Nooit eerder kregen we zoveel reacties op een nieuwsbrief als op onze laatste nieuwsbrief van januari jl. Lieve, persoonlijke en belangstellende reacties. Bewondering ( is “Wow…!” een nieuwe hype?) voor het werk dat we doen in Nepal en de resultaten die worden bereikt, maar vooral veel vragen naar aanleiding van de aankondiging dat we ons werk in Nepal eind dit jaar gaan beëindigen. Velen vragen zich af wat we daarna gaan doen en kunnen zich niet voorstellen dat wij geraniums gaan kopen om daar achter te kruipen. Dat laatste zijn we zeker niet van plan, maar we hebben ook nog geen concreet doel voor ogen, behalve de stichting begin 2013 netjes afwikkelen en een tijdje vakantie houden na zoveel intensieve jaren. We staan open voor een nieuwe uitdaging en zijn ervan overtuigd dat er met die houding wel iets nieuws op ons pad komt.

Belangstelling voor beëindiging van ons werk
Ook de pers toont belangstelling omdat we dit jaar ophouden met onze activiteiten in Nepal. Dat klinkt een beetje paradoxaal. Je zou toch verwachten dat er vooral belangstelling is voor wat we doen, voor wat wordt bereikt en voor toekomstplannen?
Na een groot artikel in het dagblad TROUW in november jl. over onze exitstrategie, hadden we op 10 januari jl. een lang telefonisch interview met Mirjam Vossen. Zij is een bekende publiciste in het wereldje van ontwikkelingssamenwerking en redacteur van het nog nieuwe blad My World, dat wordt uitgegeven door NCDO en Wilde Ganzen. Mirjam heeft ons het hemd van het lijf gevraagd over onze exitstrategie voor een speciaal artikel in de maarteditie van My World over dat onderwerp. Ze gaat natuurlijk niet over één nacht ijs en raadpleegt ook ander organisaties.
Je zou je kunnen afvragen of het wel verstandig is om zoveel aandacht te besteden aan beëindiging van ontwikkelingsactiviteiten in landen ver weg in een tijd waarin het kabinet zich bezint op de zoveelste bezuinigingsronde en de PVV van Geert Wilders verkondigt dat het hele budget voor ontwikkelingssamenwerking wegbezuinigd kan worden. En toch is dat niet onverstandig! Veel van de kritiek op ontwikkelingssamenwerking heeft te maken met het feit dat projecten eindeloos lijken en dat de resultaten in elkaar zakken als een ontwikkelingsorganisatie wel besluit om zijn activiteiten te beëindigen. Een weloverwogen exitstrategie kan een belangrijk middel zijn om juist die kritiek te ontkrachten en te bevorderen dat projecten eindig en duurzaam zijn. Die combinatie van eindig en duurzaam dwingt je ertoe in je project in te bouwen dat je er mee ophoudt – omdat je hulpverslaving wilt voorkomen – en om veel te investeren in mensen (capacity building), zodat zijzelf de voorzieningen – “de dingen” – die zijn gerealiseerd zelfstandig en zonder jouw hulp in stand kunnen houden of verder kunnen ontwikkelen. Maar je ontwikkelt als kleine ontwikkelingsorganisatie natuurlijk geen exit-strategie om je teweer te stellen tegen Wilders of komende bezuinigingen. Dat doe je omdat je vindt dat mensen daar uiteindelijk zelf in staat moeten zijn om hun eigen problemen op te lossen. Je zou kunnen zeggen dat je jezelf als doel stelt ernaar te streven om je eigen aanwezigheid in een ontwikkelingsland overbodig te maken.

Altijd weer spannend
Natuurlijk zijn we blij dat er ook belangstelling is voor het werk dat we doen in Nepal, voor de resultaten en hoe die bereikt worden. Dat helpt bij het werven van fondsen, maar draagt ook bij aan belangstelling in Nederland voor de noden van mensen ver weg. De wereld wordt steeds meer één groot dorp, wordt gezegd. Maar in economisch slechtere tijden doen we graag de deuren dicht en doen sommigen ons geloven dat al die globalisering slecht voor ons is. Dan is het altijd weer een buitenkansje als de pers belangstelling voor ons werk in Nepal heeft en daarover wil schrijven. Gistermiddag hadden we bij ons thuis een heel ontspannen interview met Wim Nelissen, een journalist van De Gelderlander. In de korte tijd die beschikbaar was kreeg hij een stortvloed aan informatie over zich heen. Er is altijd zoveel te vertellen. Maar hij bleef onverstoord en zeer geïnteresseerd. Een professional dus.
Nu is het afwachten wat er volgende week in de krant verschijnt. We hebben daar alle vertrouwen in en toch,… het blijft altijd weer spannend.

Uitdagende laatste loodjes
Projecten op een duurzame wijze afronden is bijna een project op zichzelf. Het vergt in ieder geval veel aandacht voor wat we tijdens ons komende en laatste inhoudelijk bezoek aan Nepal nog moeten en kunnen regelen, besluiten, organiseren. En dat vergt allemaal ook de nodige voorbereidingen vanuit Nederland. Maar dat doen we graag, want in Nepal wordt ook ontzettend hard gewerkt in de richting van afronding van projecten. Gewerkt wordt aan de laatste toiletten en rookvrije kooktoestellen en eind april wordt dit zesde en laatste project afgerond. Voor wat betreft de lopende vrouwenprojecten – zoals het stimuleren van inkomengenererende activiteiten (nieuwe bedrijvigheid) door vrouwen, het ontwikkelen van een sterke zelfstandige vrouwenbeweging en het duurzaam afronden van een sterke zelfstandige microfinancieringsorganisatie van vrouwen – is het veel lastiger om een punt te zetten achter onze betrokkenheid. Het gaat om het vinden van een goed moment in dat proces. Een moment waarop voldoende voorwaarden aanwezig zijn die het vertrouwen geven dat de vrouwen zelf door kunnen en zullen gaan met hun ontwikkeling. We zijn blij dat we kunnen constateren dat dat moment alsmaar dichterbij komt.
1. Het is de wens van de vrouwenbeweging STB om te fuseren met de op te richten regionale coöperatieve spaar- en leenbank (SACCOS). Daarmee zou er onder de vrouwenbeweging ook een solide basis van inkomsten liggen, zodat ze door kunnen blijven gaan met activiteiten die ten goede komen aan de ontwikkeling van de vrouwen van Timal. In april hopen we zekerheid te krijgen over het realiseren van deze intentie. Waar nodig zullen we aanvullende ondersteuning bieden.
2. We krijgen ontzettend enthousiaste berichten over de uitvoering van de tweede serie vakopleidingen voor 1400 vrouwen. De eerste serie heeft al ruim 200 initiatieven opgeleverd van vrouwen die een of andere economische activiteit zijn begonnen. Onze verwachtingen over de effecten van deze tweede serie zijn hooggespannen. Vooral ten aanzien van de ca. 600 vrouwen die deelnemen aan de uitgebreide serie landbouwvakopleidingen. In april zullen we nog wel een belangrijke stap moeten zetten om ook de afzetmogelijkheden van producten van de vrouwen te verbeteren.
3. Bij vertrek uit Nepal begin december hoopten we op belangstelling van de grote Japanse ontwikkelingsorganisatie JICA voor onze initiatieven gericht op ontwikkeling van de landbouw door de vrouwen van Timal. Afgelopen maandag hebben twee medewerkers van JICA onze programmamanager voor vrouwenprojecten Sangram en onze field coördinator Usha ontmoet. Het initiatief ging uit van JICA (zouden ze echt geïnteresseerd zijn?) en heeft geleid tot de afspraak dat JICA eind februari een veldbezoek brengt aan Timal. We hopen in april duidelijkheid te krijgen over de mogelijkheden om de verdere ontwikkeling van de landbouw door de vrouwen van Timal onder te brengen bij een groot landbouwontwikkelingsprogramma van JICA. We zullen samen met de vrouwenbeweging van Timal ons uiterste best doen het zover te krijgen. Uiterst spannend!
4. Er is een begin gemaakt met de ontwikkeling van 16 modelboerderijen in Timal. 16 belangstellende vrouwen zijn een week lang getraind in biologische landbouwmethoden en op dit moment is een Nepalese medewerker van het trainingsinstituut (Everything Organic Nepal) in Timal om deze vrouwen ter plaatse te adviseren en om grondmonsters te nemen voor laboratoriumonderzoek. We zijn heel benieuwd naar zijn impressies en adviezen over de stappen die nog nodig zijn om de modelboerderijen echt van de grond te krijgen. 16 bakens van vernieuwing in een gebied waar alleen traditionele op zelfvoorziening gerichte landbouw plaatsvindt. 16 voorbeelden waar buren kunnen kijken en voorlichting kunnen krijgen over nieuwe gewassen en technieken.
5. Naar aanleiding van de eerste serie landbouwvakopleidingen heeft een flink aantal vrouwen besloten om bomen, planten en zaden te kopen en dat is ook gebeurd. De mobilizers hebben de wensen van deze vrouwen geïnventariseerd. Met deze inventarisatie is field coördinator Usha naar het departement van landbouw van de districtsoverheid gegaan en is een eerste partij bomen gekocht. De (groenten)planten en zaden heeft ze gratis gekregen. Op dit moment zijn al ongeveer 400 fruit- en notenbomen geplant. Prachtig: het initiatief is van de vrouwen zelf uitgegaan en hun initiatief is beloond. De vrouwen-beweging krijgt gestalte!
Via email komen bijna dagelijks nieuwe berichten binnen die ons hoopvol stemmen dat we in april afrondende besluiten kunnen nemen over een duurzame afronding van het project “nieuwe inkomengenererende activiteiten door vrouwen”. 

Grijze aandacht
In een zaaltje bij de Ontmoetingskerk in Dieren hebben we op 10 januari ’s avonds voor een 30-tal vrouwen met een gemiddelde leeftijd van boven de 80, een voordracht gehouden over onze activiteiten in Nepal. Deze vrouwen zijn lid van Passage – de christelijk-maatschappelijke vrouwenbeweging – en komen maandelijks bij elkaar.
We kijken er met veel plezier op terug. De aandacht en de belangstelling was groot. Om kwart over tien moest de voorzitter ingrijpen. Sommige vrouwen zaten op hete kolen omdat hun echtgenoten buiten op de parkeerplaats al een kwartier stonden te wachten om hun vrouwen naar huis te rijden. De tijd om vragen te stellen schoot er daardoor een beetje bij in en de belangstelling was nog lang niet getemperd. “Of we misschien nog eens terug wilden komen ..?”
Tijdens zo’n avond worden ook de contrasten met Nepal weer helder. Daar tref je nauwelijks vrouwen van 80 of ouder aan. De gemiddelde leeftijd ligt er veel lager dan in Nederland. In Nepal is maar 4% van de bevolking ouder dan65, inNederland is dat 16%.
De stichting Sathsathai investeert veel in het organiseren en opleiden van vrouwen in de regio Timal om een sterke vrouwenbeweging op te bouwen die kan opkomen voor de belangen van vrouwen, hen ondersteunt in hun emancipatie, ontwikkeling en verbetering van hun positie in de samenleving en verbetering van hun inkomen. Zoals de vrouwenbeweging in Nederland aan het begin van de vorige eeuw is begonnen. Honderd jaar later staan vrouwen in Nepal aan het begin van dit proces. In Nederland is de strijd grotendeels gestreden en zijn vrouwenorganisaties een aflopende zaak.
Vandaar die grijze aandacht.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.sathsathai.com

