende. Of je regelmatig gaat en wat je doet is niet zo belangrijk. Op papier klopt alles; de sponsor weet van niets.
Ook voortgangsmonitoring en rapportages brengen dit niet aan het licht. Daar wordt voor gezorgd. Als het rapportagetijd is dan gaan de medewerkers en de NGO samen aan tafel zitten en schrijven een mooie rapportage voor de sponsors. Eentje waar de sponsor tevreden mee zal zijn, maar die weinig zegt over de werkelijkheid. Iedereen tevreden en de volgende fase kan worden gestart.
Op enig moment is het budget op en eindigt het project. Dan verschijnen – in het beste geval – artikelen in de krant over een mislukt project. Maar wie maakt zich daar druk over? De betrokken overheidsmedewerkers, de bestuursleden van de NGO en de uitvoerende medewerkers zijn tevreden. De dorpsbevolking waar de sponsors het project en hun geld voor hadden ingezet wisten niet van het bestaan van het project en waar het voor bedoeld was. Ze vragen niet naar hun rechten, omdat niemand ze heeft geïnformeerd over de inhoud van het project. Ze klagen hooguit dat eigenlijk nooit iemand van al die buitenlandse organisaties in de hoofdstad aandacht voor ze heeft.
En de publieke opinie over zoveel corruptieschandalen en mislukte projecten waar steeds miljoenen Rupees van buitenlandse sponsors mee zijn gemoeid? Over het algemeen is de reactie een schouderophalend “This is Nepal”. En daar is alles mee gezegd. Het betekent zoveel als: “waar maak je je druk over, zo gaan de dingen hier nu eenmaal”. Berusting en acceptatie, maar in de wetenschap dat als je in zo’n arm land leeft die buitenlanders toch wel blijven investeren. En wie weet lukt het de volgende keer wel.

Het volgende projectvoorstel ligt al klaar. Buitenlandse sponsors staan te trappelen om dat prachtige gezamenlijke project van de overheid en lokale partners te mogen ondersteunen. De namen van de NGO’s veranderen, maar het systeem blijft in stand.

Dit inzicht in de Nepalese werkelijkheid van ontwikkelingsprojecten werd ons gegeven naar aanleiding van ons verzoek om meer informatie over een project dat voor de ontwikkeling van de vrouwen in ons werkgebied Timal belangrijk zou kunnen zijn. Het gaat om een nationaal project dat door 14 internationale sponsors wordt gesteund met enkele miljoenen Rupees. Doel ervan is dat er in ieder dorp een women mobilizer werkt aan de ontwikkeling van vrouwen, dat er een community awareness centre is waar opleidingen en voorlichtingsbijeenkomsten kunnen worden gehouden en dat er in iedere ward (buurtschap) een burgerforum is dat door de overheid benut wordt voor planning en uitvoering van beleid. Mooie doelstellingen van een programma dat 3 jaar geleden is gestart en deze maand eindigt, maar waar wij in ons gebied nog nooit over hebben gehoord.

Na veel doorvragen blijkt dat onze field coördinator het programma kent en al vaak naar het districtskantoor van het departement van Local Development is geweest, dat verantwoordelijk is voor de uitvoering. Zij is steeds met een kluitje het riet ingestuurd en ze is nooit helder geïnformeerd over de inhoud van het project of over de sollicitatieprocedure voor de aanstelling van de women mobilizers. Sathsathai heeft al in alle 7 dorpen van Timal een women mobilizer en heeft hen de laatste jaren veel opleidingen laten volgen. Verder doorvragen leverde op dat het project door een ons bekende lokale NGO wordt uitgevoerd in ons werkgebied. Een NGO die gelieerd is aan de National Congress Party en die bekend staat als tamelijk corrupt. Hoewel het programma bijna afgelopen is zijn er pas in 3 van de 7 dorpen women mobilizers aangesteld. Inmiddels wonen 2 van hen, vanwege hun huwelijk, al niet meer in het dorp waar ze geacht worden hun werk te doen en zijn ze zelden in hun dorpen gesignaleerd; ze komen wel eens en houden dan een praatje voor een groepje van 20-30 vrouwen. Ontslagen kunnen ze niet worden, want dat doe je niet in Nepal. Dat levert gezichtsverlies op. Alleen als er geen budget meer is, dan is dat anders.

Onze worsteling
We horen dat er in Nederland in de afgelopen weken veel is gesproken over bezuinigingen op Ontwikkelingssamenwerking. Bovenstaande zou een prachtige steun in de rug voor Wilders kunnen zijn om dat budget maar helemaal weg te bezuinigen. En dat doet pijn. Maar wat nog meer pijn doet is dat knagende gevoel over hoe het staat met onze lokale partners. Worden wij – als kleine stichting van een paar gedreven mensen, die “dag en nacht” en zonder enig salaris werken om iets tot stand te brengen voor de bevolking van Timal – ook belazerd door onze eigen lokale partners? Moeten we ook gaan twijfelen aan de oprechtheid van de mensen waar we al zoveel jaren mee samen werken? Zijn de monitorrapportages waar we mee werken ook allemaal doorgestoken kaart?
Wat ons overeind houdt zijn de resultaten die we zelf kunnen vaststellen: de eindeloos lange elektriciteitslijnen in Timal berg op en bergaf, de lampen die we overal zien branden ’s avonds en de stopcontacten waar de opladers van de mobieltjes uitpuilen. De timmerlieden die met elektrische apparatuur werken en de maïsmolens die voorzien zijn van stille elektromotoren in plaats van stinkende oude automotoren die mijlenver voor herrie zorgen. Vrouwen die kunnen lezen en hun bibliotheekjes goed gebruiken, die naaiwinkeltjes zijn begonnen, kaarsen zijn gaan verkopen en kleden maken. Vrouwen die een modelboerderij zijn begonnen en vrouwen die trots vertellen dat ze na onze vakopleidingen veel betere groenten verbouwen en de geiten meer opbrengen en minder ziek zijn. En overal zien we bij de huizen kleine huisjes staan: onze toiletjes. Zo achterom kijken op ons werk in de afgelopen 8 jaar is een goed tegengif. Het kan dus kennelijk ook anders. En natuurlijk gaat het bij onze projecten niet altijd van een leien dakje en levert dat teleurstellingen op. Maar een belangrijk deel van die teleurstellingen is terug te voeren op ons eigen perfectionisme. Toen gisteren onverwacht bleek dat er nog steeds ongeveer 200 toiletten gebouwd moeten worden, terwijl volgens afspraak eind april alle 5.000 huizen een toilet moeten hebben en er op 27 april zelfs een enorme ceremonie met veel hoogwaardigheidsbekleders en vele honderden inwoners van Timal gepland stond om dat te vieren, waren we teleurgesteld.
Het gaat om een restant van 4%. We moeten oppassen dat de teleurstelling over die 4% de blijdschap over de gerealiseerde 96% niet overschaduwd. Een naar Nepalese begrippen ongelooflijk resultaat. Maar de belangrijkste reden voor onze teleurstelling was niet zozeer het aantal van 200 toiletten of die 4%. Die teleurstelling kwam vooral voort uit het feit dat onze lokale partner in zijn rapportages niet helemaal eerlijk blijkt te zijn geweest. Voorzitter Mim had eergisteren een moeilijke dag. Het vuur is hem na aan de schenen gelegd en waarschijnlijk ging hij ook erg teleurgesteld naar huis. Weken is hij al bezig om de grote ceremonie van 27 april voor te bereiden en dan zeuren wij over de laatste paar toiletten. Hij had waarschijnlijk een schouderklopje verwacht in plaats van een stevige confrontatie en teleurgestelde opdrachtgevers.

Een week vol confrontaties van twee werkelijkheden ligt achter ons en dat voelt als een harde landing. 

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.sathsathai.com

Een harde landing is a post from Sathsathai nieuws.

In het najaar zullen we nog een keer terug gaan om echt afscheid te nemen van al die mensen en organisaties waar we in de loop der jaren mee hebben samen gewerkt. En natuurlijk om ons heerlijke appartement in Kathmandu af te sluiten.
Begin volgend jaar volgt dan de ontmanteling van de stichting. En ook dat willen we netjes en verantwoord doen en zal dus de nodige tijd en energie kosten. En daarna…? Daar willen we bewust nog niet over nadenken. Wat we wel zeker weten is dat we samen met vrienden een oude wens in vervulling zullen laten gaan: een weekje genieten in Berlijn.

Resultaten
De afgelopen twee weken hebben we weer stapels ingevulde monitorrapportages uit Nepal doorgewerkt, geanalyseerd en conclusies getrokken. Altijd weer een hele klus. Maar ook de enige manier om een goede indruk te krijgen van de voortgang van de projecten in Timal. En altijd weer spannend om na veel gecijfer en gecombineer te zien hoe de vlag erbij hangt. Gewapend met deze indrukken gaan we over twee weken weer de conferentie in met de leden van de vrouwenbeweging STB, onze mobilizers en field coördinator. Zij hebben ons stapels gegevens geleverd en wij geven hen de conclusies terug. Samen bespreken we ze en wordt naar oplossingen voor knelpunten gezocht. We stimuleren ze om steeds meer zelf het heft van de ontwikkelingen in de hand te nemen.
De belangrijkste conclusie die we hebben getrokken voor zowel de bibliotheekjes als voor de microfinancieringsgroepen is dat deze beide in een fase van stabilisatie terechtgekomen zijn. De ledengroei is eruit en dat is ook niet zo verwonderlijk gezien het relatief zeer hoge percentage deelneemsters aan zowel de bibliotheekjes als de microfinancieringsgroepen. Ons advies is om de komende tijd vooral in te zetten op consolidatie en maatregelen te treffen waardoor het lidmaatschap aantrekkelijk blijft.

Een paar resultaten op een rijtje:
- 2.217 vrouwen zijn betalend lid van een bibliotheekje; een kleine terugloop van – 1½ % sinds september vorig jaar, maar nog steeds is in 45% van de gezinnen van Timal een vrouw lid van een bibliotheekje en hebben deze vrouwen in de afgelopen 3 maanden ieder gemiddeld ruim 2 boeken geleend. Begin deze maand is de collectie van alle 52 bibliotheekjes ook weer aangevuld met (25) boeken waarom de leden tijdens ons bezoek in november jl. hebben gevraagd.
- 3.357 vrouwen zijn lid van een microfinancieringsgroep; een kleine terugloop ten opzichte van september vorig jaar van -0,7 %; Via een vrouwelijk gezinslid heeft 67% van alle gezinnen in Timal de mogelijkheid om te sparen en te lenen. In totaal beschikken de vrouwen samen over een kapitaal van bijna € 60.000,– en er is sprake van een ruime verdubbeling van het kapitaal per twee jaar.
- ruim 1.600 vrouwen hebben deelgenomen aan een vakopleiding – de helft daarvan heeft zowel een basisvakopleiding als een voortgezette vakopleiding gevolgd. En intussen zijn 347 van deze vrouwen met hun nieuwe kennis en vaardigheden daadwerkelijk aan de slag gegaan; gemiddeld heeft 67% van alle leden van een microfinancieringsgroep deelgenomen aan een vakopleiding en van hen is 22% ook echt gestart met enige economische activiteit. In totaal is nu – nog geen jaar na de afronding van de eerste serie vakopleidingen – in 7% van alle gezinnen in Timal een vrouw begonnen met nieuwe economische bedrijvigheid.