Sinds een week zijn we weer in Nederland. Op honk in Doesburg (en Annette in Loppersum), de wasmachine en –droger hebben weer overuren gedraaid, het huis is ontdaan van ruim 6 weken stof, we genieten van de warmte van de centraleverwarming (niet meer met een donsjas aan achter de PC) en wennen weer langzaam aan Nederlands weer en Nederlandse luchten.
Er valt veel stichtingswerk te doen. De kerstkaarten voor donateurs en sponsors zijn al onderweg. Het ruwe concept van het verslag van ons afgelopen verblijf in Nepal beslaat al 70 pagina’s en vormt de basis voor het werk in de komende maanden en voor het volgende bezoek aan Nepal vanaf eind maart 2012. Het is ook een belangrijke bron voor de volgende nieuwsbrief die begin januari 2012 weer verschijnt.
We kijken met tevredenheid terug op het afgelopen jaar. Er is in Timal veel bereikt en Sathsathai heeft met een mooie plaats in de Top-50 van dagblad TROUW van meest effectieve Internationale Hulporganisaties een mooie erkenning gekregen voor haar werk. Een erkenning die we graag met sponsors en donateurs willen delen; samen hebben we dit kunnen bereiken.
2012 wordt voor de stichting Sathsathai een gedenkwaardig jaar; het laatste jaar en een jaar van afronden en afscheid nemen. Maar voor het zover is willen we nog heel veel investeren in de bevolking van Timal en vooral in de vrouwenbeweging. Vertrekken als een dief in de nacht is niet onze stijl. We willen onze activiteiten duurzaam afronden, zodat bereikte resultaten bewaard blijven en de op gang gebrachte ontwikkelingen in Timal na ons vertrek naar een hoger niveau gebracht kunnen worden. Een sterke zelfstandige vrouwenbeweging is daarvoor een belangrijke voorwaarde. Zo’n weloverwogen afronding kunnen we alleen voor elkaar krijgen als onze sponsors en donateurs ons werk ook in dit laatste jaar blijven steunen. Het programma vakopleidingen voor vrouwen om ze te stimuleren om nieuwe inkomengenererende activiteiten te beginnen – bijvoorbeeld – loopt nog tot december 2012. Dat geldt ook voor de cursussen voor de leden van de vrouwenbeweging om ze de kennis en vaardigheden bij te brengen die ze nodig hebben om leiding te kunnen geven aan de vrouwenbeweging en de daaraan gelieerde regionale spaar- en leenbank voor ca. 3500 vrouwen (Saving and Credit Cooperative Society), om te kunnen optreden als een betrouwbare partner voor ontwikkelingsorganisaties en de eigen overheid en om zelfstandig projecten te kunnen uitvoeren.

Een beetje trots: Sathsathai behoort tot de 50 beste ontwikkelingsorganisaties
Op zaterdag 19 november publiceerde het dagblad TROUW een speciale bijlage over goede doelen organisaties. Daarin was ook een Top-50 Internationale Hulp opgenomen met de stichting Sathsathai op een mooie 33^e plaats. En dat betekent dat Sathsathai wordt gerekend tot de meest effectieve Nederlandse organisaties op het terrein van ontwikkelingssamenwerking.
Omdat een journalist van TROUW de projecten van Sathsathai in Nepal zelf heeft bezocht, bevatte deze speciale bijlage een artikel over twee volle pagina’s over onze activiteiten. Daarnaast vult de exit strategie van Sathsathai een belangrijk deel van een artikel over het belang van voorkoming van hulpverslaving en het tijdig beëindigen van hulprelaties. Een leuke ervaring die we toch vooral beschouwen als een mooie erkenning dat we het zo gek nog niet doen. En ook een mooie erkenning voor al die sponsors die ons werk al ruim 7 jaar mogelijk maken!
Hebt u belangstelling voor deze artikelen: mail ons dan even!

Als de kwartjes vallen
Nederland heeft in 2011 een heel mooie herfst beleefd. Veel mensen hebben daarvan genoten. Zo is het eigenlijk ook een beetje met de activiteiten van Sathsathai in Nepal. Met het vooruitzicht om deze eind 2012 af te ronden, bevindt het werk van de stichting zich in de herfstfase.
Wij hebben tijdens ons intensieve verblijf in Nepal – van eind oktober tot begin december – ook een ontzettend mooie “ herfst” beleefd. Voor ons waren het niet de schitterend gekleurde bladeren, maar de vele kwartjes die vielen. Ze zijn allemaal even schitterend en het resultaat van jarenlange initiatieven en van een groot vertrouwen dat die succesvol zouden zijn. Maar hoe projecten in een ontwikkelingsland als Nepal uiteindelijk uitpakken valt meestal nauwelijks te voorspellen; zelden verlopen ze precies zoals ze gepland waren.
Sathsathai heeft zich in de afgelopen jaren o.a. ingezet voor organisatie en empowerment van vrouwen, de alfabetisering van vrouwen, toegang tot kennis van vrouwen via hun eigen bibliotheekjes, toegang tot financiële diensten (sparen en lenen) via hun eigen microfinancieringsgroepen en tot meer inkomen door nieuwe bedrijvigheid door vrouwen te stimuleren. Ook heeft Sathsathai eraan bijgedragen om alle 5.000 gezinnen in de regio Timal te voorzien van licht en elektriciteit. In de afgelopen twee maanden hebben we mooie resultaten gezien die door deze verschillende projecten mogelijk zijn geworden. Een paar van die mooie “kwartjes” willen we graag noemen:
- vrouwen die samen met hun man een maïsmaalderij en een timmerbedrijfje zijn begonnen. Gender-gelijkheid, de beschikbaarheid van elektriciteit, waardoor elektrische apparaten gebruikt kunnen worden, en de mogelijkheid om een lening tegen gunstige voorwaarden te krijgen voor de aanschaf van elektrische apparaten (een cirkelzaag, een schaafmachine en een molen) via de eigen microfinancieringsgroep, hebben dit mogelijk gemaakt;
- samen met Dhulikhel Hospital is een start gemaakt met een groot gezondheidsvoorlichtingprogramma voor duizenden vrouwen in Timal. Dat kon omdat 3.500 vrouwen georganiseerd zijn in microfinancieringsgroepen die maandelijks bij elkaar komen en inmiddels sprake is van een goed georganiseerde vrouwenbeweging op regionale schaal met verbindingen – via mobilizers – naar de microfinancieringsgroepen. Het enige dat nodig was, was het leggen van een verbinding tussen “onze” organisatie van vrouwen via onze programmamanager en de afdeling “community programs” van het ziekenhuis in Dhulikhel dat beschikt over veel ervaring, kennis en expertise op het gebied van gezondheidsvoorlichting voor vrouwen.
Een lijntje dat ook heel belangrijk was voor de opzet van dit project was het contact dat we in Nederland hadden kunnen leggen met de Stichting Microkrediet voor Moeders, die al een samenwerkingsrelatie had met Dhulikhel Hospital: we mochten mede namens hen optreden;
- er is contact gelegd met een tweetal grote internationale ontwikkelingsorganisaties: Helvetas uit Zwitserland en JICA uit Japan. Belangrijke redenen voor hun belangstelling zijn dat de vrouwen van Timal goed zijn georganiseerd en we al bezig waren om vrouwen o.a. door een vakopleiding “organic vegetable farming” (biologisch groenten telen) te stimuleren om nieuwe bedrijfjes op te zetten en zo hun gezinsinkomen te vergroten. Onze activiteiten blijken goed aan te sluiten bij de doelstellingen van deze organisaties om regionale ontwikkeling tot stand te brengen door te bevorderen dat de traditionele landbouw (subsistence landbouw, wat betekent dat mensen zelf opeten wat ze verbouwen) zich ontwikkelt tot commerciële landbouw. Dat vraagt een enorme omschakeling van denken (mensen moeten een vermeende zekerheid van het verbouwen van hun eigen eten loslaten en op hun land producten gaan verbouwen die ze kunnen verkopen) en doen (andere producten met een hoge marktwaarde leren verbouwen met nieuwe kennis en technieken).
Allemaal mooie resultaten die mogelijk zijn geworden omdat verschillende lijntjes, die in het verleden zijn uitgezet, bij elkaar komen en er samen voor zorgen dat 1 + 1 = 3 wordt. Niet alleen die meerwaarde geeft ons een goed gevoel. Ook het feit dat de voortgang van projecten ook na ons vertrek verzekerd lijkt, doordat we er misschien de kennis en faciliteiten van gerenommeerde internationale ontwikkelingsorganisaties aan kunnen verbinden, maakt afscheid nemen een stuk makkelijker. Ons afscheid betekent dan geen abrupt einde van de ontwikkeling die in Timal in gang is gezet. Die ontwikkeling kan zonder ons doorgaan en op een hoger niveau worden gebracht. De eerste contacten zijn bemoedigend en we hebben goede hoop dat het gaat lukken.

Brianstorm 21 november 2011
Het is een mooie zonnige dag en in Pathleket verzamelen zich vertegenwoordigers van de districtsoverheid van Kavre Palanchowk, de Zwitserse ontwikkelingsorganisatie Helvetas, de vrouwenbeweging van Timal en van Everything Organic, een organisatie die zich al 30 jaar inzet voor de promotie van biologische landbouw in Nepal.
Sathsathai heeft deze brainstormbijeenkomst georganiseerd om zicht te krijgen op de ontwikkelingsmogelijkheden van de landbouw in Timal en om te proberen om voor die ontwikkeling een plan te maken. Natuurlijk was ook een stille hoop dat de deelnemende organisaties zich na afloop gecommitteerd zouden voelen aan het gezamenlijke ontwikkelingsplan en samen de schouders zouden willen zetten onder het daadwerkelijk benutten van benoemde ontwikkelingsmogelijkheden.
De bijeenkomst vond plaats in de open lucht te midden van kweekbakken en plantbedden vol groenten, avocado-, noten- en mangobomen. En het werd een groot succes!
De bijeenkomst vond op een bijzonder moment plaats:
. de Nepalese regering is bezig om samen met de grote internationale donoren – zoals USAid uit  Amerika, UKAid uit Engeland, JICA uit Japan en vele andere – een strategie te ontwikkelen om de traditionele landbouw in Nepal om te vormen tot commerciële landbouw. Dat betekent dat de bestaande subsistence landbouw (mensen eten zelf op wat ze verbouwen) wordt ontwikkeld tot landbouw die door diversificatie (verbouw van verschillende gewassen) en specialisatie (meer vakkennis) meer opbrengt, waardoor niet alleen meer monden kunnen worden gevoed, maar ook betere inkomsten worden ontvangen door de boeren;
. JICA, de grote Japanse ontwikkelingsorganisatie, is een masterplan aan het voorbereiden om de ontwikkeling van de landbouw in het district Kavre Palanchowk, waarvan Timal deel uitmaakt, een enorme duw te geven in de richting van High Value Agriculture (landbouwproducten met een hoge marktwaarde doordat de vele verschillende microklimaten in een berggebied worden benut voor de productie van bijzondere gewassen). Volgens de planning zullen begin 2012 een aantal pilots worden gekozen, waarmee twee jaar lang ervaring wordt opgedaan;
. Helvetas, de grote Zwitserse ontwikkelingsorganisatie, heeft in Kavre Palanchowk een succesvol koffie-promotieprogramma opgezet.
Natuurlijk verliep de bijeenkomst anders dan we hadden verwacht. Een dergelijke discussie zou in Nederland hoogstwaarschijnlijk beginnen met een langdurige analyse van de uitgangssituatie en van theoretische mogelijkheden, alvorens stappen zouden worden gezet naar een meer praktische verkenning. Niet in Nepal. De analyse van de uitgangssituatie resulteerde al snel in een eenvoudige matrix, waarin onderscheid werd gemaakt tussen gebieden in Timal op een hoogte tussen 600-1200 meter en gebieden tussen 1200-2100 meter (koffie groeit bijvoorbeeld boven de 1200 meter, terwijl mango’s juist in lager gelegen gebieden groeien). Daarnaast werd onderscheid gemaakt tussen zomer- en wintergewassen. Met dit eenvoudige analysekader werd gelijk doorgestoten naar een praktische vertaling van mogelijkheden naar actie om die mogelijkheden te benutten. Aan het einde van de dag hingen er vele volgeschreven, knalgele vellen in de het licht van de ondergaande zon.
Onze programmamanager Sangram Jit Lama, die de leiding had tijdens de bijeenkomst, heeft de resultaten uitgewerkt en ook vertaald in het Engels. De bijeenkomst heeft geresulteerd in:
- een lijst met in totaal 10 verschillende opleidingen die tijdens het komende jaar zouden moeten worden gerealiseerd, en
- een dringende oproep van Judith Chase, de oprichtster van Everything Organic en een goeroe in Nepal op het terrein van biologische landbouw, om in Timal een aantal modelboerderijen te beginnen. Deze modelboerderijen zouden een belangrijke rol kunnen vervullen om te laten zien dat andere landbouwtechnieken (zelf goede compost maken, een andere manier van bemesten, urine van beesten gebruiken in plaats van chemische kunstmest, etc.) en andere producten (vooral high value producten, die op de markt een hoge prijs opbrengen) leiden tot een hogere productie, resp. hogere inkomsten. Deze modelboerderijen zouden een belangrijke rol kunnen vervullen bij het overbruggen van de terughoudendheid voor vernieuwing, maar kunnen ook een belangrijke aanvulling zijn op de zeer gebrekkige faciliteiten van de overheid wat betreft proefvelden voor het testen van nieuwe technieken en gewassen, die als voorbeeld kunnen dienen en waar belangstellenden in de praktijk uitleg kunnen krijgen.
De lijst van opleidingen en trainingen speelt in op de genoemde elementen hoogte en seizoensproductie en is enorm praktijkgericht. Het initiatief bijvoorbeeld om in Timal vruchtbomen (lapsi, een inheemse vrucht waar veel vraag naar is) te combineren met koffiestruiken is vertaald naar een training lapsi kweken in de periode december-februari (omdat lapsibomen in februari geplant moeten worden) en een training koffie verbouwen in mei (omdat de koffiestruiken in juni geplant moeten worden). Het doet ons veel plezier dat – naast dit lapsi/koffie initiatief – in de voorlichting en trainingen ook aandacht is voor de introductie van nieuwe producten waarnaar op de markt grote vraag naar is en waar een goed inkomen mee kan worden verdiend. Aan de orde komen ook de verbouw van noten (amandel, pecan, walnoot en macadamia), cardamom (het op één na duurste specerij), sinaasappels, citroenen, guaves, bananen en gember. En natuurlijk wordt aandacht besteed aan verbetering van de verbouw van gewone dagelijkse producten als tomaten, uien, knoflook, bloemkool etc. Onder andere door aandacht te besteden aan “seed management” en beter organisch gebruik van de grond.

Zou het gaan lukken om de bewoners van Timal te laten meeprofiteren van de kennis en middelen die JICA ter beschikking stelt, te beginnen met een besluit over een paar maanden om in Timal één of enkele pilots te gaan uitvieren? Zou het gaan lukken dat Helvetas in Timal gecombineerde lapsi boomgaarden/koffieplantages gaat realiseren? Kunnen de vrouwen van Timal na de twee series vakopleidingen, die door Sathsathai medio 2012 zijn gerealiseerd, in de toekomst gebruik maken van het Skill-programma van Helvetas om hun vakkennis en –vaardigheden nog verder te ontwikkelen of van het initiatief van Helvetas gericht op “het productief gebruiken van elektriciteit”?
Het worden spannende maanden. In april, tijdens ons volgende bezoek aan Nepal, hopen we meer zekerheid te hebben. Als dit gaat lukken is de voortgang van de ontwikkeling van betere inkomsten voor de vrouwen en hun gezinnen door ontwikkeling van de landbouw in Timal en van andere inkomengenererende bedrijvigheid verzekerd en kan Sathsathai met een nog geruster hart afscheid nemen.

Over goed en beter; de tweede serie vakopleidingen klinkt als een klok
Na het grote succes van de eerste serie vakopleidingen voor 1.200 vrouwen in de periode december 2010 – april 2011, hadden we samen met onze programmamanager, de women mobilizers in onze 7 dorpen en de vrouwenadviescommissie Timal een programma ontwikkeld voor een tweede serie vakopleidingen, die van december 2011- april 2012 georganiseerd wordt en waaraan 1.400 vrouwen zouden kunnen deelnemen.
Allemaal bedoeld om vrouwen te stimuleren nieuwe inkomengenererende activiteiten te beginnen en gebaseerd op hun eigen behoeften. Veel opleidingen in dit programma zijn een vervolg op de opleidingen in de eerste serie. Met de beste intenties dachten we op de ingeslagen weg voort te kunnen gaan. Het enorme schema voor alle 62 trainingen en cursussen was al bijna klaar toen we op 21 november met landbouwdeskundigen een brainstormbijeenkomst organiseerden over de ontwikkelingsmogelijkheden van de landbouw in Timal (zie hiervoor). Dat leverde inspirerende ideeën op en vervolgens een baaierd aan vakopleidingen die nodig zijn om die ideeën te kunnen realiseren.
Een diepe zucht en een paar keer diep ademhalen, alle op landbouw gerichte cursussen uit het programma geschrapt, de groepsindelingen gewijzigd en uren zwoegen om het financiële plaatje beheersbaar te houden. Maar het resultaat is ernaar. Onderdeel van het tweede programma vakopleidingen is het complete programma agrarische opleidingen (gebaseerd op het principe van biologisch boeren), dat tijdens de brainstorm bijeenkomst op 21 november is ontwikkeld. Een programma agrarische vakopleidingen dat klinkt als een klok en niet alleen wordt gedragen door Sathsathai, maar ook door het landbouwdepartement van het district Kavre en door Helvetas, de Zwitserse ontwikkelingsorganisatie.
Daarnaast zal het programma voor de niet-agrarische trainingen (breien, naaien, tapijten knopen, patchwork, bamboe meubels maken, zeep maken en geiten en kippen fokken) natuurlijk ook doorgaan. En uiteindelijk gaat het nog steeds om een tweede serie vakopleidingen voor ongeveer 1400 vrouwen uit Timal.
In de tweede serie vakopleidingen ligt een sterke nadruk op de ontwikkeling van organische groenten- en fruitteelt. Om het succes daarvan te vergroten heeft het bestuur van de stichting Sathsathai – na de nodige hoofdbrekens vanwege beperkt beschikbare budgetten – toch besloten om in Timal 20 eenvoudige modelboerderijen te beginnen (1 per trainingsgebied), die zo belangrijk zijn om nieuwe gewassen en technieken te introduceren. Deze modelboerderijen kunnen als voorbeeld dienen om te laten zien dat vernieuwingen mogelijk zijn en om door proeven vast te stellen welke gewassen het beste waar geteeld kunnen worden en met welke technieken. Onderdeel van de tweede serie vakopleidingen is een speciale opleiding voor 20 vrouwen die bereid zijn een modelboerderij te beginnen. Ook is een klein investeringsbudget van € 100,– per modelboerderij gereserveerd voor druppelirrigatiesystemen, kassen, medicijnen, bomen en zaden. Naar verwachting zal ook de districtsoverheid gratis zaden en bomen ter beschikking stellen voor de 20 modelboerderijen.

Feestelijk afronding van de 116^e alfabetiseringsklas voor vrouwen
In de afgelopen 7 jaar heeft de stichting Sathsathai 116 tweejarige alfabetiseringsklassen voor vrouwen georganiseerd waaraan ongeveer 3.000 vrouwen hebben deelgenomen. Op 17 november vond in het dorp Sarshukharka een feestelijke bijeenkomst plaats. Onze programmamanager had gezorgd voor wat lekkers voor alle vrouwen. Wij, op onze beurt, werden verrast door de aanwezigheid van ongeveer 400 vrouwen en een figuur op de grond met 116 kaarsen en de woorden “Welcome Sathsathai Netherlands”.
Natuurlijk waren er allerlei mensen die wat wilden zeggen, maar met een wel aanwezige, maar niet werkende microfoon verdwenen veel van de goed bedoelde woorden in de open lucht. “This is Nepal”, maar het mocht de pret niet drukken. Er werd gezongen en gedanst en iedereen vermaakte zich.
Een mooie afsluiting van een ongelooflijk belangrijk project; de eerste stap naar ontwikkeling van vrouwen, en naar empowerment en toegang tot kennis. En de eerste vorm van organisatie van vrouwen; een belangrijke basis voor allerlei volgende projecten.
Het einde van onze activiteiten in Nepal komt in zicht. We zijn volop aan het oogsten en afronden. Veel aandacht besteden we het komende jaar aan het duurzaam achterlaten van de resultaten die zijn bereikt en van de ontwikkelingen die in gang zijn gezet. Met veel plezier vertellen we over de nieuwste resultaten. En over contacten die in Nepal zijn gelegd met gerenommeerde grote internationale ontwikkelingsorganisaties uit Zwitserland en Japan. Ze geven ons goede hoop dat vooral de ontwikkeling van de vrouwen van Timal en van nieuwe bedrijvigheid – en inkomsten voor deze vrouwen en hun gezinnen – in programma’s van deze organisaties kan worden ondergebracht. Gerust afscheid nemen komt daarmee dichterbij, maar we moeten daarvoor het komende jaar nog wel het nodige werk verzetten.

Onze wens voor 2012: eind 2012 onze projecten in Timal na een periode van ruim 8 jaar weloverwogen en duurzaam kunnen afronden. Met steun van onze sponsors en donateurs kan het!

Het bestuur van de stichting Sathsathai wenst alle lezers hele fijne feestdagen, een goed begin van het nieuwe jaar en alle goeds voor 2012.

We zijn al weer drie weken aan het werk in Nepal; de helft zit er al op.
Vorig weekend was er een driedaagse conferentie met de vrouwenbeweging van Timal, waarin de voortgang van alle vrouwenprojecten is doorgenomen en weer veel afspraken zijn gemaakt over verbeteringen. Het belangrijkste is misschien wel dat we overeenstemming hebben bereikt over de inhoud van het tweede programma van vakopleidingen voor ongeveer 1400 vrouwen, dat in de periode december 2011 – april 2012 zal worden uitgevoerd. En we hebben de vrouwenbeweging enthousiast proberen te krijgen om een eigen nieuwsbrief/krantje op te zetten als communicatiemiddel tussen de vrouwenbeweging en de vrouwen van Timal, als instrument voor voorlichting en natuurlijk als symbool van hun verbondenheid. We zijn benieuwd of ze dit gaan oppikken.
Vice-voorzitter Annette en onze nieuwe vrijwilligster Ineke hebben hun eerste monitorbezoek aan Timal erop zitten en zijn na drie dagen bijtanken in Kathmandu vanmorgen vroeg weer naar Timal gegaan. Annette heeft al prachtige verhalen over vrouwen die daadwerkelijk met een eigen bedrijfje zijn begonnen na de eerste serie vakopleidingen van begin dit jaar en daar ook een leuk inkomen mee verdienen!
Tanja en Ben vullen hun overvolle dagen vooral met veel vergaderingen in Kathmandu met de programmamanager en met allerlei organisaties met wie we samenwerken of zouden willen samenwerken. Bijzonder is het initiatief om op maandag 21 november een brainstormbijeenkomst te organiseren met deskundigen van de afdeling landbouw van het district Kavre Palanchowk (het hoofd van de afdeling wilde er zelf ook persé bij zijn!), een value chain deskundige van ICIMOD (een gerenommeerd internationaal onderzoeksinstituut), een Amerikaans echtpaar dat al 30 jaar in Nepal werkt aan biologische landbouw, een koffiedeskundige van Helvetas (de Zwitserse ontwikkelingsorganisatie), onze programmamanager voor vrouwenprojecten en wijzelf. Doel van de brainstorm is om ideeën te genereren voor de ontwikkeling van de landbouw in de regio Timal – ons werkgebied – van subsistence (zelfvoorzienende) landbouw naar commerciële landbouw. Dat betekent nadenken over vergroting van de productie, diversificatie van producten, specialisatie en vooral over produceren voor de markt. De meeste producten die nu worden verbouwd worden door de gezinnen in Timal zelf opgegeten. In de toekomst zouden ze meer producten moeten gaan verbouwen waarvoor ze op de markt een goede prijs kunnen krijgen. Zo’n omschakeling zal niet gemakkelijk zijn en vereist naast de introductie van nieuwe gewassen ook introductie van betere bewerkingsmethoden, verbetering van bemesting (zoveel mogelijk organisch), kennis van ziektebestrijding, etc.
Het initiatief sluit mooi aan bij een groots opgezet programma van de Nepalese overheid en de grote internationale ontwikkelingsorganisaties in Nepal – zoals JICA (Japanners), UKAid (Engelsen), USAid (Amerikanen) en de Asian Development Bank (ADB) – om een nieuwe nationale strategie voor de ontwikkeling van de landbouw in Nepal vast te stellen en waarvan het hoofddoel is productievergroting en commercialisering van de landbouw. Wie weet kan die kleine muis die Timal heet straks mee-eten uit een goed gevulde internationale ruif. Zonder dromen geen initiatieven en zonder initiatieven geen ontwikkeling en succes; toch ….?
Meer hierover in een volgend weblog.