Brainstorm
Vol verwachting kijken we uit naar de brainstorm die we eind april weer organiseren. We hopen dat het gaat lukken om een aantal organisaties te interesseren voor de ontwikkeling van de vrouwen van Timal en vooral voor een gezamenlijke, gebiedsgerichte aanpak van de ontwikkeling van de landbouw in Timal van traditionele, subsistence landbouw (waarbij de gezinnen zelf de opbrengst opeten) naar meer commerciële, op het verwerven van inkomen gerichte landbouw. Uiterst belangrijk in een gebied waar 90% van de arbeid wordt besteed aan landbouw. Natuurlijk richten we ons vooral op de vrouwen; zij doen het meeste van het werk op het land (naar schatting meer dan 70%) en zij dragen de grootste verantwoordelijkheid voor het draaiende houden van hun gezinnen.
De hele grote namen waar we een beetje op hoopten, kunnen door verplichtingen elders in Azië niet aanwezig zijn, maar we zijn zeer tevreden met de toezeggingen van JICA (de Japanse ontwikkelingsorganisatie), ICIMOD (een groot kennisinstituut van de gezamenlijke Himalayalanden) en de districtsoverheid in Kavre dat zij in ieder geval aanwezig zullen zijn. En wie weet doet ook SNV mee.

De laatste loodjes van Mim
Mim is voorzitter van SaBiNe, de uitvoeringsorganisatie voor onze toiletten- en rookvrije kooktoestellenprojecten. Vandaag mailt hij dat SaBiNe alles op alles zet om het laatste project in april te kunnen afronden. Hij schrijft dat in 6 van de 7 dorpen van Timal iedereen die kan helpen is opgetrommeld om de afronding in goede banen te leiden en de laatste toiletten en rookvrije kooktoestellen tijdig gereed te hebben.
Daarnaast nodigt hij ons uit om over twee weken samen naar een bijeenkomst te gaan van het District Drinking Water and Sanitation Office om te praten over de invulling van het “Open Defacation Free Program” waarvoor we in november een bijdrage hebben toegezegd. Het gaat daarbij om aanvullende bewustwordingsactiviteiten – onder andere voor scholen – die inwoners van Timal ervan moeten doordringen dat poepen in het veld niet meer mag en waarom dat zo is. Een belangrijke stap om de investering in de toiletten te verduurzamen.
Krijgt Mim het voor elkaar dat eind april alle ongeveer 5.000 gezinnen van Timal beschikken over een toilet en een rookvrij kooktoestel en kunnen we samen na zoveel jaren met een feestje afscheid nemen van onze samenwerking “in goede en in slechte tijden”? We zijn benieuwd!

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.sathsathai.com

De laatste keer …… is a post from Sathsathai nieuws.

Sāthsāthai in MyWorld
Gisteren vielen zowel One World als MyWorld in de brievenbus. In MyWorld staat onder de kop “Veel succes verder!” een twee pagina’s groot artikel over het belang van een exitstrategie voor een ontwikkelingsorganisatie. Maar weinig organisaties hebben zo’n strategie, terwijl volgens het CIDIN het duurzaam beëindigen van ontwikkelingsprojecten een van de meest kwetsbare punten is van particuliere hulpinitiatieven. Sāthsāthai heeft zo’n exitstrategie en ziet ook de grote voordelen ervan. We hebben onze kennis en ervaring graag gedeeld met de Mirjam Vossen, redacteur van My World en schrijfster van het artikel. Ze heeft er een vlot en helder artikel van gemaakt. Zeer het lezen waard. Zie http://myworldmagazine.nl.

Zoveel bomen
Sāthsāthai werkt sinds november nauw samen met Judith Chase, een oudere Amerikaanse dame die al zo’n 30 jaar bezig is om biologische landbouw in Nepal te promoten. Intussen heeft Judith de opleiding op zich genomen van 16 vrouwen uit Timal om ze op weg te helpen om een modelboerderij op te zetten, waar buren de voordelen kunnen zien van het telen van andere gewassen dan de traditionele, met vooral betere opbrengsten, waardoor gezinsinkomens kunnen verbeteren.
Judith vertelt de vrouwen over de gevaren van het gebruik van kunstmest en pesticiden voor het bodemleven en voor de gezondheid van de vrouwen zelf en brengt ze de beginselen bij van biologische landbouw. Ook leert ze de vrouwen hoe ze fruitbomen moeten snoeien en hoe ze door te enten zelf bomen kunnen vermeerderen. En natuurlijk komt het grote belang van voldoende bijen aan de orde en raadt ze iedere modelboerin aan om ook bijenkasten te plaatsen. Ook dat vergt weer extra training om te leren omgaan met een bijenvolk.
Door de nauwe samenwerking met Judith wendde zij zich in december jl. met een noodkreet tot ons. Een kweker in Californië wilde haar een paar honderd fruit- en notenbomen schenken als zij zelf de kosten van transport en papierwerk zou betalen. Dat kon ze niet. Sāthsāthai heeft daarop een bijdrage van ongeveer een derde van de kosten toegezegd en de bomen zijn inmiddels onderweg naar Nepal. Het belang ervan is groot. Het is het uitgangsmateriaal om in Nepal door bijvoorbeeld te enten op de wortels van inheemse bomen, nieuwe rassen te introduceren die betere producten en betere opbrengsten opleveren dan de daar bestaande fruit- en notenbomen.
Van de weeromstuit heeft Judith afgelopen week ruim 300 door haar eigen organisatie EON (Everything Organic Nursery) gekweekte fruit- en notenbomen geschonken aan de 16 modelboerinnen!
Eerder dit jaar hebben vrouwen uit Timal, die hebben deelgenomen aan de door Sāthsāthai in januari dit jaar georganiseerde “fruit/notenbomen”-trainingen na hun opleiding zelf ruim 500 fruit- en notenbomen gekocht van de districtsoverheid. Daarmee staat de teller van nieuwe fruit- en notenbomen in Timal binnen 2 maanden al op zo’n 825. En daar komen er na afloop van het lopende tweede programma van land- en tuinbouwvakopleidingen voor ca. 600 vrouwen – dat tot december dit jaar duurt – vast nog heel veel bij.

Tweede Brainstorm in Nepal
Afgelopen november heeft Sāthsāthai een brainstormbijeenkomst georganiseerd met als centrale vraag hoe de landbouw in de bergregio Timal ontwikkeld kan worden van traditionele, zelfvoorzienende landbouw (mensen eten op wat ze verbouwen) naar meer commerciële landbouw die gezinnen ook een inkomen opleveren. Concreet resultaat daarvan was een uitgebreid programma van landbouwvakopleidingen voor vrouwen voor het hele jaar 2012.
De laatste dagen hebben we uitnodigingen verstuurd naar potentiële deelnemers aan een tweede brainstorm die we eind april willen organiseren. Centrale vraag voor die bijeenkomst is of het mogelijk is om voor Timal - door samenwerking tussen allerlei internationale ontwikkelingsorganisaties en de overheid - een gebiedsgerichte strategie te ontwikkelen en uit te voeren om een echte omslag van traditionele naar meer commerciële landbouw te bewerkstelligen. We hebben uitnodigingen verstuurd naar ICIMOD (een vooraanstaand kennisinstituut voor alle Himalayalanden), JICA (de Japanse ontwikkelingsorganisatie), Helvetas (de Zwitserse ontwikkelingsorganisatie), SNV (een van oorsprong Nederlandse, maar inmiddels internationale ontwikkelingsorganisatie). Daarnaast worden het departement van landbouw van het district Kavre Palanchowk (DADO) en de DCPA (District Coffee Producers Association) uitgenodigd. En natuurlijk is Judith Chase van EON aanwezig; de bijeenkomst wordt bij haar – te midden van voorbeeldtuinen, kassen en kweekbakken – georganiseerd.
Even hebben we ons afgevraagd of dit een niet te aanmatigende actie van Sāthsāthai is. Maar misschien is het juist de kracht van een kleine organisatie als Sāthsāthai om dit soort initiatieven te nemen. We zijn niet bedreigend en geen concurrent voor deze grote jongens en kunnen misschien makkelijker dit soort vragen opwerpen. Complexe vraagstukken vragen om complete oplossingen en wij vinden het de moeite waard om te proberen in de praktijk van Timal een voorbeeld te creëren waarbij 1+1=3 werkelijkheid wordt. Door verschillende organisaties te bewegen hun specifieke kennis en middelen op deelterreinen complementair aan kennis en ervaring op andere deelterreinen van collega organisaties in te zetten. David Molden, de nieuwe algemeen directeur van ICIMOD heeft al positief gereageerd!

Medewerking aan Impulsis monitoring middag
Op 23 februari jl. organiseerde Impulsis op verzoek van één van haar partners een middag om kennis uit te wisselen over het monitoren en evalueren van bibliotheken in ontwikkelingslanden. Onze vicevoorzitter -Annette Sins- die over veel praktische ervaring beschikt vanwege haar veelvuldige bezoeken aan de 52 Sāthsāthai-bibliotheekjes voor de vrouwen van Timal, is daar naartoe geweest. Organisator Karel Roos was met de inbreng van Annette zeer verguld, zo bleek uit zijn reactie na afloop van de bijeenkomst.

Intervisie met Karuna Foundation
Naast de projecten van Sāthsāthai werkt Karuna Foundation in dezelfde regio Timal aan de introductie van een microziektekostenverzekering gekoppeld aan verbetering van de basisgezondheidszorg, het vergroten van de verantwoordelijkheid van de dorpsbevolking voor de eigen basisgezondheidsvoorzieningen en voorkoming van handicaps. In Nederland is al jaren sprake van een goede samenwerking tussen Sāthsāthai en Karuna Foundation, de moederorganisatie van Karuna Nepal. Karuna Foundation heeft ook jarenlang projecten van Sāthsāthai gesponsord.
Karuna Foundation staat aan de vooravond van een tweede fase in Nepal en is daarom serieus bezig met een terugblik op haar eerste fase; wat ging goed, wat ging fout en wat kan beter? In dit kader vond afgelopen maandagavond een intensief gesprek plaats met Sāthsāthai. Hoewel altijd sprake is van een zekere schroom om je mening te geven over het werk van een ander, werd het een gesprek waarvan we hebben genoten. Het gebeurt niet vaak dat verschillende organisaties zo indringend met elkaar in gesprek gaan en dat is jammer. We bleken in staat om elkaar echt aan het denken en analyseren te zetten. Met echte interesse in het belang van de mensen daar, levert hier in elkaar investeren daar nieuwe winst op.
We waren na afloop erg blij met dit initiatief van Karuna Foundation Nederland.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.sathsathai.com

Ontwikkelingen in Nepal is a post from Sathsathai nieuws.

Belangstelling voor beëindiging van ons werk
Ook de pers toont belangstelling omdat we dit jaar ophouden met onze activiteiten in Nepal. Dat klinkt een beetje paradoxaal. Je zou toch verwachten dat er vooral belangstelling is voor wat we doen, voor wat wordt bereikt en voor toekomstplannen?
Na een groot artikel in het dagblad TROUW in november jl. over onze exitstrategie, hadden we op 10 januari jl. een lang telefonisch interview met Mirjam Vossen. Zij is een bekende publiciste in het wereldje van ontwikkelingssamenwerking en redacteur van het nog nieuwe blad My World, dat wordt uitgegeven door NCDO en Wilde Ganzen. Mirjam heeft ons het hemd van het lijf gevraagd over onze exitstrategie voor een speciaal artikel in de maarteditie van My World over dat onderwerp. Ze gaat natuurlijk niet over één nacht ijs en raadpleegt ook ander organisaties.
Je zou je kunnen afvragen of het wel verstandig is om zoveel aandacht te besteden aan beëindiging van ontwikkelingsactiviteiten in landen ver weg in een tijd waarin het kabinet zich bezint op de zoveelste bezuinigingsronde en de PVV van Geert Wilders verkondigt dat het hele budget voor ontwikkelingssamenwerking wegbezuinigd kan worden. En toch is dat niet onverstandig! Veel van de kritiek op ontwikkelingssamenwerking heeft te maken met het feit dat projecten eindeloos lijken en dat de resultaten in elkaar zakken als een ontwikkelingsorganisatie wel besluit om zijn activiteiten te beëindigen. Een weloverwogen exitstrategie kan een belangrijk middel zijn om juist die kritiek te ontkrachten en te bevorderen dat projecten eindig en duurzaam zijn. Die combinatie van eindig en duurzaam dwingt je ertoe in je project in te bouwen dat je er mee ophoudt – omdat je hulpverslaving wilt voorkomen – en om veel te investeren in mensen (capacity building), zodat zijzelf de voorzieningen – “de dingen” – die zijn gerealiseerd zelfstandig en zonder jouw hulp in stand kunnen houden of verder kunnen ontwikkelen. Maar je ontwikkelt als kleine ontwikkelingsorganisatie natuurlijk geen exit-strategie om je teweer te stellen tegen Wilders of komende bezuinigingen. Dat doe je omdat je vindt dat mensen daar uiteindelijk zelf in staat moeten zijn om hun eigen problemen op te lossen. Je zou kunnen zeggen dat je jezelf als doel stelt ernaar te streven om je eigen aanwezigheid in een ontwikkelingsland overbodig te maken.

Altijd weer spannend
Natuurlijk zijn we blij dat er ook belangstelling is voor het werk dat we doen in Nepal, voor de resultaten en hoe die bereikt worden. Dat helpt bij het werven van fondsen, maar draagt ook bij aan belangstelling in Nederland voor de noden van mensen ver weg. De wereld wordt steeds meer één groot dorp, wordt gezegd. Maar in economisch slechtere tijden doen we graag de deuren dicht en doen sommigen ons geloven dat al die globalisering slecht voor ons is. Dan is het altijd weer een buitenkansje als de pers belangstelling voor ons werk in Nepal heeft en daarover wil schrijven. Gistermiddag hadden we bij ons thuis een heel ontspannen interview met Wim Nelissen, een journalist van De Gelderlander. In de korte tijd die beschikbaar was kreeg hij een stortvloed aan informatie over zich heen. Er is altijd zoveel te vertellen. Maar hij bleef onverstoord en zeer geïnteresseerd. Een professional dus.
Nu is het afwachten wat er volgende week in de krant verschijnt. We hebben daar alle vertrouwen in en toch,… het blijft altijd weer spannend.

Uitdagende laatste loodjes
Projecten op een duurzame wijze afronden is bijna een project op zichzelf. Het vergt in ieder geval veel aandacht voor wat we tijdens ons komende en laatste inhoudelijk bezoek aan Nepal nog moeten en kunnen regelen, besluiten, organiseren. En dat vergt allemaal ook de nodige voorbereidingen vanuit Nederland. Maar dat doen we graag, want in Nepal wordt ook ontzettend hard gewerkt in de richting van afronding van projecten. Gewerkt wordt aan de laatste toiletten en rookvrije kooktoestellen en eind april wordt dit zesde en laatste project afgerond. Voor wat betreft de lopende vrouwenprojecten – zoals het stimuleren van inkomengenererende activiteiten (nieuwe bedrijvigheid) door vrouwen, het ontwikkelen van een sterke zelfstandige vrouwenbeweging en het duurzaam afronden van een sterke zelfstandige microfinancieringsorganisatie van vrouwen – is het veel lastiger om een punt te zetten achter onze betrokkenheid. Het gaat om het vinden van een goed moment in dat proces. Een moment waarop voldoende voorwaarden aanwezig zijn die het vertrouwen geven dat de vrouwen zelf door kunnen en zullen gaan met hun ontwikkeling. We zijn blij dat we kunnen constateren dat dat moment alsmaar dichterbij komt.
1. Het is de wens van de vrouwenbeweging STB om te fuseren met de op te richten regionale coöperatieve spaar- en leenbank (SACCOS). Daarmee zou er onder de vrouwenbeweging ook een solide basis van inkomsten liggen, zodat ze door kunnen blijven gaan met activiteiten die ten goede komen aan de ontwikkeling van de vrouwen van Timal. In april hopen we zekerheid te krijgen over het realiseren van deze intentie. Waar nodig zullen we aanvullende ondersteuning bieden.
2. We krijgen ontzettend enthousiaste berichten over de uitvoering van de tweede serie vakopleidingen voor 1400 vrouwen. De eerste serie heeft al ruim 200 initiatieven opgeleverd van vrouwen die een of andere economische activiteit zijn begonnen. Onze verwachtingen over de effecten van deze tweede serie zijn hooggespannen. Vooral ten aanzien van de ca. 600 vrouwen die deelnemen aan de uitgebreide serie landbouwvakopleidingen. In april zullen we nog wel een belangrijke stap moeten zetten om ook de afzetmogelijkheden van producten van de vrouwen te verbeteren.
3. Bij vertrek uit Nepal begin december hoopten we op belangstelling van de grote Japanse ontwikkelingsorganisatie JICA voor onze initiatieven gericht op ontwikkeling van de landbouw door de vrouwen van Timal. Afgelopen maandag hebben twee medewerkers van JICA onze programmamanager voor vrouwenprojecten Sangram en onze field coördinator Usha ontmoet. Het initiatief ging uit van JICA (zouden ze echt geïnteresseerd zijn?) en heeft geleid tot de afspraak dat JICA eind februari een veldbezoek brengt aan Timal. We hopen in april duidelijkheid te krijgen over de mogelijkheden om de verdere ontwikkeling van de landbouw door de vrouwen van Timal onder te brengen bij een groot landbouwontwikkelingsprogramma van JICA. We zullen samen met de vrouwenbeweging van Timal ons uiterste best doen het zover te krijgen. Uiterst spannend!
4. Er is een begin gemaakt met de ontwikkeling van 16 modelboerderijen in Timal. 16 belangstellende vrouwen zijn een week lang getraind in biologische landbouwmethoden en op dit moment is een Nepalese medewerker van het trainingsinstituut (Everything Organic Nepal) in Timal om deze vrouwen ter plaatse te adviseren en om grondmonsters te nemen voor laboratoriumonderzoek. We zijn heel benieuwd naar zijn impressies en adviezen over de stappen die nog nodig zijn om de modelboerderijen echt van de grond te krijgen. 16 bakens van vernieuwing in een gebied waar alleen traditionele op zelfvoorziening gerichte landbouw plaatsvindt. 16 voorbeelden waar buren kunnen kijken en voorlichting kunnen krijgen over nieuwe gewassen en technieken.
5. Naar aanleiding van de eerste serie landbouwvakopleidingen heeft een flink aantal vrouwen besloten om bomen, planten en zaden te kopen en dat is ook gebeurd. De mobilizers hebben de wensen van deze vrouwen geïnventariseerd. Met deze inventarisatie is field coördinator Usha naar het departement van landbouw van de districtsoverheid gegaan en is een eerste partij bomen gekocht. De (groenten)planten en zaden heeft ze gratis gekregen. Op dit moment zijn al ongeveer 400 fruit- en notenbomen geplant. Prachtig: het initiatief is van de vrouwen zelf uitgegaan en hun initiatief is beloond. De vrouwen-beweging krijgt gestalte!
Via email komen bijna dagelijks nieuwe berichten binnen die ons hoopvol stemmen dat we in april afrondende besluiten kunnen nemen over een duurzame afronding van het project “nieuwe inkomengenererende activiteiten door vrouwen”. 

Grijze aandacht
In een zaaltje bij de Ontmoetingskerk in Dieren hebben we op 10 januari ’s avonds voor een 30-tal vrouwen met een gemiddelde leeftijd van boven de 80, een voordracht gehouden over onze activiteiten in Nepal. Deze vrouwen zijn lid van Passage – de christelijk-maatschappelijke vrouwenbeweging – en komen maandelijks bij elkaar.
We kijken er met veel plezier op terug. De aandacht en de belangstelling was groot. Om kwart over tien moest de voorzitter ingrijpen. Sommige vrouwen zaten op hete kolen omdat hun echtgenoten buiten op de parkeerplaats al een kwartier stonden te wachten om hun vrouwen naar huis te rijden. De tijd om vragen te stellen schoot er daardoor een beetje bij in en de belangstelling was nog lang niet getemperd. “Of we misschien nog eens terug wilden komen ..?”
Tijdens zo’n avond worden ook de contrasten met Nepal weer helder. Daar tref je nauwelijks vrouwen van 80 of ouder aan. De gemiddelde leeftijd ligt er veel lager dan in Nederland. In Nepal is maar 4% van de bevolking ouder dan65, inNederland is dat 16%.
De stichting Sathsathai investeert veel in het organiseren en opleiden van vrouwen in de regio Timal om een sterke vrouwenbeweging op te bouwen die kan opkomen voor de belangen van vrouwen, hen ondersteunt in hun emancipatie, ontwikkeling en verbetering van hun positie in de samenleving en verbetering van hun inkomen. Zoals de vrouwenbeweging in Nederland aan het begin van de vorige eeuw is begonnen. Honderd jaar later staan vrouwen in Nepal aan het begin van dit proces. In Nederland is de strijd grotendeels gestreden en zijn vrouwenorganisaties een aflopende zaak.
Vandaar die grijze aandacht.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.sathsathai.com

Onverwacht en hartverwarmend is a post from Sathsathai nieuws.

Een beetje trots: Sathsathai behoort tot de 50 beste ontwikkelingsorganisaties
Op zaterdag 19 november publiceerde het dagblad TROUW een speciale bijlage over goede doelen organisaties. Daarin was ook een Top-50 Internationale Hulp opgenomen met de stichting Sathsathai op een mooie 33^e plaats. En dat betekent dat Sathsathai wordt gerekend tot de meest effectieve Nederlandse organisaties op het terrein van ontwikkelingssamenwerking.
Omdat een journalist van TROUW de projecten van Sathsathai in Nepal zelf heeft bezocht, bevatte deze speciale bijlage een artikel over twee volle pagina’s over onze activiteiten. Daarnaast vult de exit strategie van Sathsathai een belangrijk deel van een artikel over het belang van voorkoming van hulpverslaving en het tijdig beëindigen van hulprelaties. Een leuke ervaring die we toch vooral beschouwen als een mooie erkenning dat we het zo gek nog niet doen. En ook een mooie erkenning voor al die sponsors die ons werk al ruim 7 jaar mogelijk maken!
Hebt u belangstelling voor deze artikelen: mail ons dan even!