Sāthsāthai brengt een ministeriële agenda in de war
Vorige week dinsdag werd het Nepalese kabinet uitbreid met een aantal ministers van staat. We wisten niet dat een ons welbekende maoïstenleider uit ons werkgebied, die sinds de eerste verkiezingen na de burgeroorlog (in 2008) parlementslid is, tot het nieuwe kabinet behoorde. Deze Suryaman Dong (die wij altijd nog met zijn oorlogsnaam Lal Doj aanspreken) heeft al jarenlang de gewoonte om iedere keer als we in Nepal zijn even langs te komen om te vragen hoe het met de projecten gaat, maar ook om zelf te zien hoe het met de gezondheid van Tanja gaat. Woensdag belde onze vertegenwoordiger Palsang ons met de mededeling dat Lal Doj nu minister van staat voor energie is en ons graag wilde zien. Er was wel een klein probleempje: Lal Doj kan zich nu alleen nog maar verplaatsen met een gevolg van bewakers en politie. En dat betekent dat het verkeer wordt stilgezet om hem met zijn gevolg van vier auto’s door te laten en het straatje waaraan ons appartement ligt tijdelijk zou moeten worden afgesloten. Misschien zouden we dat wel lastig vinden en zou het beter zijn om naar het ministerie in Sangha Durbar te komen. En als het kon “overmorgen” al. Dat kwam ons niet goed uit, dus het werd zondag. Maar een bezoek aan het ministerie verkozen we wel boven afsluiting van onze straat met alle lasten die onze buren daarvan zouden ondervinden.
Na de nodige security checks troffen we Lal Doj in zijn nieuwe omgeving met secretaresses en secretarissen en alsmaar in- en uitlopende mensen die een handtekening of een advies vroegen. Het welkom ging zoals altijd gepaard met een ferme handdruk, een brede lach en een innige omhelzing. Gezien de drukte hadden we de hoop opgegeven dat we langer dan een paar minuten binnen zouden zijn. Het werden vijf kwartier waarin Lal Doj met veel aandacht en aantekeningen makend luisterde naar de projecten die we voor de komende maanden op stapel hebben staan. En natuurlijk probeerde hij weer onze aandacht te vestigen op het waterproject in de regio Timal waar hij zich al jaren voor inzet. Zijn grote wens is dat deze regio wordt voorzien van wegen, elektriciteit en water; drie noodzakelijke voorwaarden voor ontwikkeling. Aan ontsluiting van de regio wordt hard gewerkt, de stichting Sāthsāthai heeft de bevolking met succes geholpen om alle huizen te voorzien van elektriciteit. Alleen het watertekort in de hoger gelegen delen van Timal is nog niet opgelost. De totale kosten van het project (ca. € 1,6 miljoen) zijn vergelijkbaar met die van het elektriciteitsproject en dat is ook de financieringsstructuur (75% wordt betaald door de overheid als de bevolking 25% bijeen brengt). Waarschijnlijk zou met een bijdrage van ca. € 150.000,– een proces op gang kunnen worden gebracht waarmee het mandje van de € 400.000,– (25%) zou kunnen worden gevuld waardoor de financiering van de 75% door de overheid kan worden binnengehaald. Ons antwoord week niet af van dat in april jl.: door de wijziging van het beleid van de Nederlandse regering is cofinanciering voor projecten in Nepal bijna onmogelijk geworden en worden ook private fondsen steeds zwaarder belast. Daarbij is sprake van een project dat ver na 2012 gerealiseerd wordt en dus jaren na de afsluiting van de activiteiten van Sāthsāthai in Timal. Keihard “nee” willen we niet zeggen en we beloven – onder voorwaarde dat we de essentiële informatie over het project op papier krijgen – in Nederland om ons heen te zullen kijken naar mogelijke fondsen. Lal Doj stond erop dat we elkaar begin december, voor ons vertrek naar Nederland, nogmaals zouden ontmoeten. Hij zal zijn uiterste best doen om dan een korte projectbeschrijving klaar te hebben.
Toen we – weer zeer hartelijk – afscheid namen, zat de vergaderruimte naast zijn kamer al een tijdje bomvol gasten en waren ook alle stoelen in de kamer van de secretaresse bezet met wachtenden. We kregen de indruk dat Sāthsāthai de dagagenda van de minister aardig in de war had gestuurd.
Deze zelfde Lal Doj ligt inmiddels onder vuur van mensenrechtenactivisten en de familie van een tijdens de oorlog vermoorde man. Lal Doj zou deze moord samen met een aantal andere maoïsten hebben begaan. Waar of niet waar, het is tekenend voor een land waar tot 2006 bijna 12 jaar een burgeroorlog heeft gewoed van maoïsten tegen de gevestigde orde en het koningshuis en die naar schatting aan 12.000 mensen het leven heeft gekost. Het betrof een guerrillaoorlog, waarin slechts zelden sprake was van veldslagen tussen de legers van de regering en de maoïsten. In die 12 jaar heeft de burgerbevolking zwaar te lijden gehad onder de meest verschrikkelijke uitwassen van geweld – zowel van het leger als van de maoïsten.
Dit is Nepal; een zogenoemd ‘post conflict’ land met alle gevolgen voor de politieke stabiliteit en de verhoudingen tussen mensen. Veel leed is nog te vers om te kunnen vergeten en vergeven.

Een ontlastingvrij district
Begin december a.s. vindt in de regio Timal een bijzondere gebeurtenis plaats. De regio – die bestaat uit 7 “gemeenten” – wordt dan door het district Kavre uitgeroepen tot Defacation Free Zone. Vrij vertaald: een regio waar niet langer in de open lucht mag worden gepoept. Voor Nederlanders anno 2011 misschien onvoorstelbaar achterlijk, maar in Nepal een heel grote stap voorwaarts om veel voorkomende ziekten als diarree te voorkomen. Ziekten die voor zwakke mensen en baby’s in een land met veel armoede, onwetendheid en gebrek aan medische zorg dodelijk zijn.
Deze verklaring door het district is een mooie kroon op het werk van Sāthsāthai en van alle sponsors, die zeven jaar lang geloofd hebben dat het zou gaan lukken om alle 5.000 gezinnen van Timal te voorzien van een toilet en een rookvrij kooktoestel.
En misschien haast nog mooier is dat de overheid van het district Kavre kort geleden – samen met 78 “gemeenten” – een “Strategic Action Plan to Declare Open Defacation Free District (ODF) Kavre Palanchowk” heeft vastgesteld dat in de komende vijf jaar uitgevoerd zou moeten worden. Vertegenwoordigers van onze uitvoeringsorganisatie SaBiNe hebben meegewerkt aan de opstelling van dit plan. Ook wil SaBiNe haar geoliede organisatie – die in de laatste twee jaar in de 7 maanden tussen regenperiodes steeds voor 1.200 gezinnen een toilet wist te realiseren – graag buiten Timal inzetten om dit vijfjaren plan mee te helpen realiseren. We zijn best een beetje trots, dat wat zeven jaar geleden zo klein begon nu is verheven tot overheidsbeleid en mogelijk een vervolg krijgt op een veel grotere schaal en dat onze lokale partner SaBiNe, die we in 2008 mee hebben helpen oprichten, zichzelf zo heeft ontwikkeld tot een gerespecteerde partner.

Een toekomst met of met hulp van Helvetas?
Over ruim een jaar wil Sāthsāthai haar activiteiten in Timal beëindigen. Dat legt een zware last op onze schouders om de duurzaamheid van de resultaten van onze projecten te waarborgen.
Wat betreft de toiletten en de rookvrije kooktoestellen is dat verzekerd. De toiletten gaan zeker 15-20 jaar mee en inwoners van Timal weten hoe ze hun rookvrije kooktoestel zelf kunnen onderhouden of vernieuwen.
Onderdeel van het elektriciteitsproject was de oprichting van een gebruikerscoöperatie (TCRECA), die na realisatie zou optreden als elektriciteitsdistributiebedrijf, die zelfstandig elektriciteit inkoopt en verkoopt aan de 5.000 gezinnen van Timal. Na veel investering in opleiding van de bestuursleden is de TCRECA volop in bedrijf.
Ook het resultaat van de investering in de 116 alfabetiseringsklassen voor vrouwen is gewaarborgd met de oprichting van 52 bibliotheekjes waardoor de vrouwen hun nieuwe leesvaardigheden kunnen onderhouden en verbeteren. En de bibliotheekjes worden goed gebruikt.
Tenslotte is het voortbestaan en de verdere ontwikkeling van de vrouwenbeweging STB en de microfinancieringsorganisatie van 3500 vrouwen gewaarborgd door de oprichting van een formele spaar- en leencoöperatie (SACCOS) in ieder dorp van Timal en van een grote paraplu-SACCOS voor de hele regio. Sāthsāthai gaat nog een jaar door om de besturen en boekhouders van deze organisaties verder op te leiden, zodat ze hun taken aankunnen.
We zijn blij met de plannen van de vrouwen om op buurtschapniveau door te gaan om elkaar te ondersteunen in hun ama samuha (vrouwengroep), om de taken van de women mobilizers onder te brengen in de regionale SACCOS en om de vrouwenbeweging de baas te maken van de regionale SACCOS.
De komende maanden organiseren we een tweede programma van vakopleidingen om vrouwen op weg te helpen naar nieuwe bedrijvigheid, waardoor zij en hun gezinnen over meer inkomsten gaan beschikken. De resultaten van de eerste serie vakopleidingen voor 1200 vrouwen zijn veelbelovend.
Met deze gewaarborgde resultaten wil Sāthsāthai haar aanwezigheid in Timal beëindigen, maar niet zonder ook te proberen om een in Nepal “gevestigde” ontwikkelingsorganisatie te interesseren om vooral de vrouwenbeweging en de ontwikkeling van nieuwe inkomengenererende activiteiten van vrouwen naar een hoger niveau te brengen. Afgelopen week hebben we een eerste gesprek gehad met Helvetas – de Zwitserse ontwikkelingsorganisatie in Nepal. Een tweede gesprek zit in de pen om samen te bekijken welke ontwikkelingen mogelijk op Zwitserse ondersteuning kunnen rekenen en welke activiteiten bij een andere internationale ontwikkelingsorganisatie (bijvoorbeeld het Duitse GIZ) zouden kunnen worden ondergebracht. Uiterst spannend en uitdagend en van groot belang voor een betere toekomst van de vrouwen en hun gezinnen in Timal.