Als de kwartjes vallen
Nederland heeft in 2011 een heel mooie herfst beleefd. Veel mensen hebben daarvan genoten. Zo is het eigenlijk ook een beetje met de activiteiten van Sathsathai in Nepal. Met het vooruitzicht om deze eind 2012 af te ronden, bevindt het werk van de stichting zich in de herfstfase.
Wij hebben tijdens ons intensieve verblijf in Nepal – van eind oktober tot begin december – ook een ontzettend mooie “ herfst” beleefd. Voor ons waren het niet de schitterend gekleurde bladeren, maar de vele kwartjes die vielen. Ze zijn allemaal even schitterend en het resultaat van jarenlange initiatieven en van een groot vertrouwen dat die succesvol zouden zijn. Maar hoe projecten in een ontwikkelingsland als Nepal uiteindelijk uitpakken valt meestal nauwelijks te voorspellen; zelden verlopen ze precies zoals ze gepland waren.
Sathsathai heeft zich in de afgelopen jaren o.a. ingezet voor organisatie en empowerment van vrouwen, de alfabetisering van vrouwen, toegang tot kennis van vrouwen via hun eigen bibliotheekjes, toegang tot financiële diensten (sparen en lenen) via hun eigen microfinancieringsgroepen en tot meer inkomen door nieuwe bedrijvigheid door vrouwen te stimuleren. Ook heeft Sathsathai eraan bijgedragen om alle 5.000 gezinnen in de regio Timal te voorzien van licht en elektriciteit. In de afgelopen twee maanden hebben we mooie resultaten gezien die door deze verschillende projecten mogelijk zijn geworden. Een paar van die mooie “kwartjes” willen we graag noemen:
- vrouwen die samen met hun man een maïsmaalderij en een timmerbedrijfje zijn begonnen. Gender-gelijkheid, de beschikbaarheid van elektriciteit, waardoor elektrische apparaten gebruikt kunnen worden, en de mogelijkheid om een lening tegen gunstige voorwaarden te krijgen voor de aanschaf van elektrische apparaten (een cirkelzaag, een schaafmachine en een molen) via de eigen microfinancieringsgroep, hebben dit mogelijk gemaakt;
- samen met Dhulikhel Hospital is een start gemaakt met een groot gezondheidsvoorlichtingprogramma voor duizenden vrouwen in Timal. Dat kon omdat 3.500 vrouwen georganiseerd zijn in microfinancieringsgroepen die maandelijks bij elkaar komen en inmiddels sprake is van een goed georganiseerde vrouwenbeweging op regionale schaal met verbindingen – via mobilizers – naar de microfinancieringsgroepen. Het enige dat nodig was, was het leggen van een verbinding tussen “onze” organisatie van vrouwen via onze programmamanager en de afdeling “community programs” van het ziekenhuis in Dhulikhel dat beschikt over veel ervaring, kennis en expertise op het gebied van gezondheidsvoorlichting voor vrouwen.
Een lijntje dat ook heel belangrijk was voor de opzet van dit project was het contact dat we in Nederland hadden kunnen leggen met de Stichting Microkrediet voor Moeders, die al een samenwerkingsrelatie had met Dhulikhel Hospital: we mochten mede namens hen optreden;
- er is contact gelegd met een tweetal grote internationale ontwikkelingsorganisaties: Helvetas uit Zwitserland en JICA uit Japan. Belangrijke redenen voor hun belangstelling zijn dat de vrouwen van Timal goed zijn georganiseerd en we al bezig waren om vrouwen o.a. door een vakopleiding “organic vegetable farming” (biologisch groenten telen) te stimuleren om nieuwe bedrijfjes op te zetten en zo hun gezinsinkomen te vergroten. Onze activiteiten blijken goed aan te sluiten bij de doelstellingen van deze organisaties om regionale ontwikkeling tot stand te brengen door te bevorderen dat de traditionele landbouw (subsistence landbouw, wat betekent dat mensen zelf opeten wat ze verbouwen) zich ontwikkelt tot commerciële landbouw. Dat vraagt een enorme omschakeling van denken (mensen moeten een vermeende zekerheid van het verbouwen van hun eigen eten loslaten en op hun land producten gaan verbouwen die ze kunnen verkopen) en doen (andere producten met een hoge marktwaarde leren verbouwen met nieuwe kennis en technieken).
Allemaal mooie resultaten die mogelijk zijn geworden omdat verschillende lijntjes, die in het verleden zijn uitgezet, bij elkaar komen en er samen voor zorgen dat 1 + 1 = 3 wordt. Niet alleen die meerwaarde geeft ons een goed gevoel. Ook het feit dat de voortgang van projecten ook na ons vertrek verzekerd lijkt, doordat we er misschien de kennis en faciliteiten van gerenommeerde internationale ontwikkelingsorganisaties aan kunnen verbinden, maakt afscheid nemen een stuk makkelijker. Ons afscheid betekent dan geen abrupt einde van de ontwikkeling die in Timal in gang is gezet. Die ontwikkeling kan zonder ons doorgaan en op een hoger niveau worden gebracht. De eerste contacten zijn bemoedigend en we hebben goede hoop dat het gaat lukken.

Brianstorm 21 november 2011
Het is een mooie zonnige dag en in Pathleket verzamelen zich vertegenwoordigers van de districtsoverheid van Kavre Palanchowk, de Zwitserse ontwikkelingsorganisatie Helvetas, de vrouwenbeweging van Timal en van Everything Organic, een organisatie die zich al 30 jaar inzet voor de promotie van biologische landbouw in Nepal.
Sathsathai heeft deze brainstormbijeenkomst georganiseerd om zicht te krijgen op de ontwikkelingsmogelijkheden van de landbouw in Timal en om te proberen om voor die ontwikkeling een plan te maken. Natuurlijk was ook een stille hoop dat de deelnemende organisaties zich na afloop gecommitteerd zouden voelen aan het gezamenlijke ontwikkelingsplan en samen de schouders zouden willen zetten onder het daadwerkelijk benutten van benoemde ontwikkelingsmogelijkheden.
De bijeenkomst vond plaats in de open lucht te midden van kweekbakken en plantbedden vol groenten, avocado-, noten- en mangobomen. En het werd een groot succes!
De bijeenkomst vond op een bijzonder moment plaats:
. de Nepalese regering is bezig om samen met de grote internationale donoren – zoals USAid uit  Amerika, UKAid uit Engeland, JICA uit Japan en vele andere – een strategie te ontwikkelen om de traditionele landbouw in Nepal om te vormen tot commerciële landbouw. Dat betekent dat de bestaande subsistence landbouw (mensen eten zelf op wat ze verbouwen) wordt ontwikkeld tot landbouw die door diversificatie (verbouw van verschillende gewassen) en specialisatie (meer vakkennis) meer opbrengt, waardoor niet alleen meer monden kunnen worden gevoed, maar ook betere inkomsten worden ontvangen door de boeren;
. JICA, de grote Japanse ontwikkelingsorganisatie, is een masterplan aan het voorbereiden om de ontwikkeling van de landbouw in het district Kavre Palanchowk, waarvan Timal deel uitmaakt, een enorme duw te geven in de richting van High Value Agriculture (landbouwproducten met een hoge marktwaarde doordat de vele verschillende microklimaten in een berggebied worden benut voor de productie van bijzondere gewassen). Volgens de planning zullen begin 2012 een aantal pilots worden gekozen, waarmee twee jaar lang ervaring wordt opgedaan;
. Helvetas, de grote Zwitserse ontwikkelingsorganisatie, heeft in Kavre Palanchowk een succesvol koffie-promotieprogramma opgezet.
Natuurlijk verliep de bijeenkomst anders dan we hadden verwacht. Een dergelijke discussie zou in Nederland hoogstwaarschijnlijk beginnen met een langdurige analyse van de uitgangssituatie en van theoretische mogelijkheden, alvorens stappen zouden worden gezet naar een meer praktische verkenning. Niet in Nepal. De analyse van de uitgangssituatie resulteerde al snel in een eenvoudige matrix, waarin onderscheid werd gemaakt tussen gebieden in Timal op een hoogte tussen 600-1200 meter en gebieden tussen 1200-2100 meter (koffie groeit bijvoorbeeld boven de 1200 meter, terwijl mango’s juist in lager gelegen gebieden groeien). Daarnaast werd onderscheid gemaakt tussen zomer- en wintergewassen. Met dit eenvoudige analysekader werd gelijk doorgestoten naar een praktische vertaling van mogelijkheden naar actie om die mogelijkheden te benutten. Aan het einde van de dag hingen er vele volgeschreven, knalgele vellen in de het licht van de ondergaande zon.
Onze programmamanager Sangram Jit Lama, die de leiding had tijdens de bijeenkomst, heeft de resultaten uitgewerkt en ook vertaald in het Engels. De bijeenkomst heeft geresulteerd in:
- een lijst met in totaal 10 verschillende opleidingen die tijdens het komende jaar zouden moeten worden gerealiseerd, en
- een dringende oproep van Judith Chase, de oprichtster van Everything Organic en een goeroe in Nepal op het terrein van biologische landbouw, om in Timal een aantal modelboerderijen te beginnen. Deze modelboerderijen zouden een belangrijke rol kunnen vervullen om te laten zien dat andere landbouwtechnieken (zelf goede compost maken, een andere manier van bemesten, urine van beesten gebruiken in plaats van chemische kunstmest, etc.) en andere producten (vooral high value producten, die op de markt een hoge prijs opbrengen) leiden tot een hogere productie, resp. hogere inkomsten. Deze modelboerderijen zouden een belangrijke rol kunnen vervullen bij het overbruggen van de terughoudendheid voor vernieuwing, maar kunnen ook een belangrijke aanvulling zijn op de zeer gebrekkige faciliteiten van de overheid wat betreft proefvelden voor het testen van nieuwe technieken en gewassen, die als voorbeeld kunnen dienen en waar belangstellenden in de praktijk uitleg kunnen krijgen.
De lijst van opleidingen en trainingen speelt in op de genoemde elementen hoogte en seizoensproductie en is enorm praktijkgericht. Het initiatief bijvoorbeeld om in Timal vruchtbomen (lapsi, een inheemse vrucht waar veel vraag naar is) te combineren met koffiestruiken is vertaald naar een training lapsi kweken in de periode december-februari (omdat lapsibomen in februari geplant moeten worden) en een training koffie verbouwen in mei (omdat de koffiestruiken in juni geplant moeten worden). Het doet ons veel plezier dat – naast dit lapsi/koffie initiatief – in de voorlichting en trainingen ook aandacht is voor de introductie van nieuwe producten waarnaar op de markt grote vraag naar is en waar een goed inkomen mee kan worden verdiend. Aan de orde komen ook de verbouw van noten (amandel, pecan, walnoot en macadamia), cardamom (het op één na duurste specerij), sinaasappels, citroenen, guaves, bananen en gember. En natuurlijk wordt aandacht besteed aan verbetering van de verbouw van gewone dagelijkse producten als tomaten, uien, knoflook, bloemkool etc. Onder andere door aandacht te besteden aan “seed management” en beter organisch gebruik van de grond.

Zou het gaan lukken om de bewoners van Timal te laten meeprofiteren van de kennis en middelen die JICA ter beschikking stelt, te beginnen met een besluit over een paar maanden om in Timal één of enkele pilots te gaan uitvieren? Zou het gaan lukken dat Helvetas in Timal gecombineerde lapsi boomgaarden/koffieplantages gaat realiseren? Kunnen de vrouwen van Timal na de twee series vakopleidingen, die door Sathsathai medio 2012 zijn gerealiseerd, in de toekomst gebruik maken van het Skill-programma van Helvetas om hun vakkennis en –vaardigheden nog verder te ontwikkelen of van het initiatief van Helvetas gericht op “het productief gebruiken van elektriciteit”?
Het worden spannende maanden. In april, tijdens ons volgende bezoek aan Nepal, hopen we meer zekerheid te hebben. Als dit gaat lukken is de voortgang van de ontwikkeling van betere inkomsten voor de vrouwen en hun gezinnen door ontwikkeling van de landbouw in Timal en van andere inkomengenererende bedrijvigheid verzekerd en kan Sathsathai met een nog geruster hart afscheid nemen.

Over goed en beter; de tweede serie vakopleidingen klinkt als een klok
Na het grote succes van de eerste serie vakopleidingen voor 1.200 vrouwen in de periode december 2010 – april 2011, hadden we samen met onze programmamanager, de women mobilizers in onze 7 dorpen en de vrouwenadviescommissie Timal een programma ontwikkeld voor een tweede serie vakopleidingen, die van december 2011- april 2012 georganiseerd wordt en waaraan 1.400 vrouwen zouden kunnen deelnemen.
Allemaal bedoeld om vrouwen te stimuleren nieuwe inkomengenererende activiteiten te beginnen en gebaseerd op hun eigen behoeften. Veel opleidingen in dit programma zijn een vervolg op de opleidingen in de eerste serie. Met de beste intenties dachten we op de ingeslagen weg voort te kunnen gaan. Het enorme schema voor alle 62 trainingen en cursussen was al bijna klaar toen we op 21 november met landbouwdeskundigen een brainstormbijeenkomst organiseerden over de ontwikkelingsmogelijkheden van de landbouw in Timal (zie hiervoor). Dat leverde inspirerende ideeën op en vervolgens een baaierd aan vakopleidingen die nodig zijn om die ideeën te kunnen realiseren.
Een diepe zucht en een paar keer diep ademhalen, alle op landbouw gerichte cursussen uit het programma geschrapt, de groepsindelingen gewijzigd en uren zwoegen om het financiële plaatje beheersbaar te houden. Maar het resultaat is ernaar. Onderdeel van het tweede programma vakopleidingen is het complete programma agrarische opleidingen (gebaseerd op het principe van biologisch boeren), dat tijdens de brainstorm bijeenkomst op 21 november is ontwikkeld. Een programma agrarische vakopleidingen dat klinkt als een klok en niet alleen wordt gedragen door Sathsathai, maar ook door het landbouwdepartement van het district Kavre en door Helvetas, de Zwitserse ontwikkelingsorganisatie.
Daarnaast zal het programma voor de niet-agrarische trainingen (breien, naaien, tapijten knopen, patchwork, bamboe meubels maken, zeep maken en geiten en kippen fokken) natuurlijk ook doorgaan. En uiteindelijk gaat het nog steeds om een tweede serie vakopleidingen voor ongeveer 1400 vrouwen uit Timal.
In de tweede serie vakopleidingen ligt een sterke nadruk op de ontwikkeling van organische groenten- en fruitteelt. Om het succes daarvan te vergroten heeft het bestuur van de stichting Sathsathai – na de nodige hoofdbrekens vanwege beperkt beschikbare budgetten – toch besloten om in Timal 20 eenvoudige modelboerderijen te beginnen (1 per trainingsgebied), die zo belangrijk zijn om nieuwe gewassen en technieken te introduceren. Deze modelboerderijen kunnen als voorbeeld dienen om te laten zien dat vernieuwingen mogelijk zijn en om door proeven vast te stellen welke gewassen het beste waar geteeld kunnen worden en met welke technieken. Onderdeel van de tweede serie vakopleidingen is een speciale opleiding voor 20 vrouwen die bereid zijn een modelboerderij te beginnen. Ook is een klein investeringsbudget van € 100,– per modelboerderij gereserveerd voor druppelirrigatiesystemen, kassen, medicijnen, bomen en zaden. Naar verwachting zal ook de districtsoverheid gratis zaden en bomen ter beschikking stellen voor de 20 modelboerderijen.

Feestelijk afronding van de 116^e alfabetiseringsklas voor vrouwen
In de afgelopen 7 jaar heeft de stichting Sathsathai 116 tweejarige alfabetiseringsklassen voor vrouwen georganiseerd waaraan ongeveer 3.000 vrouwen hebben deelgenomen. Op 17 november vond in het dorp Sarshukharka een feestelijke bijeenkomst plaats. Onze programmamanager had gezorgd voor wat lekkers voor alle vrouwen. Wij, op onze beurt, werden verrast door de aanwezigheid van ongeveer 400 vrouwen en een figuur op de grond met 116 kaarsen en de woorden “Welcome Sathsathai Netherlands”.
Natuurlijk waren er allerlei mensen die wat wilden zeggen, maar met een wel aanwezige, maar niet werkende microfoon verdwenen veel van de goed bedoelde woorden in de open lucht. “This is Nepal”, maar het mocht de pret niet drukken. Er werd gezongen en gedanst en iedereen vermaakte zich.
Een mooie afsluiting van een ongelooflijk belangrijk project; de eerste stap naar ontwikkeling van vrouwen, en naar empowerment en toegang tot kennis. En de eerste vorm van organisatie van vrouwen; een belangrijke basis voor allerlei volgende projecten.
Het einde van onze activiteiten in Nepal komt in zicht. We zijn volop aan het oogsten en afronden. Veel aandacht besteden we het komende jaar aan het duurzaam achterlaten van de resultaten die zijn bereikt en van de ontwikkelingen die in gang zijn gezet. Met veel plezier vertellen we over de nieuwste resultaten. En over contacten die in Nepal zijn gelegd met gerenommeerde grote internationale ontwikkelingsorganisaties uit Zwitserland en Japan. Ze geven ons goede hoop dat vooral de ontwikkeling van de vrouwen van Timal en van nieuwe bedrijvigheid – en inkomsten voor deze vrouwen en hun gezinnen – in programma’s van deze organisaties kan worden ondergebracht. Gerust afscheid nemen komt daarmee dichterbij, maar we moeten daarvoor het komende jaar nog wel het nodige werk verzetten.

Onze wens voor 2012: eind 2012 onze projecten in Timal na een periode van ruim 8 jaar weloverwogen en duurzaam kunnen afronden. Met steun van onze sponsors en donateurs kan het!

Het bestuur van de stichting Sathsathai wenst alle lezers hele fijne feestdagen, een goed begin van het nieuwe jaar en alle goeds voor 2012.

Naar de laatste ronde! is a post from Sathsathai nieuws.

Sāthsāthai brengt een ministeriële agenda in de war
Vorige week dinsdag werd het Nepalese kabinet uitbreid met een aantal ministers van staat. We wisten niet dat een ons welbekende maoïstenleider uit ons werkgebied, die sinds de eerste verkiezingen na de burgeroorlog (in 2008) parlementslid is, tot het nieuwe kabinet behoorde. Deze Suryaman Dong (die wij altijd nog met zijn oorlogsnaam Lal Doj aanspreken) heeft al jarenlang de gewoonte om iedere keer als we in Nepal zijn even langs te komen om te vragen hoe het met de projecten gaat, maar ook om zelf te zien hoe het met de gezondheid van Tanja gaat. Woensdag belde onze vertegenwoordiger Palsang ons met de mededeling dat Lal Doj nu minister van staat voor energie is en ons graag wilde zien. Er was wel een klein probleempje: Lal Doj kan zich nu alleen nog maar verplaatsen met een gevolg van bewakers en politie. En dat betekent dat het verkeer wordt stilgezet om hem met zijn gevolg van vier auto’s door te laten en het straatje waaraan ons appartement ligt tijdelijk zou moeten worden afgesloten. Misschien zouden we dat wel lastig vinden en zou het beter zijn om naar het ministerie in Sangha Durbar te komen. En als het kon “overmorgen” al. Dat kwam ons niet goed uit, dus het werd zondag. Maar een bezoek aan het ministerie verkozen we wel boven afsluiting van onze straat met alle lasten die onze buren daarvan zouden ondervinden.
Na de nodige security checks troffen we Lal Doj in zijn nieuwe omgeving met secretaresses en secretarissen en alsmaar in- en uitlopende mensen die een handtekening of een advies vroegen. Het welkom ging zoals altijd gepaard met een ferme handdruk, een brede lach en een innige omhelzing. Gezien de drukte hadden we de hoop opgegeven dat we langer dan een paar minuten binnen zouden zijn. Het werden vijf kwartier waarin Lal Doj met veel aandacht en aantekeningen makend luisterde naar de projecten die we voor de komende maanden op stapel hebben staan. En natuurlijk probeerde hij weer onze aandacht te vestigen op het waterproject in de regio Timal waar hij zich al jaren voor inzet. Zijn grote wens is dat deze regio wordt voorzien van wegen, elektriciteit en water; drie noodzakelijke voorwaarden voor ontwikkeling. Aan ontsluiting van de regio wordt hard gewerkt, de stichting Sāthsāthai heeft de bevolking met succes geholpen om alle huizen te voorzien van elektriciteit. Alleen het watertekort in de hoger gelegen delen van Timal is nog niet opgelost. De totale kosten van het project (ca. € 1,6 miljoen) zijn vergelijkbaar met die van het elektriciteitsproject en dat is ook de financieringsstructuur (75% wordt betaald door de overheid als de bevolking 25% bijeen brengt). Waarschijnlijk zou met een bijdrage van ca. € 150.000,– een proces op gang kunnen worden gebracht waarmee het mandje van de € 400.000,– (25%) zou kunnen worden gevuld waardoor de financiering van de 75% door de overheid kan worden binnengehaald. Ons antwoord week niet af van dat in april jl.: door de wijziging van het beleid van de Nederlandse regering is cofinanciering voor projecten in Nepal bijna onmogelijk geworden en worden ook private fondsen steeds zwaarder belast. Daarbij is sprake van een project dat ver na 2012 gerealiseerd wordt en dus jaren na de afsluiting van de activiteiten van Sāthsāthai in Timal. Keihard “nee” willen we niet zeggen en we beloven – onder voorwaarde dat we de essentiële informatie over het project op papier krijgen – in Nederland om ons heen te zullen kijken naar mogelijke fondsen. Lal Doj stond erop dat we elkaar begin december, voor ons vertrek naar Nederland, nogmaals zouden ontmoeten. Hij zal zijn uiterste best doen om dan een korte projectbeschrijving klaar te hebben.
Toen we – weer zeer hartelijk – afscheid namen, zat de vergaderruimte naast zijn kamer al een tijdje bomvol gasten en waren ook alle stoelen in de kamer van de secretaresse bezet met wachtenden. We kregen de indruk dat Sāthsāthai de dagagenda van de minister aardig in de war had gestuurd.
Deze zelfde Lal Doj ligt inmiddels onder vuur van mensenrechtenactivisten en de familie van een tijdens de oorlog vermoorde man. Lal Doj zou deze moord samen met een aantal andere maoïsten hebben begaan. Waar of niet waar, het is tekenend voor een land waar tot 2006 bijna 12 jaar een burgeroorlog heeft gewoed van maoïsten tegen de gevestigde orde en het koningshuis en die naar schatting aan 12.000 mensen het leven heeft gekost. Het betrof een guerrillaoorlog, waarin slechts zelden sprake was van veldslagen tussen de legers van de regering en de maoïsten. In die 12 jaar heeft de burgerbevolking zwaar te lijden gehad onder de meest verschrikkelijke uitwassen van geweld – zowel van het leger als van de maoïsten.
Dit is Nepal; een zogenoemd ‘post conflict’ land met alle gevolgen voor de politieke stabiliteit en de verhoudingen tussen mensen. Veel leed is nog te vers om te kunnen vergeten en vergeven.