“Zelden zulke mooie bloemkolen gezien”
Geloof het of niet, maar deze uitdrukking komt niet van een man maar van onze vice-voorzitter Annette na haar eerste week monitoren in Timal. Annette controleert het functioneren van bibliotheekjes en vooral het functioneren en de ontwikkeling van de vrouwengroepen in ons werkgebied. Tijdens de vele gesprekken met de vrouwengroepen probeert ze een realistisch beeld te krijgen van de bedrijfjes die vrouwen zijn gestart nadat ze hebben deelgenomen aan onze eerste serie vakopleidingen, waaraan in de periode december 2010 – april 2011 ongeveer 1.200 vrouwen hebben deelgenomen.
Annette kwam met een paar schitterende verhalen terug uit Timal. Ze trof een paar keer een vrouw aan die aan de slag is gegaan met de verbouw van tomaten en bloemkolen; één van hen verbouwde tomaten in een zelfgebouwde eenvoudige kas van bamboe en plastic. De vrouw die bloemkolen verbouwde wist kennelijk heel goed wat ze deed. “Zulke mooie bloemkolen heb ik zelden gezien”, zei Annette. De vrouwen hebben haar precies verteld wat ze hebben geïnvesteerd en wat de oogsten hebben opgeleverd. Het geld dat ze nodig hadden hebben ze geleend van de (met hulp van Sāthsāthai opgerichte) microfinancieringsgroep waarvan ze lid zijn en hun succes verklaren ze uit de kennis die ze hebben opgedaan tijdens de door Sāthsāthai georganiseerde opleiding organic vegetable farming (biologisch groenten kweken). Ze begrijpen nu veel meer van bemesting en vooral van het onderkennen en bestrijden van ziekten.
Haast nog mooiere verhalen van Annette gaan over een vrouw die samen met haar man een timmerbedrijfje is begonnen en van een vrouw die samen met haar man met een maïsmaalderij is gestart. Beide vrouwen zijn lid van een microfinancieringsgroep, waar ze een lening hebben genomen. Door de komst van elektriciteit heeft de ene vrouw een elektrische cirkelzaag en een elektrische schaaf aangeschaft en heeft de andere vrouw een elektrische molen gekocht. Beide vrouwen kunnen met de nieuwe inkomsten uit het bedrijf de lening al na zes maanden afbetalen. En daarna leveren deze bedrijfjes hun gezinnen een mooi inkomen op.
Prachtig om te zien hoe de investeringen van Sāthsāthai in empowerment van vrouwen, in realisering van elektriciteit in de regio en in de organisatie van vrouwen in microfinancieringsgroepen bij deze vrouwen bij elkaar komen. Gebiedsgericht beleid en integraliteit in de praktijk!

De beste vorm van duurzaamheid; gedragsverandering
SaBiNe heeft ons verrast met een plan voor een jaar met 13 verschillende activiteiten om de bevolking van de regio Timal te herinneren aan het feit dat ze hun toilet goed moeten gebruiken en niet meer in het veld/het bos mogen poepen. Dat is natuurlijk niet voldoende. Daarom willen ze veel investeren in gedragsverandering van mensen. Eén van de activiteiten betreft een voorlichtingsprogramma voor alle 5^e tot 10^e klassen (kinderen in de leeftijd van 10-15 jaar). Dit voorlichtingsprogramma wordt georganiseerd in samenwerking tussen SaBiNe, de plaatselijke health workers (“dokters”) en de betrokken scholen.
Misschien is wel het mooiste van dit programma dat het een initiatief is van SaBiNe zelf en helemaal door henzelf is ontwikkeld. We wisten er niets van en ervaren het als een heel mooie verrassing. Natuurlijk hebben we wel een bijdrage in de kosten van het programma toegezegd. Toiletten zijn mooi en belangrijk, maar ze zullen pas optimaal bijdragen aan preventie van ziekten als mensen hun gedrag echt veranderen. Daarvoor zijn voorlichting en bewustwording heel hard nodig.
We zijn enorm trots op onze partner SaBiNe die zich heeft ontwikkeld tot een zelfbewuste en deskundige “community based organization”, die ook nog eens van aanpakken weet.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com

Nadat schoonzuster Saskia de projecten van Sāthsāthai bij de Ten Brinke Groep uit Varseveld onder de aandacht had gebracht is het snel gegaan. We werden uitgenodigd om een voorstel in te dienen en op 12 oktober zaten we voor een selectiecommissie bestaande uit medewerkers van de verschillende onderdelen van de Ten Brinke Groep – een sterk bouwbedrijf dat zowel in Nederland als in Duitsland werkt. We hadden een kwartier gekregen om ons voorstel toe te lichten, maar niet onverwacht…… pas ruim 5 kwartier later stonden we weer buiten en waren we aan het tonen van wat plaatjes van ons werkgebied of projecten niet eens toegekomen. De belangstelling was zichtbaar groot voor wat Sāthsāthai in Nepal is begonnen en heeft bereikt. Ook onze aanpak sprak de commissieleden kennelijk aan. Daarover gingen de meeste vragen en dat bleek niet voor niets te zijn.
De dag na het gesprek plofte al vroeg in de ochtend een mail in onze box met als onderwerp “goed nieuws”. Inderdaad: de gevraagde bijdrage die ons vrouwenproject gericht op inkomen genererende activiteiten financieel rond moest maken is verleend.
Ondanks alle ervaring die we inmiddels hebben met fondsenwerving is het steeds weer een hele opluchting. Je gaat zo’n proces in met verwachtingen, je doet je best om een goed voorstel te schrijven en de stichting goed te presenteren voor een selectiecommissie, maar uiteindelijk nemen anderen het besluit.
Deze keer bleef het niet bij een toekenning van een mooi bedrag. Zoals gezegd toonde de commissie veel belangstelling voor onze aanpak en voor onze inzet om onze activiteiten in Timal eind 2012 duurzaam af te ronden. We werden uitgenodigd om onze kennis en ervaring te delen met de selectiecommissie van de Ten Brinke Groep en samen te onderzoeken op welke manier onze ervaring hun intenties zouden kunnen versterken. Dat klinkt als erkenning dat we het zo gek nog niet doen en voelt goed. Maar belangrijker nog is dat we de kans hebben om de ervaring en inzichten, die we in acht jaar in Nepal hebben ontwikkeld, ten goede te laten komen aan andere ontwikkelingsorganisaties en projecten. Waar dat toe gaat leiden weten we nog niet. Het eerste gesprek over het delen van kennis en ervaring heeft al twee dagen later bij ons thuis plaatsgevonden met één van de leden van de selectiecommissie die in november in zuid India potentiële projecten gaat bezoeken.
Omdat we zo dicht tegen ons volgende bezoek aan Nepal aanzitten is er op korte termijn geen tijd of denkruimte om samen met de Ten Brinke Groep te gaan brainstormen. We zijn ervan overtuigd dat dat na half december zeker gaat gebeuren. Iets heel nieuws voor ons – spannend en uitdagend. Waar gaat dat toe leiden?

Hollands triootje voor gezondheidsvoorlichting voor vrouwen in Nepal
In het vorige weblog maakten we gewag van samenwerking met de Nederlandse organisatie Microkrediet voor Moeders om voor de vrouwen en hun gezinnen in Timal een groot gezondheidsvoorlichtingprogramma op te zetten. Daar is inmiddels een derde organisatie bijgekomen: Karuna Foundation. Karuna is een Nederlandse organisatie met een Nepalese tak die ook in ons werkgebied Timal actief is. Hun hoofddoel is het voorkomen van handicaps. Dat willen ze bereiken door vooral veel te investeren in verbetering van de basisgezondheidszorg in dorpen – vooral in pre- en postnatale zorg en in medische begeleiding tijdens de bevalling. Daarnaast zoeken ze gehandicapte kinderen op en wordt onderzocht of verbetering mogelijk is door een (operatieve) ingreep of door ouders te leren hoe ze met een gehandicapt kind kunnen omgaan en bijvoorbeeld zelf oefeningen kunnen doen met hun kind. Preventie is het belangrijkste en daar hoort ook voorlichting bij.
Met de directeur van Karuna Nederland hebben we afgesproken dat wij tijdens ons komende bezoek aan Nepal om de tafel gaan zitten met de directeur van Karuna Nepal om samen een eerste opzet voor een programma te ontwikkelen. Karuna Nepal beschikt zelf over een deskundige gezondheidsvoorlichter en over een coördinator voor hun activiteiten in Timal. Ook hebben ze goede contacten met het ziekenhuis in Dhulikhel, dat ook betrokken zal worden in dit grote gezondheidsvoorlichtingprogramma.
De coördinator van Microkrediet voor Moeders is druk in de weer om hun bijdrage aan het project in kaart te brengen en om hun contacten met het ziekenhuis in Dhulikhel ook aan te sporen tot medewerking. Met zoveel neuzen in dezelfde richting hebben we er alle vertrouwen in dat de vrouwen van Timal de komende jaren duidelijk geïnformeerd zullen worden over een breed scala aan gezondheidsonderwerpen (bijvoorbeeld ook over de relatie tussen voeding en gezondheid of tussen hygiëne en gezondheid of over wat ze zelf kunnen doen als een kind ziek is of een ongelukje heeft gehad). Weer een stapje op weg naar een gezondere toekomst voor de ca. 40.000 inwoners van Timal.

Creatief Oldambt
Deze beurs in Scheemda van afgelopen zaterdag is een groot succes geworden. Bijna 800 bezoekers hebben genoten van 50 kramen met even zoveel verschillende uitingen van creatieve Oldambters. Er wordt al gesproken over een tweede editie van de beurs volgend jaar!
De organisator, Nanda Bleeker, had beloofd dat van ieder verkocht entreekaartje € 0,50 naar de stichting Sāthsāthai zou gaan. Vandaag mailde ze dat een bedrag van € 390,– wordt overgemaakt. Prachtig. De bijdrage zal worden besteed aan een van de opleidingen uit het tweede programma van vakopleidingen voor vrouwen in Timal, dat de vrouwen op weg moet helpen naar nieuwe inkomengenererende activiteiten.

Nog eens 400 nieuwe lezeressen
In april 2010 zijn 30 bibliotheekjes voor vrouwen gestart in Timal. Vanwege het grote succes zijn in april 2011 nog eens 22 bibliotheekjes gerealiseerd en is de collectie boeken van alle 52 bibliotheekjes aanzienlijk vergroot. Op basis van de ervaringen met de eerste serie kon met deze extra 22 bibliotheekjes een optimale spreiding over het gebied worden gerealiseerd. Daarmee kon de aantrekkelijkheid en de bereikbaarheid van de bibliotheekjes worden geoptimaliseerd. We hadden verwacht dat het ledenaantal van de oudere bibliotheekjes door deze herschikking zou afnemen, doordat vrouwen zouden overstappen naar een bibliotheekje dichterbij huis en dat het totaal aantal leden ongeveer gelijk zou blijven. Groot was onze verbazing toen we medio september de halfjaarlijkse rapportages van de bibliothecaressen binnenkregen: 400 nieuwe leden! In totaal zijn nu 2.254 vrouwen (betalend!) lid van de 52 bibliotheekjes. Onder de aanname dat niet meer dan één vrouw uit een gezin lid is, betekent dit dat 46 % van alle (bijna 5.000) gezinnen in Timal toegang heeft tot een bibliotheekje. Kom daar in Nederland eens om!!

Op naar de laatste 750: afronding 5.000 toiletten en rookvrije kooktoestellen in zicht
Het vijfde toiletten- en rookvrije kooktoestellen project is afgerond en we hebben een zeer uitgebreide rapportage ontvangen van de voorzitter van onze uitvoeringspartner SaBiNe. De teller staat inmiddels op ruim 4.100 gerealiseerde toiletten en ruim 4.600 gerealiseerde rookvrije kooktoestellen. Ruim 4.100 gezinnen in Timal die beschikken over deze essentiële voorzieningen om veel voorkomende ziektes te vermijden zoals diarree, long- en oogaandoeningen. Zo’n 30.000 mensen gaan daarmee een gezondere toekomst tegemoet met minder ziekte en minder ziektekosten, minder schooluitval en minder sterfte en meer energie om te kunnen werken of huiswerk te maken.
De sponsors van het laatste, nu afgeronde, grote project voor 1200 gezinnen zijn zeer tevreden over het resultaat en dragen beide ook bij aan het laatste “bezemproject” voor ongeveer 750 gezinnen. Over drie weken ondertekenen SaBiNe en Sāthsāthai het contract voor dit zesde en allerlaatste toiletten en rookvrije kooktoestellen project dat in april 2012 klaar zal zijn. Dan zullen echt alle 4.988 gezinnen van Timal de beschikking hebben over deze twee voor hun gezondheid zo noodzakelijke voorzieningen. Het einde van een serie projecten – die in 2004 is begonnen – is in zicht.