Een ontlastingvrij district
Begin december a.s. vindt in de regio Timal een bijzondere gebeurtenis plaats. De regio – die bestaat uit 7 “gemeenten” – wordt dan door het district Kavre uitgeroepen tot Defacation Free Zone. Vrij vertaald: een regio waar niet langer in de open lucht mag worden gepoept. Voor Nederlanders anno 2011 misschien onvoorstelbaar achterlijk, maar in Nepal een heel grote stap voorwaarts om veel voorkomende ziekten als diarree te voorkomen. Ziekten die voor zwakke mensen en baby’s in een land met veel armoede, onwetendheid en gebrek aan medische zorg dodelijk zijn.
Deze verklaring door het district is een mooie kroon op het werk van Sāthsāthai en van alle sponsors, die zeven jaar lang geloofd hebben dat het zou gaan lukken om alle 5.000 gezinnen van Timal te voorzien van een toilet en een rookvrij kooktoestel.
En misschien haast nog mooier is dat de overheid van het district Kavre kort geleden – samen met 78 “gemeenten” – een “Strategic Action Plan to Declare Open Defacation Free District (ODF) Kavre Palanchowk” heeft vastgesteld dat in de komende vijf jaar uitgevoerd zou moeten worden. Vertegenwoordigers van onze uitvoeringsorganisatie SaBiNe hebben meegewerkt aan de opstelling van dit plan. Ook wil SaBiNe haar geoliede organisatie – die in de laatste twee jaar in de 7 maanden tussen regenperiodes steeds voor 1.200 gezinnen een toilet wist te realiseren – graag buiten Timal inzetten om dit vijfjaren plan mee te helpen realiseren. We zijn best een beetje trots, dat wat zeven jaar geleden zo klein begon nu is verheven tot overheidsbeleid en mogelijk een vervolg krijgt op een veel grotere schaal en dat onze lokale partner SaBiNe, die we in 2008 mee hebben helpen oprichten, zichzelf zo heeft ontwikkeld tot een gerespecteerde partner.

Een toekomst met of met hulp van Helvetas?
Over ruim een jaar wil Sāthsāthai haar activiteiten in Timal beëindigen. Dat legt een zware last op onze schouders om de duurzaamheid van de resultaten van onze projecten te waarborgen.
Wat betreft de toiletten en de rookvrije kooktoestellen is dat verzekerd. De toiletten gaan zeker 15-20 jaar mee en inwoners van Timal weten hoe ze hun rookvrije kooktoestel zelf kunnen onderhouden of vernieuwen.
Onderdeel van het elektriciteitsproject was de oprichting van een gebruikerscoöperatie (TCRECA), die na realisatie zou optreden als elektriciteitsdistributiebedrijf, die zelfstandig elektriciteit inkoopt en verkoopt aan de 5.000 gezinnen van Timal. Na veel investering in opleiding van de bestuursleden is de TCRECA volop in bedrijf.
Ook het resultaat van de investering in de 116 alfabetiseringsklassen voor vrouwen is gewaarborgd met de oprichting van 52 bibliotheekjes waardoor de vrouwen hun nieuwe leesvaardigheden kunnen onderhouden en verbeteren. En de bibliotheekjes worden goed gebruikt.
Tenslotte is het voortbestaan en de verdere ontwikkeling van de vrouwenbeweging STB en de microfinancieringsorganisatie van 3500 vrouwen gewaarborgd door de oprichting van een formele spaar- en leencoöperatie (SACCOS) in ieder dorp van Timal en van een grote paraplu-SACCOS voor de hele regio. Sāthsāthai gaat nog een jaar door om de besturen en boekhouders van deze organisaties verder op te leiden, zodat ze hun taken aankunnen.
We zijn blij met de plannen van de vrouwen om op buurtschapniveau door te gaan om elkaar te ondersteunen in hun ama samuha (vrouwengroep), om de taken van de women mobilizers onder te brengen in de regionale SACCOS en om de vrouwenbeweging de baas te maken van de regionale SACCOS.
De komende maanden organiseren we een tweede programma van vakopleidingen om vrouwen op weg te helpen naar nieuwe bedrijvigheid, waardoor zij en hun gezinnen over meer inkomsten gaan beschikken. De resultaten van de eerste serie vakopleidingen voor 1200 vrouwen zijn veelbelovend.
Met deze gewaarborgde resultaten wil Sāthsāthai haar aanwezigheid in Timal beëindigen, maar niet zonder ook te proberen om een in Nepal “gevestigde” ontwikkelingsorganisatie te interesseren om vooral de vrouwenbeweging en de ontwikkeling van nieuwe inkomengenererende activiteiten van vrouwen naar een hoger niveau te brengen. Afgelopen week hebben we een eerste gesprek gehad met Helvetas – de Zwitserse ontwikkelingsorganisatie in Nepal. Een tweede gesprek zit in de pen om samen te bekijken welke ontwikkelingen mogelijk op Zwitserse ondersteuning kunnen rekenen en welke activiteiten bij een andere internationale ontwikkelingsorganisatie (bijvoorbeeld het Duitse GIZ) zouden kunnen worden ondergebracht. Uiterst spannend en uitdagend en van groot belang voor een betere toekomst van de vrouwen en hun gezinnen in Timal.

“Zelden zulke mooie bloemkolen gezien”
Geloof het of niet, maar deze uitdrukking komt niet van een man maar van onze vice-voorzitter Annette na haar eerste week monitoren in Timal. Annette controleert het functioneren van bibliotheekjes en vooral het functioneren en de ontwikkeling van de vrouwengroepen in ons werkgebied. Tijdens de vele gesprekken met de vrouwengroepen probeert ze een realistisch beeld te krijgen van de bedrijfjes die vrouwen zijn gestart nadat ze hebben deelgenomen aan onze eerste serie vakopleidingen, waaraan in de periode december 2010 – april 2011 ongeveer 1.200 vrouwen hebben deelgenomen.
Annette kwam met een paar schitterende verhalen terug uit Timal. Ze trof een paar keer een vrouw aan die aan de slag is gegaan met de verbouw van tomaten en bloemkolen; één van hen verbouwde tomaten in een zelfgebouwde eenvoudige kas van bamboe en plastic. De vrouw die bloemkolen verbouwde wist kennelijk heel goed wat ze deed. “Zulke mooie bloemkolen heb ik zelden gezien”, zei Annette. De vrouwen hebben haar precies verteld wat ze hebben geïnvesteerd en wat de oogsten hebben opgeleverd. Het geld dat ze nodig hadden hebben ze geleend van de (met hulp van Sāthsāthai opgerichte) microfinancieringsgroep waarvan ze lid zijn en hun succes verklaren ze uit de kennis die ze hebben opgedaan tijdens de door Sāthsāthai georganiseerde opleiding organic vegetable farming (biologisch groenten kweken). Ze begrijpen nu veel meer van bemesting en vooral van het onderkennen en bestrijden van ziekten.
Haast nog mooiere verhalen van Annette gaan over een vrouw die samen met haar man een timmerbedrijfje is begonnen en van een vrouw die samen met haar man met een maïsmaalderij is gestart. Beide vrouwen zijn lid van een microfinancieringsgroep, waar ze een lening hebben genomen. Door de komst van elektriciteit heeft de ene vrouw een elektrische cirkelzaag en een elektrische schaaf aangeschaft en heeft de andere vrouw een elektrische molen gekocht. Beide vrouwen kunnen met de nieuwe inkomsten uit het bedrijf de lening al na zes maanden afbetalen. En daarna leveren deze bedrijfjes hun gezinnen een mooi inkomen op.
Prachtig om te zien hoe de investeringen van Sāthsāthai in empowerment van vrouwen, in realisering van elektriciteit in de regio en in de organisatie van vrouwen in microfinancieringsgroepen bij deze vrouwen bij elkaar komen. Gebiedsgericht beleid en integraliteit in de praktijk!

De beste vorm van duurzaamheid; gedragsverandering
SaBiNe heeft ons verrast met een plan voor een jaar met 13 verschillende activiteiten om de bevolking van de regio Timal te herinneren aan het feit dat ze hun toilet goed moeten gebruiken en niet meer in het veld/het bos mogen poepen. Dat is natuurlijk niet voldoende. Daarom willen ze veel investeren in gedragsverandering van mensen. Eén van de activiteiten betreft een voorlichtingsprogramma voor alle 5^e tot 10^e klassen (kinderen in de leeftijd van 10-15 jaar). Dit voorlichtingsprogramma wordt georganiseerd in samenwerking tussen SaBiNe, de plaatselijke health workers (“dokters”) en de betrokken scholen.
Misschien is wel het mooiste van dit programma dat het een initiatief is van SaBiNe zelf en helemaal door henzelf is ontwikkeld. We wisten er niets van en ervaren het als een heel mooie verrassing. Natuurlijk hebben we wel een bijdrage in de kosten van het programma toegezegd. Toiletten zijn mooi en belangrijk, maar ze zullen pas optimaal bijdragen aan preventie van ziekten als mensen hun gedrag echt veranderen. Daarvoor zijn voorlichting en bewustwording heel hard nodig.
We zijn enorm trots op onze partner SaBiNe die zich heeft ontwikkeld tot een zelfbewuste en deskundige “community based organization”, die ook nog eens van aanpakken weet.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com

Kathmandu – heel tevreden is a post from Sathsathai nieuws.

Hollands triootje voor gezondheidsvoorlichting voor vrouwen in Nepal
In het vorige weblog maakten we gewag van samenwerking met de Nederlandse organisatie Microkrediet voor Moeders om voor de vrouwen en hun gezinnen in Timal een groot gezondheidsvoorlichtingprogramma op te zetten. Daar is inmiddels een derde organisatie bijgekomen: Karuna Foundation. Karuna is een Nederlandse organisatie met een Nepalese tak die ook in ons werkgebied Timal actief is. Hun hoofddoel is het voorkomen van handicaps. Dat willen ze bereiken door vooral veel te investeren in verbetering van de basisgezondheidszorg in dorpen – vooral in pre- en postnatale zorg en in medische begeleiding tijdens de bevalling. Daarnaast zoeken ze gehandicapte kinderen op en wordt onderzocht of verbetering mogelijk is door een (operatieve) ingreep of door ouders te leren hoe ze met een gehandicapt kind kunnen omgaan en bijvoorbeeld zelf oefeningen kunnen doen met hun kind. Preventie is het belangrijkste en daar hoort ook voorlichting bij.
Met de directeur van Karuna Nederland hebben we afgesproken dat wij tijdens ons komende bezoek aan Nepal om de tafel gaan zitten met de directeur van Karuna Nepal om samen een eerste opzet voor een programma te ontwikkelen. Karuna Nepal beschikt zelf over een deskundige gezondheidsvoorlichter en over een coördinator voor hun activiteiten in Timal. Ook hebben ze goede contacten met het ziekenhuis in Dhulikhel, dat ook betrokken zal worden in dit grote gezondheidsvoorlichtingprogramma.
De coördinator van Microkrediet voor Moeders is druk in de weer om hun bijdrage aan het project in kaart te brengen en om hun contacten met het ziekenhuis in Dhulikhel ook aan te sporen tot medewerking. Met zoveel neuzen in dezelfde richting hebben we er alle vertrouwen in dat de vrouwen van Timal de komende jaren duidelijk geïnformeerd zullen worden over een breed scala aan gezondheidsonderwerpen (bijvoorbeeld ook over de relatie tussen voeding en gezondheid of tussen hygiëne en gezondheid of over wat ze zelf kunnen doen als een kind ziek is of een ongelukje heeft gehad). Weer een stapje op weg naar een gezondere toekomst voor de ca. 40.000 inwoners van Timal.