Kapitaal microfinancieringsgroepen ruim verdubbeld
Na analyse van de septemberrapportages van onze 63 microfinancieringsgroepen kunnen we concluderen dat het gezamenlijke kapitaal is gegroeid met +119%; het startkapitaal is dus ruim verdubbeld. De groepen die het eerst zijn begonnen (in 2006 en 2008) hebben duidelijk met meer aanloopproblemen te maken gehad dan de groepen die later zijn begonnen. Drie van de vier groepen die in november 2009 zijn gestart hebben in minder dan twee jaar hun kapitaal al verdubbeld (de beste zelfs al met +125%). In totaal zijn 3382 vrouwen lid van een microfinancieringsgroep en hebben daarmee toegang tot een mogelijkheid om te sparen en te lenen. Samen beschikken deze vrouwen over een kapitaal van ruim € 50.000,–; een mooi bedrag en ook een mooi symbool van toenemende financiële onafhankelijkheid van vrouwen. Individuele vrouwen kunnen zelf besluiten over het vragen van een lening voor een investering en onderling besluiten de leden over de toekenning van een lening. Samen bouwen de vrouwen een steeds groter kapitaal op, waardoor ook de omvang van leningen of het aantal leningen kan toenemen. Met het huidige groeipercentage verdubbelt het gezamenlijke kapitaal iedere twee jaar. Onder de aanname dat één vrouw per gezin lid is, heeft inmiddels 68% van alle gezinnen in Timal via een vrouwelijk gezinslid toegang tot microfinanciering.
Na uitgebreide bespreking van de vorige analyse met de vrouwenadviescommissie STB en de 7 women mobilizers in april jl. zien we een duidelijk positief effect. In het grootste dorp (Mechchhe) was in april nog maar 52% van de gezinnen lid. Mobilizer Durgamaya heeft zich kennelijk echt aangesproken gevoeld, want er is nu sprake van een groei in zes maanden met 170 leden. Een groei van 25% en dat brengt haar dorp in een keer dicht bij het gemiddelde lidmaatschap voor alle dorpen van Timal van 68%.
Veel positief nieuws dus. Maar de nieuwste analyse levert ook weer voldoende stof op voor een intensief gesprek met de STB en de mobilizers over een paar weken. In een tweetal dorpen is sprake van een hele lichte daling van het aantal leden en in twee andere dorpen is sprake van een zeer afwijkend en erg laag groeipercentage van het kapitaal van de microfinancieringsgroepen. Voldoende aanleiding om diepgaand met elkaar te bespreken, samen te proberen de oorzaken te achterhalen en te bekijken welke verbeteringen mogelijk zijn.

210 nieuwe vrouwelijke ondernemers
Hier zijn we ontzettend blij mee. Vele malen moeilijker dan het bouwen van toiletten of het aanleggen van een elektriciteitsnet is het realiseren van nieuwe bedrijvigheid en inkomsten voor vrouwen en hun gezinnen in Timal. Na veel voorbereidingen is ervoor gekozen om vrouwen te stimuleren tot nieuwe inkomengenererende activiteiten door ze de kans te geven om een door hen zelf gekozen vakopleiding in de eigen regio te volgen. Of dat ook echt zou gaan lukken? We hebben het gehoopt en verwacht en de rapportages van de mobilizers deden ook vermoeden dat vele honderden vrouwen met hun nieuwe kennis en vaardigheden aan de slag zijn gegaan. Om daar iets meer zekerheid over te krijgen hebben we gevraagd om ons ook de namen en woonplaatsen te geven van de vrouwen die met een eigen bedrijfje zijn begonnen. Zeer tot onze verrassing ontvingen we in september de namen van 210 vrouwen uit alle 7 dorpen van Timal, die daadwerkelijk iets zijn gaan doen met hun nieuwe kennis en vaardigheden. En dat is al veel meer dan de doelstelling van 70 die we ons hadden gesteld. We zijn trots dat al bijna een kwart van alle vrouwen die een vakopleiding uit de eerste serie hebben gevolgd er iets mee is gaan doen. Natuurlijk is het allemaal nog heel erg basaal, maar het begin is er. En natuurlijk gaan we een aantal nieuwe vrouwelijke ondernemers bezoeken tijdens ons komende bezoek aan Nepal van november/december aanstaande.
Wat uit de rapportages ook duidelijk blijkt is dat veel vrouwen nog wachten met nieuwe bedrijvigheid, omdat ze tegen praktische problemen aanlopen die te maken hebben met vragen over “marketing” (hoe kan ik mijn producten verkopen?) en over “supply” (hoe komen we aan onze grondstoffen en materialen?). De rapportages geven een goed inzicht in de ontwikkelingen en in de vervolgstappen die nodig zijn om nog meer vrouwen te stimuleren om te beginnen met een eigen bedrijfje. Veel van de vervolgstappen hebben te maken met het organiseren van zogenoemde “servicefaciliteiten” waarop individuele onderneemsters een beroep kunnen doen (zoals het gezamenlijk organiseren van contacten met handelaren of van transport van goederen, gezamenlijk inkopen van grondstoffen, inrichten van regionale verzamelplaatsen, van waaruit goederen op transport gaan naar de stad of waar handelaren naartoe kunnen komen, kennis over druppelirrigatie, planten- en dierziekten, etc.). Er valt nog het nodige te doen om ook de service- en kennisstructuren tot stand te brengen die nodig zijn om nieuwe bedrijvigheid door vrouwen en meer inkomsten voor hun gezinnen echt waar te maken. In november hopen we ook op dit terrein in nauw overleg met de vrouwenbeweging STB, de mobilizers en onze programmamanager een forse stap in de goede richting te kunnen zetten.
De tweede serie vakopleidingen voor nog eens 1.400 vrouwen gaat in december van start en in de komende maanden zal veel worden geïnvesteerd in het oplossen van belemmeringen die vrouwen nu nog weerhouden om aan de slag te gaan. We zijn nu al heel benieuwd hoeveel vrouwen er over een half jaar begonnen zijn met een eigen bedrijfje!

Over een dag of 5 gaan we weer naar Nepal om onze projecten te monitoren. Het volgende weblog komt dus uit Nepal.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com

Het weblog van Sāthsāthai is nog steeds niet in de lucht. Excuses aan belangstellenden die in de afgelopen maanden tevergeefs hebben geprobeerd om het laatste nieuws over Sāthsāthai te lezen. De oorzaak voor dit ongemak was een systeemaanpassing van de provider waar ons weblog is ondergebracht. Deze aanpassing had tot gevolg dat ook alle websites die bij deze organisatie in beheer zijn – waaronder de onze – moesten worden omgezet. Dit zogenoemde migratieproces zou enkele dagen in beslag nemen maar dat zijn inmiddels ruim 2 maanden geworden en is nog steeds niet klaar. Gelukkig heeft onze eigen webbeheerder Diederik nu een noodoplossing gerealiseerd en kunnen we onze lezers weer met regelmaat informeren over de voortgang van onze activiteiten in Nepal. Welkom terug!
Hieronder de (geactualiseerde) tekst die al weken lag te wachten op plaatsing. Volgende week hopen we de volgende bijdrage te kunnen plaatsen met weer heel bijzonder nieuws!

Geheimpje
Dagblad TROUW brengt medio november een special uit over goede doelen organisaties. Vorig jaar hebben ze dat voor de eerste keer gedaan. Onderdeel van de special is een Top 50 van goede doelen organisaties in Nederland op de terreinen gezondheidszorg, ontwikkelingssamenwerking en welzijn&cultuur. Deze organisaties moeten aan een aantal eisen voldoen, zoals een transparante manier van werken, een heldere organisatie en aanpak van activiteiten, aandacht voor resultaat- en effect meting, betrokkenheid van de ontvangers van ondersteuning, e.d. Organisaties die aan deze criteria voldoen, worden geacht organisaties te zijn waarbij de voorwaarden aanwezig zijn om gestelde doelen ook echt te kunnen bereiken. De organisaties die het hoogst scoren op alle gehanteerde criteria worden gerekend tot de beste goede doelenorganisaties. De beoordeling vindt plaats aan de hand van gegevens van het Centrum Informatie Goede Doelen (CIGD).
We werden benaderd door een journalist van TROUW die medeverantwoordelijk is voor deze extra bijlage over goede doelen organisaties. Hij zei onder de indruk te zijn van de prestaties van de stichting Sāthsāthai in Nepal en het zeer te waarderen dat Sāthsāthai niet alleen vertelt over haar successen, maar ook openlijk verhaalt over problemen en mislukkingen en hoe daarmee wordt omgegaan. Veel goede doelenorganisaties melden alleen hun successen en laten informatie over mislukkingen achterwege, terwijl iedereen op z’n klompen aanvoelt dat die er toch ook moeten zijn. Zeker als het gaat om ontwikkelingsorganisaties die in landen ver weg actief zijn en te maken hebben met grote verschillen in cultuur, taal en tradities, waar corruptie heerst en voor wie communicatie met lokale uitvoeringsorganisaties vaak moeizaam is.
Deze journalist is ter voorbereiding op de special recent twee weken in Nepal geweest en heeft samen met onze lokale programmamanager Sangram Jit Lama twee dagen lang de projecten van Sāthsāthai in Timal bezocht. Voor dit bezoek is een programma gemaakt, waardoor deze journalist in die korte tijd zoveel mogelijk kon zien en vooral zelf zoveel mogelijk mensen kon spreken om een realistisch beeld te krijgen van ons werkgebied Timal, van de samenwerking tussen Sāthsāthai en de lokale partners en van de resultaten en effecten die dat oplevert.
Vanwege deze aandacht voor ons werk hebben we goede hoop dat de stichting Sāthsāthai in de Top-50 van ontwikkelingsorganisaties is beland. Natuurlijk wilde de journalist daar weinig over zeggen. Wij zijn dus ook zeer nieuwsgierig wat er medio november bekend wordt gemaakt en natuurlijk ook over het verhaal dat hij zal schrijven over zijn indrukken van onze activiteiten in Timal.
Let medio november op de special over goeden doelen organisaties en de Top-50 van TROUW en op de verhalen over projecten van Sāthsāthai daarin. Spannend! 

Veluweloop
Op 10 september jl. werd voor de 31^e keer de Veluweloop gehouden; “de natuurlijkste estafetteloop van Nederland die over ruim80 kilometer en 12 etappes dwars over de Veluwe loopt”, volgens de folder. Deze loop is nauw verbonden aan de Wageningen Universiteit.Annette Sins, de vicevoorzitter van Sāthsāthai, heeft aan deze universiteit gestudeerd en doet al vele jaren mee aan de Veluweloop. Ieder jaar kiest het bestuur van deze loop een goed doel waar de opbrengst van de loop naar toe gaat. Dit jaar gaat de opbrengst van een kleine € 1.000,– naar het tweede programma van vakopleidingen voor 1400 vrouwen van de stichting Sāthsāthai. Met deze vakopleidingen worden vrouwen gestimuleerd om – met de nieuwe kennis en vaardigheden – nieuwe inkomengenererende activiteiten te beginnen die hen en hun gezinnen wat extra inkomen opleveren.
Alle deelnemers van de Veluweloop hebben via het programmaboekje een korte samenvatting ontvangen van de projecten en resultaten van Sāthsāthai in de regio Timal. Ook besteedde de speaker bij binnenkomst van Annette in het sportpark in Wageningen aandacht aan het goede doel van deze editie van de Veluweloop: de stichting Sāthsāthai. Weer een nieuwe groep mensen die kennis heeft kunnen nemen van onze activiteiten in Nepal en wie weet valt er een kwartje bij één van deze mensen.