Creatief Oldambt
Deze beurs in Scheemda van afgelopen zaterdag is een groot succes geworden. Bijna 800 bezoekers hebben genoten van 50 kramen met even zoveel verschillende uitingen van creatieve Oldambters. Er wordt al gesproken over een tweede editie van de beurs volgend jaar!
De organisator, Nanda Bleeker, had beloofd dat van ieder verkocht entreekaartje € 0,50 naar de stichting Sāthsāthai zou gaan. Vandaag mailde ze dat een bedrag van € 390,– wordt overgemaakt. Prachtig. De bijdrage zal worden besteed aan een van de opleidingen uit het tweede programma van vakopleidingen voor vrouwen in Timal, dat de vrouwen op weg moet helpen naar nieuwe inkomengenererende activiteiten.

Nog eens 400 nieuwe lezeressen
In april 2010 zijn 30 bibliotheekjes voor vrouwen gestart in Timal. Vanwege het grote succes zijn in april 2011 nog eens 22 bibliotheekjes gerealiseerd en is de collectie boeken van alle 52 bibliotheekjes aanzienlijk vergroot. Op basis van de ervaringen met de eerste serie kon met deze extra 22 bibliotheekjes een optimale spreiding over het gebied worden gerealiseerd. Daarmee kon de aantrekkelijkheid en de bereikbaarheid van de bibliotheekjes worden geoptimaliseerd. We hadden verwacht dat het ledenaantal van de oudere bibliotheekjes door deze herschikking zou afnemen, doordat vrouwen zouden overstappen naar een bibliotheekje dichterbij huis en dat het totaal aantal leden ongeveer gelijk zou blijven. Groot was onze verbazing toen we medio september de halfjaarlijkse rapportages van de bibliothecaressen binnenkregen: 400 nieuwe leden! In totaal zijn nu 2.254 vrouwen (betalend!) lid van de 52 bibliotheekjes. Onder de aanname dat niet meer dan één vrouw uit een gezin lid is, betekent dit dat 46 % van alle (bijna 5.000) gezinnen in Timal toegang heeft tot een bibliotheekje. Kom daar in Nederland eens om!!

Op naar de laatste 750: afronding 5.000 toiletten en rookvrije kooktoestellen in zicht
Het vijfde toiletten- en rookvrije kooktoestellen project is afgerond en we hebben een zeer uitgebreide rapportage ontvangen van de voorzitter van onze uitvoeringspartner SaBiNe. De teller staat inmiddels op ruim 4.100 gerealiseerde toiletten en ruim 4.600 gerealiseerde rookvrije kooktoestellen. Ruim 4.100 gezinnen in Timal die beschikken over deze essentiële voorzieningen om veel voorkomende ziektes te vermijden zoals diarree, long- en oogaandoeningen. Zo’n 30.000 mensen gaan daarmee een gezondere toekomst tegemoet met minder ziekte en minder ziektekosten, minder schooluitval en minder sterfte en meer energie om te kunnen werken of huiswerk te maken.
De sponsors van het laatste, nu afgeronde, grote project voor 1200 gezinnen zijn zeer tevreden over het resultaat en dragen beide ook bij aan het laatste “bezemproject” voor ongeveer 750 gezinnen. Over drie weken ondertekenen SaBiNe en Sāthsāthai het contract voor dit zesde en allerlaatste toiletten en rookvrije kooktoestellen project dat in april 2012 klaar zal zijn. Dan zullen echt alle 4.988 gezinnen van Timal de beschikking hebben over deze twee voor hun gezondheid zo noodzakelijke voorzieningen. Het einde van een serie projecten – die in 2004 is begonnen – is in zicht.

Kapitaal microfinancieringsgroepen ruim verdubbeld
Na analyse van de septemberrapportages van onze 63 microfinancieringsgroepen kunnen we concluderen dat het gezamenlijke kapitaal is gegroeid met +119%; het startkapitaal is dus ruim verdubbeld. De groepen die het eerst zijn begonnen (in 2006 en 2008) hebben duidelijk met meer aanloopproblemen te maken gehad dan de groepen die later zijn begonnen. Drie van de vier groepen die in november 2009 zijn gestart hebben in minder dan twee jaar hun kapitaal al verdubbeld (de beste zelfs al met +125%). In totaal zijn 3382 vrouwen lid van een microfinancieringsgroep en hebben daarmee toegang tot een mogelijkheid om te sparen en te lenen. Samen beschikken deze vrouwen over een kapitaal van ruim € 50.000,–; een mooi bedrag en ook een mooi symbool van toenemende financiële onafhankelijkheid van vrouwen. Individuele vrouwen kunnen zelf besluiten over het vragen van een lening voor een investering en onderling besluiten de leden over de toekenning van een lening. Samen bouwen de vrouwen een steeds groter kapitaal op, waardoor ook de omvang van leningen of het aantal leningen kan toenemen. Met het huidige groeipercentage verdubbelt het gezamenlijke kapitaal iedere twee jaar. Onder de aanname dat één vrouw per gezin lid is, heeft inmiddels 68% van alle gezinnen in Timal via een vrouwelijk gezinslid toegang tot microfinanciering.
Na uitgebreide bespreking van de vorige analyse met de vrouwenadviescommissie STB en de 7 women mobilizers in april jl. zien we een duidelijk positief effect. In het grootste dorp (Mechchhe) was in april nog maar 52% van de gezinnen lid. Mobilizer Durgamaya heeft zich kennelijk echt aangesproken gevoeld, want er is nu sprake van een groei in zes maanden met 170 leden. Een groei van 25% en dat brengt haar dorp in een keer dicht bij het gemiddelde lidmaatschap voor alle dorpen van Timal van 68%.
Veel positief nieuws dus. Maar de nieuwste analyse levert ook weer voldoende stof op voor een intensief gesprek met de STB en de mobilizers over een paar weken. In een tweetal dorpen is sprake van een hele lichte daling van het aantal leden en in twee andere dorpen is sprake van een zeer afwijkend en erg laag groeipercentage van het kapitaal van de microfinancieringsgroepen. Voldoende aanleiding om diepgaand met elkaar te bespreken, samen te proberen de oorzaken te achterhalen en te bekijken welke verbeteringen mogelijk zijn.

210 nieuwe vrouwelijke ondernemers
Hier zijn we ontzettend blij mee. Vele malen moeilijker dan het bouwen van toiletten of het aanleggen van een elektriciteitsnet is het realiseren van nieuwe bedrijvigheid en inkomsten voor vrouwen en hun gezinnen in Timal. Na veel voorbereidingen is ervoor gekozen om vrouwen te stimuleren tot nieuwe inkomengenererende activiteiten door ze de kans te geven om een door hen zelf gekozen vakopleiding in de eigen regio te volgen. Of dat ook echt zou gaan lukken? We hebben het gehoopt en verwacht en de rapportages van de mobilizers deden ook vermoeden dat vele honderden vrouwen met hun nieuwe kennis en vaardigheden aan de slag zijn gegaan. Om daar iets meer zekerheid over te krijgen hebben we gevraagd om ons ook de namen en woonplaatsen te geven van de vrouwen die met een eigen bedrijfje zijn begonnen. Zeer tot onze verrassing ontvingen we in september de namen van 210 vrouwen uit alle 7 dorpen van Timal, die daadwerkelijk iets zijn gaan doen met hun nieuwe kennis en vaardigheden. En dat is al veel meer dan de doelstelling van 70 die we ons hadden gesteld. We zijn trots dat al bijna een kwart van alle vrouwen die een vakopleiding uit de eerste serie hebben gevolgd er iets mee is gaan doen. Natuurlijk is het allemaal nog heel erg basaal, maar het begin is er. En natuurlijk gaan we een aantal nieuwe vrouwelijke ondernemers bezoeken tijdens ons komende bezoek aan Nepal van november/december aanstaande.
Wat uit de rapportages ook duidelijk blijkt is dat veel vrouwen nog wachten met nieuwe bedrijvigheid, omdat ze tegen praktische problemen aanlopen die te maken hebben met vragen over “marketing” (hoe kan ik mijn producten verkopen?) en over “supply” (hoe komen we aan onze grondstoffen en materialen?). De rapportages geven een goed inzicht in de ontwikkelingen en in de vervolgstappen die nodig zijn om nog meer vrouwen te stimuleren om te beginnen met een eigen bedrijfje. Veel van de vervolgstappen hebben te maken met het organiseren van zogenoemde “servicefaciliteiten” waarop individuele onderneemsters een beroep kunnen doen (zoals het gezamenlijk organiseren van contacten met handelaren of van transport van goederen, gezamenlijk inkopen van grondstoffen, inrichten van regionale verzamelplaatsen, van waaruit goederen op transport gaan naar de stad of waar handelaren naartoe kunnen komen, kennis over druppelirrigatie, planten- en dierziekten, etc.). Er valt nog het nodige te doen om ook de service- en kennisstructuren tot stand te brengen die nodig zijn om nieuwe bedrijvigheid door vrouwen en meer inkomsten voor hun gezinnen echt waar te maken. In november hopen we ook op dit terrein in nauw overleg met de vrouwenbeweging STB, de mobilizers en onze programmamanager een forse stap in de goede richting te kunnen zetten.
De tweede serie vakopleidingen voor nog eens 1.400 vrouwen gaat in december van start en in de komende maanden zal veel worden geïnvesteerd in het oplossen van belemmeringen die vrouwen nu nog weerhouden om aan de slag te gaan. We zijn nu al heel benieuwd hoeveel vrouwen er over een half jaar begonnen zijn met een eigen bedrijfje!

Over een dag of 5 gaan we weer naar Nepal om onze projecten te monitoren. Het volgende weblog komt dus uit Nepal.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com

Ten Brinke Groep nieuwe sponsor: ’n hele goeie! is a post from Sathsathai nieuws.

Het weblog van Sāthsāthai is nog steeds niet in de lucht. Excuses aan belangstellenden die in de afgelopen maanden tevergeefs hebben geprobeerd om het laatste nieuws over Sāthsāthai te lezen. De oorzaak voor dit ongemak was een systeemaanpassing van de provider waar ons weblog is ondergebracht. Deze aanpassing had tot gevolg dat ook alle websites die bij deze organisatie in beheer zijn – waaronder de onze – moesten worden omgezet. Dit zogenoemde migratieproces zou enkele dagen in beslag nemen maar dat zijn inmiddels ruim 2 maanden geworden en is nog steeds niet klaar. Gelukkig heeft onze eigen webbeheerder Diederik nu een noodoplossing gerealiseerd en kunnen we onze lezers weer met regelmaat informeren over de voortgang van onze activiteiten in Nepal. Welkom terug!
Hieronder de (geactualiseerde) tekst die al weken lag te wachten op plaatsing. Volgende week hopen we de volgende bijdrage te kunnen plaatsen met weer heel bijzonder nieuws!