Blond met krullen
Een paar weken geleden hebben we lang en intensief gesproken metDenise Schelbergenvande organisatie Microkrediet voor Moeders (MvM). Denise is de nieuwe programmamanager voor o.a. Nepal van MvM. Ze kwam met de trein naar Dieren en om haar te kunnen herkennen mailde ze “ik ben blond en heb krullen”. Dat klopte: heel blond en heel veel krullen.
Vanaf het eerste moment klikte het en we hebben over en weer een goede indruk gekregen van het werk van onze beide organisaties en van de mogelijkheden van samenwerking. Denise zal zich verder inwerken en samen gaan we bekijken of het mogelijk is dat wij tijdens ons komende bezoek aan Nepal al stappen kunnen zetten op weg naar een omvangrijk en langjarig gezondheidsvoorlichtingprogramma voor de duizenden vrouwen in Timal. Eigenlijk is het simpel: MvM wil in samenwerking met een Nepalees ziekenhuis –dat wij ook goed kennen – zoveel mogelijk vrouwen bereiken met zo’n programma. In Timal zijn met hulp van Sāthsāthai ca. 3500 vrouwen georganiseerd in 63 microfinancieringsgroepen, die iedere maand een dag lang bijeen komen, en is inmiddels sprake van een regionale vrouwenorganisatie. Bovendien beschikt Sāthsāthai over een programmamanager en een fieldcoördinator uit het gebied die inmiddels (na de organisatie van de eerste serie vakopleidingen voor 1200 vrouwen en de voorbereiding van de tweede serie voor 1400 vrouwen) zeer ervaren zijn in organiseren. Vanwege de bestaande organisatiestructuur van de vrouwen en de ervaring met organiseren zou het betrekkelijk eenvoudig moeten zijn om een voorlichtingsprogramma te maken waarmee het merendeel van de vrouwen in Timal wordt bereikt.
Het enige dat nodig is, is dat er een verbinding wordt gelegd tussen onze programmamanager en fieldcoördinator en Dhulikhel Hospital, dat verantwoordelijk is voor de inhoud van de voorlichting en daarvoor ook de menskracht levert.
Denise gaat vooral aan het werk om afspraken te maken met Dhulikhel Hospital, bijvoorbeeld over het aanwijzen van een vast contactpersoon, en om ons bij hen te introduceren. Wij kunnen dan – samen met onze programmamanager en fieldcoördinator – met dit ziekenhuis de praktische zaken regelen zoals de inhoud van de voorlichting, de wijze van organiseren van de voorlichtingsbijeenkomsten, de follow up, e.d. Om praktische redenen, maar ook om deze investering enigszins duurzaam te maken, hebben wij voorgesteld om onze 7 women mobilizers door Dhulikhel Hospital te laten opleiden tot voorlichters. Zij kunnen dan tijdens hun bezoeken aan de maandelijkse bijeenkomsten van de microfinancieringsgroepen in hun dorp (een deel van) de gezondheidsvoorlichting verzorgen. In ieder geval kunnen zij zorgen voor herhaling (de beste manier om kennis te laten beklijven) en de kennis blijft ook na afloop van het voorlichtingsprogramma in Timal aanwezig. Sāthsāthai zou de kosten voor de opleiding van de mobilizers voor haar rekening kunnen nemen.
Wij verwachten veel van de samenwerking tussen Microkrediet voor Moeders en Sāthsāthai. De voorwaarden voor succes zijn volop aanwezig evenals een mooie kans om van 1+1 drie te maken.
Karuna Nepal gaat ook meewerken aan dit initiatief! Meer nieuws daarover in de volgende update van “laatste nieuws”:

Charity in Huissen
Pauline en René Essers uit Huissen hebben woord gehouden. Toen wij een jaar of 3 geleden met elkaar in contact kwamen werden zij al gauw spontaan donateur van de stichting Sāthsāthai. En meer dan dat: ze namen zich voor om een charity party voor Sāthsāthai te organiseren en zo fondsen te werven voor onze activiteiten in Timal. Na een verhuizing, een verbouwing en wat arbeidsonrust was het nu zo ver. Afgelopen zaterdag 8 oktober vond bij hen thuis de voorgenomen charity party plaats. Een oergezellig feest met onverwacht grote belangstelling voor onze activiteiten in Nepal. We gingen met schorre kelen van het vele praten over ons werk terug naar huis. De dag erop wachtte ons een enorme verrassing: de avond heeft ruim € 600,– opgebracht!! Weer een bewijs dat er wel degelijk belangstelling is onder gewone Nederlanders voor het leven van medemensen ver weg die het met heel veel minder moeten doen dan wij.

Via Spanje naar een creativiteitsbeurs in het Groningse Oldambt
Door een goede vriendin, Janine, die in Spanje woont en zelf als arts ook jaarlijks enkele maanden als vrijwilligster in bergdorpen in Nepal werkt, werden we in contact gebracht met Nanda Bleeker. Nanda organiseert op zondag 16 oktober a.s. de eerste “Creatief Oldambt” beurs. Deze vindt plaats in de Eextahal in Scheemda van 11-17 uur en wil laten zien hoeveel moois er door veel creatieve mensen in het Groningse Oldambt wordt gemaakt. Van de entree van € 4,– gaat € 0,50 naar een goed doel.
Daadkracht is Nanda niet vreemd. We kennen elkaar niet, maar in 3 dagen tijd waren al ruim 10 mails heen en weer gevlogen tussen Doesburg en Scheemda en …. met resultaat. De opbrengst van de beurs gaat naar een onderdeel van het komende tweede vakopleidingenprogramma voor vrouwen in Timal, dat nog afhing van het vinden van financiering. Omdat het zo mooi aansluit bij het thema van de beurs heeft Nanda besloten om steun te verlenen aan de opleiding “native cloth making”. Vrouwen in de regio Timal hebben aandacht gevraagd voor het verdwijnen van de kennis en vaardigheden om traditionele stoffen te weven die veel vooral oudere vrouwen nog graag dragen, maar die niemand meer maakt. We weten natuurlijk niet wat de beurs op gaat brengen, maar we hebben goede hoop dat we met de opbrengst aan deze wens van de vrouwen van Timal kunnen voldoen. Een mooie verrassing als we dat in november kunnen vertellen!
Voor meer informatie over de beurs: www.creatiefoldambt.nl en www.creatiefoldambt.blogspot.com 

Donatie TASS
Van het bedrijf TASS heeft de stichting Sāthsāthai een partij prachtige laptoptassen en schrijfblok-mappen gekregen. Prachtige presentjes voor onze women mobilizers en de andere leden van de vrouwenbeweging STB, die we hen zullen overhandigen tijdens de conferentie die we samen begin november zullen hebben om de ontwikkelingen van het laatste half jaar te bespreken en plannen te maken voor het komende half jaar. Deze vrouwen beschikken weliswaar niet over een laptop, maar een laptoptas is in Nepal een gewilde tas, die gemakkelijk draagt en waar voldoende in kan worden meegenomen. We zien de blijde gezichten al voor ons en vooral ook de trotse blik als ze straks allemaal met dezelfde mooie bruin/gele tas rondlopen; iedereen kan dan zien dat zij lid zijn van de STB en met Sāthsāthai samen werken. Een statussymbool dus; voor ons niet belangrijk maar voor hen des te meer. Bedankt TASS en we doen ons best er een mooie foto van te maken. 

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com.

Hoe het komt? Misschien door de weinig zomerse zomer. Feit is dat het programma voor ons bezoek aan Nepal in het najaar al bijna klaar is. In ieder geval het deel dat betrekking heeft op de veldbezoeken. Deze worden vooral uitgevoerd door Annette – onze vicevoorzitter – en Ineke – een vrijwilligster die 4 weken met Annette in de regio Timal gaat monitoren. Alle 22 nieuwe bibliotheekjes zullen worden bezocht, evenals een aantal bibliotheekjes waarvan we zeker willen weten dat ze goed functioneren. Er worden tientallen microfinancieringsgroepen bezocht om een indruk te krijgen van het effect van de eerste serie vakopleidingen, waaraan zo’n 1200 vrouwen hebben deelgenomen. Hoeveel vrouwen zijn daardoor een eigen bedrijfje begonnen? Levert dat hun gezinnen ook wat extra inkomen op? Om wat voor soort bedrijfjes gaat het? Wat zijn de problemen waar de vrouwen tegenaan lopen? Allemaal vragen waar je in rechtstreeks contact met de vrouwen de beste antwoorden op krijgt. We zijn heel benieuwd.
Ineke zal in Timal ook toiletten en rookvrije kooktoestellen gaan bekijken. Zijn ze goed gebouwd? Hoe zien ze eruit? Worden ze goed gebruikt en onderhouden?
Afgelopen vrijdag zijn we bij haar geweest en is ze overladen met informatie over de projecten, over wat ze kan aantreffen, waar ze zich op moet voorbereiden, wat we van haar verwachten en ga zo maar door. Arme Ineke, maar ze zei blij te zijn met alle informatie en het bijzonder te vinden dat we zoveel kennis en ervaring met haar delen. Ze voelt zich lid al van de club en kijkt ernaar uit om naar Timal te gaan. Tegen een verblijf van bijna vier weken in het gebied ziet ze niet op. Vier weken lang nauwelijks gelegenheid om je te wassen, steile hellingen op en af, iedere dag Dhal Bhat eten, afwachten hoe (eenvoudig) je slaapplaats is, met de kippen op en van stok ….. Ineke ziet het allemaal wel gebeuren en verwacht dat ze het prima zal kunnen rooien. Wij zijn ontzettend blij met zo’n vrijwilligster! Let op de weblogs in november om te lezen hoe het Ineke vergaat in de bergen en bij de vrouwen van Timal.

Een vakopleiding voor nog eens ruim 1400 vrouwen
In de afgelopen weken was sprake van intensief mailverkeer tussen onze programmamanager in Nepal, Sangram Jit Lama, en de voorzitter van Sāthsāthai. Samen hebben ze een enorme puzzel opgelost. En het resultaat mag er zijn: met een budget van ca. € 18.000,– worden 60 vakopleidingen voor vrouwen georganiseerd. In deze tweede serie vakopleidingen – die in de periode november 2011 – april 2012 zal worden uitgevoerd – is plaats voor in totaal 1452 deelneemsters. Het programma bestaat uit:
. een aantal vervolgcursussen op de eerste serie vakopleidingen (waaraan 1200 vrouwen hebben deelgenomen) over geiten en buffels fokken, biologisch groenten kweken, bijen houden, breien, naaien, borduren en tapijten knopen;
. een aantal nieuwe cursussen, zoals medicinale planten en kruiden kweken, paddenstoelen kweken, fruit telen, voedselverwerking, kippen fokken, zeep maken, bamboe producten maken en patchwork.
Ook is een programma gemaakt voor het opleiden van een aantal experts. Dit zijn zogenoemde train-de-trainers (TOT) opleidingen. De vrouwen die deze opleidingen volgen treden daarna op als trainster voor de vrouwengroepen in Timal. Voor een budget van rond de € 2.500,– volgen in de komende maanden:
. 2 vrouwen een cursus die opleidt tot “animal health worker”;
. 2 vrouwen een expertcursus biologisch groenten kweken;
. 2 vrouwen een expertcursus medicinale planten en kruiden;
. 2 vrouwen een cursus motivator water harvesting en druppelirrigatie;
. 2 vrouwen een cursus zeep maken;
. een aantal vrouwen een cursus expert value chain (hoe organiseer je de keten van producent tot consument?);
. de eerste 30 vrouwen die naar aanleiding van de eerste serie vakopleidingen een druppelirrigatiesysteem of een kas hebben aangeschaft een expertcursus biologisch kweken van off-season groenten.
Tenslotte is ook een programma opgezet voor de 63 microfinancieringsgroepen: naast de maandelijkse trainingen over de ins en outs van microfinanciering worden er in de tweede helft van dit jaar trainingen georganiseerd over onder andere
. marketing en value chain;
. elektriciteit in en om het huis;
. waterharvesting en druppelirrigatie.