Geheimpje
Dagblad TROUW brengt medio november een special uit over goede doelen organisaties. Vorig jaar hebben ze dat voor de eerste keer gedaan. Onderdeel van de special is een Top 50 van goede doelen organisaties in Nederland op de terreinen gezondheidszorg, ontwikkelingssamenwerking en welzijn&cultuur. Deze organisaties moeten aan een aantal eisen voldoen, zoals een transparante manier van werken, een heldere organisatie en aanpak van activiteiten, aandacht voor resultaat- en effect meting, betrokkenheid van de ontvangers van ondersteuning, e.d. Organisaties die aan deze criteria voldoen, worden geacht organisaties te zijn waarbij de voorwaarden aanwezig zijn om gestelde doelen ook echt te kunnen bereiken. De organisaties die het hoogst scoren op alle gehanteerde criteria worden gerekend tot de beste goede doelenorganisaties. De beoordeling vindt plaats aan de hand van gegevens van het Centrum Informatie Goede Doelen (CIGD).
We werden benaderd door een journalist van TROUW die medeverantwoordelijk is voor deze extra bijlage over goede doelen organisaties. Hij zei onder de indruk te zijn van de prestaties van de stichting Sāthsāthai in Nepal en het zeer te waarderen dat Sāthsāthai niet alleen vertelt over haar successen, maar ook openlijk verhaalt over problemen en mislukkingen en hoe daarmee wordt omgegaan. Veel goede doelenorganisaties melden alleen hun successen en laten informatie over mislukkingen achterwege, terwijl iedereen op z’n klompen aanvoelt dat die er toch ook moeten zijn. Zeker als het gaat om ontwikkelingsorganisaties die in landen ver weg actief zijn en te maken hebben met grote verschillen in cultuur, taal en tradities, waar corruptie heerst en voor wie communicatie met lokale uitvoeringsorganisaties vaak moeizaam is.
Deze journalist is ter voorbereiding op de special recent twee weken in Nepal geweest en heeft samen met onze lokale programmamanager Sangram Jit Lama twee dagen lang de projecten van Sāthsāthai in Timal bezocht. Voor dit bezoek is een programma gemaakt, waardoor deze journalist in die korte tijd zoveel mogelijk kon zien en vooral zelf zoveel mogelijk mensen kon spreken om een realistisch beeld te krijgen van ons werkgebied Timal, van de samenwerking tussen Sāthsāthai en de lokale partners en van de resultaten en effecten die dat oplevert.
Vanwege deze aandacht voor ons werk hebben we goede hoop dat de stichting Sāthsāthai in de Top-50 van ontwikkelingsorganisaties is beland. Natuurlijk wilde de journalist daar weinig over zeggen. Wij zijn dus ook zeer nieuwsgierig wat er medio november bekend wordt gemaakt en natuurlijk ook over het verhaal dat hij zal schrijven over zijn indrukken van onze activiteiten in Timal.
Let medio november op de special over goeden doelen organisaties en de Top-50 van TROUW en op de verhalen over projecten van Sāthsāthai daarin. Spannend! 

Veluweloop
Op 10 september jl. werd voor de 31^e keer de Veluweloop gehouden; “de natuurlijkste estafetteloop van Nederland die over ruim80 kilometer en 12 etappes dwars over de Veluwe loopt”, volgens de folder. Deze loop is nauw verbonden aan de Wageningen Universiteit.Annette Sins, de vicevoorzitter van Sāthsāthai, heeft aan deze universiteit gestudeerd en doet al vele jaren mee aan de Veluweloop. Ieder jaar kiest het bestuur van deze loop een goed doel waar de opbrengst van de loop naar toe gaat. Dit jaar gaat de opbrengst van een kleine € 1.000,– naar het tweede programma van vakopleidingen voor 1400 vrouwen van de stichting Sāthsāthai. Met deze vakopleidingen worden vrouwen gestimuleerd om – met de nieuwe kennis en vaardigheden – nieuwe inkomengenererende activiteiten te beginnen die hen en hun gezinnen wat extra inkomen opleveren.
Alle deelnemers van de Veluweloop hebben via het programmaboekje een korte samenvatting ontvangen van de projecten en resultaten van Sāthsāthai in de regio Timal. Ook besteedde de speaker bij binnenkomst van Annette in het sportpark in Wageningen aandacht aan het goede doel van deze editie van de Veluweloop: de stichting Sāthsāthai. Weer een nieuwe groep mensen die kennis heeft kunnen nemen van onze activiteiten in Nepal en wie weet valt er een kwartje bij één van deze mensen.

Blond met krullen
Een paar weken geleden hebben we lang en intensief gesproken metDenise Schelbergenvande organisatie Microkrediet voor Moeders (MvM). Denise is de nieuwe programmamanager voor o.a. Nepal van MvM. Ze kwam met de trein naar Dieren en om haar te kunnen herkennen mailde ze “ik ben blond en heb krullen”. Dat klopte: heel blond en heel veel krullen.
Vanaf het eerste moment klikte het en we hebben over en weer een goede indruk gekregen van het werk van onze beide organisaties en van de mogelijkheden van samenwerking. Denise zal zich verder inwerken en samen gaan we bekijken of het mogelijk is dat wij tijdens ons komende bezoek aan Nepal al stappen kunnen zetten op weg naar een omvangrijk en langjarig gezondheidsvoorlichtingprogramma voor de duizenden vrouwen in Timal. Eigenlijk is het simpel: MvM wil in samenwerking met een Nepalees ziekenhuis –dat wij ook goed kennen – zoveel mogelijk vrouwen bereiken met zo’n programma. In Timal zijn met hulp van Sāthsāthai ca. 3500 vrouwen georganiseerd in 63 microfinancieringsgroepen, die iedere maand een dag lang bijeen komen, en is inmiddels sprake van een regionale vrouwenorganisatie. Bovendien beschikt Sāthsāthai over een programmamanager en een fieldcoördinator uit het gebied die inmiddels (na de organisatie van de eerste serie vakopleidingen voor 1200 vrouwen en de voorbereiding van de tweede serie voor 1400 vrouwen) zeer ervaren zijn in organiseren. Vanwege de bestaande organisatiestructuur van de vrouwen en de ervaring met organiseren zou het betrekkelijk eenvoudig moeten zijn om een voorlichtingsprogramma te maken waarmee het merendeel van de vrouwen in Timal wordt bereikt.
Het enige dat nodig is, is dat er een verbinding wordt gelegd tussen onze programmamanager en fieldcoördinator en Dhulikhel Hospital, dat verantwoordelijk is voor de inhoud van de voorlichting en daarvoor ook de menskracht levert.
Denise gaat vooral aan het werk om afspraken te maken met Dhulikhel Hospital, bijvoorbeeld over het aanwijzen van een vast contactpersoon, en om ons bij hen te introduceren. Wij kunnen dan – samen met onze programmamanager en fieldcoördinator – met dit ziekenhuis de praktische zaken regelen zoals de inhoud van de voorlichting, de wijze van organiseren van de voorlichtingsbijeenkomsten, de follow up, e.d. Om praktische redenen, maar ook om deze investering enigszins duurzaam te maken, hebben wij voorgesteld om onze 7 women mobilizers door Dhulikhel Hospital te laten opleiden tot voorlichters. Zij kunnen dan tijdens hun bezoeken aan de maandelijkse bijeenkomsten van de microfinancieringsgroepen in hun dorp (een deel van) de gezondheidsvoorlichting verzorgen. In ieder geval kunnen zij zorgen voor herhaling (de beste manier om kennis te laten beklijven) en de kennis blijft ook na afloop van het voorlichtingsprogramma in Timal aanwezig. Sāthsāthai zou de kosten voor de opleiding van de mobilizers voor haar rekening kunnen nemen.
Wij verwachten veel van de samenwerking tussen Microkrediet voor Moeders en Sāthsāthai. De voorwaarden voor succes zijn volop aanwezig evenals een mooie kans om van 1+1 drie te maken.
Karuna Nepal gaat ook meewerken aan dit initiatief! Meer nieuws daarover in de volgende update van “laatste nieuws”:

Charity in Huissen
Pauline en René Essers uit Huissen hebben woord gehouden. Toen wij een jaar of 3 geleden met elkaar in contact kwamen werden zij al gauw spontaan donateur van de stichting Sāthsāthai. En meer dan dat: ze namen zich voor om een charity party voor Sāthsāthai te organiseren en zo fondsen te werven voor onze activiteiten in Timal. Na een verhuizing, een verbouwing en wat arbeidsonrust was het nu zo ver. Afgelopen zaterdag 8 oktober vond bij hen thuis de voorgenomen charity party plaats. Een oergezellig feest met onverwacht grote belangstelling voor onze activiteiten in Nepal. We gingen met schorre kelen van het vele praten over ons werk terug naar huis. De dag erop wachtte ons een enorme verrassing: de avond heeft ruim € 600,– opgebracht!! Weer een bewijs dat er wel degelijk belangstelling is onder gewone Nederlanders voor het leven van medemensen ver weg die het met heel veel minder moeten doen dan wij.

Via Spanje naar een creativiteitsbeurs in het Groningse Oldambt
Door een goede vriendin, Janine, die in Spanje woont en zelf als arts ook jaarlijks enkele maanden als vrijwilligster in bergdorpen in Nepal werkt, werden we in contact gebracht met Nanda Bleeker. Nanda organiseert op zondag 16 oktober a.s. de eerste “Creatief Oldambt” beurs. Deze vindt plaats in de Eextahal in Scheemda van 11-17 uur en wil laten zien hoeveel moois er door veel creatieve mensen in het Groningse Oldambt wordt gemaakt. Van de entree van € 4,– gaat € 0,50 naar een goed doel.
Daadkracht is Nanda niet vreemd. We kennen elkaar niet, maar in 3 dagen tijd waren al ruim 10 mails heen en weer gevlogen tussen Doesburg en Scheemda en …. met resultaat. De opbrengst van de beurs gaat naar een onderdeel van het komende tweede vakopleidingenprogramma voor vrouwen in Timal, dat nog afhing van het vinden van financiering. Omdat het zo mooi aansluit bij het thema van de beurs heeft Nanda besloten om steun te verlenen aan de opleiding “native cloth making”. Vrouwen in de regio Timal hebben aandacht gevraagd voor het verdwijnen van de kennis en vaardigheden om traditionele stoffen te weven die veel vooral oudere vrouwen nog graag dragen, maar die niemand meer maakt. We weten natuurlijk niet wat de beurs op gaat brengen, maar we hebben goede hoop dat we met de opbrengst aan deze wens van de vrouwen van Timal kunnen voldoen. Een mooie verrassing als we dat in november kunnen vertellen!
Voor meer informatie over de beurs: www.creatiefoldambt.nl en www.creatiefoldambt.blogspot.com 

Donatie TASS
Van het bedrijf TASS heeft de stichting Sāthsāthai een partij prachtige laptoptassen en schrijfblok-mappen gekregen. Prachtige presentjes voor onze women mobilizers en de andere leden van de vrouwenbeweging STB, die we hen zullen overhandigen tijdens de conferentie die we samen begin november zullen hebben om de ontwikkelingen van het laatste half jaar te bespreken en plannen te maken voor het komende half jaar. Deze vrouwen beschikken weliswaar niet over een laptop, maar een laptoptas is in Nepal een gewilde tas, die gemakkelijk draagt en waar voldoende in kan worden meegenomen. We zien de blijde gezichten al voor ons en vooral ook de trotse blik als ze straks allemaal met dezelfde mooie bruin/gele tas rondlopen; iedereen kan dan zien dat zij lid zijn van de STB en met Sāthsāthai samen werken. Een statussymbool dus; voor ons niet belangrijk maar voor hen des te meer. Bedankt TASS en we doen ons best er een mooie foto van te maken. 

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com.

“Laatste nieuws” weer bereikbaar; gelukkig! is a post from Sathsathai nieuws.