We zijn best een beetje trots dat we zo’n tweede programma vakopleidingen voor vrouwen kunnen uitvoeren. En natuurlijk heel er blij dat verschillende sponsors in Nederland dit weer mogelijk maken.

SPAR maar dan anders
Anders dan de naam doet vermoeden heeft de Stichting Projectactie Rheden niets te maken met de bekende grutter. Deze SPAR verstrekt kleine subsidies aan goede doelen stichtingen in de gemeente Rheden. Hoewel de stichting Sāthsāthai gevestigd is in de gemeente Doesburg, hebben we in onze beginjaren een paar keer een subsidie van de SPAR ontvangen. Dat was erg belangrijk, omdat we toen nog weinig ervaren waren met fondsenwerving. Twee weken geleden organiseerde SPAR een avond voor door hen gesponsorde stichtingen om ervaringen en tips uit te wisselen. Een hele nuttige avond. Ook goed om te zien en te horen met hoeveel passie ook anderen zich belangeloos inzetten voor de minder bedeelde medemens ver weg. De verschillen in aanpak en werkwijze zijn groot, maar de grote betrokkenheid hebben we allemaal als gemeenschappelijke noemer.

Samenwerking tussen Sāthsāthai en Microkrediet voor Moeders: 1+1=3
De afspraak is gemaakt: direct na de zomer gaan we proberen spijkers met koppen te slaan in het belang van een gezondere toekomst van de vrouwen en hun gezinnen in Timal. Het uitgangpunt is eigenlijk heel eenvoudig:
- Microkrediet voor Moeders (MvM) wil graag in samenwerking met een Nepalees ziekenhuis (Dhulikhel Hospital) een groot programma gezondheidsvoorlichting realiseren en hun centrale vraag is “hoe bereiken we de vrouwen?”;
- met medewerking van de stichting Sāthsāthai zijn in de regio Timal ca. 3.500 vrouwen georganiseerd in 63 microfinancieringsgroepen, is sprake van een vrouwenorganisatie (STB), inclusief een field coördinator voor de hele regio, en beschikt de regionale STB over 7 women mobilizers die de 9 microfinancieringsgroepen in hun dorp maandelijks bezoeken voor voorlichtings- trainings- en begeleidingsactiviteiten. Deze organisatie van vrouwen kan eenvoudig voorzien in de behoefte van MvM.
In samenwerking tussen STB/Sāthsāthai en Dhulikhel Hospital/MvM kan een voorlichtingsprogramma worden gemaakt voor alle 63 groepen voor een jaar of langer, waarbij voorlichters de maandelijkse bijeenkomsten van de 63 groepen benutten voor voorlichting over een bepaald thema. Door de kennis van MvM/Dhulikhel hospital te combineren met de organisatie van de vrouwen (“van Sāthsāthai”), kan op een eenvoudige manier een groot deel van de vrouwen – en dus een groot deel van de gezinnen – van Timal worden bereikt en worden geïnformeerd over noodzakelijke kennis over gezondheid, preventie van ziekten, voeding, hygiëne, gezinsplanning, etc.
Wij zullen erop aandringen dat de women mobilizers extra getraind worden, zodat zij tijdens hun maandelijkse bijeenkomsten met de vrouwengroepen deskundig genoeg zijn om over thema’s te kunnen doorpraten. En natuurlijk is het belangrijk dat er goed voorlichtingsmateriaal beschikbaar is met veel plaatjes en eenvoudige teksten. Wordt vervolgd in volgende weblogs.

Klaar en bijna klaar
Alle 22 extra bibliotheekjes voor de vrouwen zijn klaar. Het totaal aantal bibliotheekjes is nu 52. Het aantal boeken is in ruim een jaar gestegen van 150 tot ongeveer 340 per bibliotheek. En weer hebben ook de Verenigde Naties via UNIC (United Nations Information Center) een bijdrage in natura geleverd. Rajendra Man Banepali, de national information officer van UNIC in Nepal, mailde ons vorige maand:
“Dear Tanja: Now we are in position to give around 18 hundred reports/books for 22 new libraries. Those reports are almost all in Nepali. Should you require any further assistance, please do not hesitate to contact us. Warm regards.”

Het community House in Narayanthan – dat de zetel wordt van de vrouwenbeweging van Timal, waar cursussen georganiseerd kunnen worden en waar het kantoor van de regionale saving and credit co-operative society (de regionale microfinancieringsbank van de vrouwen van Timal) gevestigd zal worden – is bijna klaar. Het dak zit erop, de muren zijn afgesmeerd met leem en de meubels zijn besteld. Alleen de deuren en de luiken voor de ramen missen nog.

OVOP
We hebben geprobeerd onze programmamanager in Nepal – die toch al erg druk is met de organisatie van al die trainingen en bibliotheekjes en monitorrapportages – te stimuleren om contact te leggen met de voorzitter van de FNCCI (de federatie van Nepalese Kamers van Koophandel en Industrie). Deze heeft bij zijn aantreden in het voorjaar gezegd dat hij zich wil inspannen om in Nepal de zogenoemde “One Village, One Product” (OVOP) aanpak te introduceren. Een methode die in Japan is bedacht en in meerdere Aziatische landen met succes wordt toegepast. Doel ervan is om de gewoonte te doorbreken waarbij (te)veel mensen zich richten op de productie en verkoop van dezelfde producten. OVOP staat juist differentiatie voor, waarbij dorpen of wijken zich onderscheiden in de productie en verkoop van verschillende producten. Binnen een dorp zou sprake moeten zijn van samenwerking en van specialisatie, waardoor kennis toeneemt en steeds efficiënter geproduceerd kan worden en een betere marktpositie kan worden verkregen met betere prijzen per product. Zo’n contact met de netwerken, de kennis en de middelen die daarachter zitten zou een mooie steun in de rug kunnen zijn voor de nieuwe inkomengenererende activiteiten van de vrouwen van Timal. Afwachten maar.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com.

Het is al weer ruim 6 weken geleden dat we ons laatste weblog schreven; nog uit Nepal – vlak voor daar de computer weer voor een half jaar in een doos ging. Excuses aan regelmatige bezoekers van het weblog dat er zo’n tijd geen nieuwe berichten zijn geplaatst. Daar zijn twee redenen voor. De eerste is dat er niet heel veel te melden valt. In Nepal is het regentijd en zijn de mensen in Timal vooral heel erg druk op hun land. In 4 tot 5 maanden tijd moet de hele cyclus van mesten, ploegen, zaaien, groeien en oogsten worden doorlopen om het voedsel op te leveren waar het hele jaar van gegeten moet kunnen worden. Erg belangrijk dus. De andere reden is dat wij pas sinds ongeveer een week weer echt aan het werk zijn voor de stichting. In de tussentijd zijn we vooral bezig geweest met ziekte en een 25-jarig huwelijk. Over de oogst van de afgelopen week zijn we niet ontevreden. De Jaarrekening 2010 is in concept klaar en ligt voor commentaar bij onze financiële adviseur, de actualisering van het Beleidsplan 2006-2012 is bijna rond, en het overzicht van wat we hebben bereikt en nog willen bereiken is aangepast, evenals het Meerjarenprogramma 2006 – 2012. Zodra deze beleidsstukken zijn vastgesteld komen ze ook beschikbaar voor wie ze maar wil lezen. Nog een weekje of twee geduld. En ……

De nieuwe Nieuwsbrief (van juni 2011) is klaar!
Er is een nieuwe Nieuwsbrief geschreven en ook al verzonden naar ongeveer 125 snailmail- en bijna 300 e-mailadressen. Deze nieuwsbrief is ook te lezen op onze website: www.sathsathai.com. Veel leesplezier.

Thuis voor de vrouwenbeweging van Timal (STB)

Een paar dagen geleden ontvingen we een foto van de bouw van het “community house” in Narayanthan. Daarop is te zien dat de begane grond en de eerste verdieping klaar zijn. Voor zover wij weten komt er nog een tweede verdieping op. Het is midden in de regentijd, dus dat vertraagt de bouw. Het is een traditioneel gebouwd huis, gemaakt van natuursteen, leem en mest. Er komt geen cement aan te pas. Bouwen in de regentijd wordt weinig gedaan, omdat het mengsel van nog niet gedroogde leem en mest makkelijk wegspoelt. Wel erg leuk om te zien dat het gebouw flink opschiet. Als ze nog een paar weken achter elkaar door kunnen werken is het klaar. Dan krijgt de vrouwen-beweging STB haar eigen ruimte voor trainingen en vergaderingen en een eigen kantoortje. En als de regionale “bank” van de vrouwen van Timal in de loop van dit jaar een feit wordt, zal deze Saving and Credit Cooperative Society (SACCOS) ook kantoor gaan houden in dit gebouw. Het zal een waar centrum van vrouwenactiviteiten in Timal gaan worden – tenminste dat hopen we van harte. Wij zullen ons best daarvoor doen, maar de vrouwen daar zullen het voornamelijk zelf moeten doen en gaan ervaren.

STB op excursie
Van onze programmamanager Sangram Jit lama kregen we bericht dat de STB heeft besloten dat ze eind deze maand een excursie gaat maken naar een dorp in de buurt: Panauti. In dat dorp is al jarenlang één van de beste microfinancieringscoöperaties voor vrouwen in het district Kavre Palanchowk actief. Deze stimuleert leden om nieuwe inkomengenererende activiteiten op te zetten en om dat vooral ook in coöperatief verband te doen. De leden van de STB kunnen daar het nodige opsteken en er hun voordeel mee doen voor het organiseren van hun eigen SACCOS. Op de terugweg gaan ze ook naar een voorbeeldproject voor “organic farming”: Hasera. Ze kunnen daar in de praktijk zien hoe ze compost moeten maken, wat de voordelen zijn van “water harvesting” en welke technieken je kunt benutten om met weinig water toch groenten te verbouwen. Een goede manier om nieuwe ideeën op te doen.

Sponsors zoenen
Soms zou je ze wel willen zoenen, die trouwe sponsors. In een periode van veel beleidswijzigingen en bezuinigingen, waarin veel Nepal-stichtingen met de handen in het haar zitten en hun activiteiten door gebrek aan fondsen moeten terugschroeven, heeft Sāthsāthai de financiering voor alle projecten die nu in de planning staan rond. We zijn daar ontzettend blij mee en beschouwen het als een bevestiging van de bijzondere relatie die in de loop van de jaren met onze sponsors is opgebouwd. Eén van die trouwe sponsors is Fred Foundation/StartFund NL. Eind mei maakten zij bekend dat ze toch nog eens een project van Sāthsāthai honoreren. Daarmee is het laatste financiële gat van het allerlaatste toiletten- en rookvrije kooktoestellenproject – dat in november a.s. start en naar verwachting in mei 2012 klaar zal zijn – nagenoeg gedicht. Dat betekent dat ook de laatste 700 van in totaal 5.000 gezinnen deze voorzieningen krijgen en alle ca. 40.000 inwoners van Timal een gezondere toekomst tegemoet gaan. Namens deze bewoners een dikke zoen voor onze sponsors!

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com.

Met ontzettend veel plezier hebben we in de afgelopen weken veel vrouwengroepen in Timal bezocht. Een belangrijk onderdeel vormde steeds de terugblik op de 57 vakopleidingen die in de afgelopen 4 maanden door bijna 1.200 vrouwen zijn gevolgd. We hebben daar leuke en enthousiaste reacties op gekregen. Vaak werden er zakken vol veelkleurige gebreide mutsen, dassen, handschoenen en zelfs al een vestje met veel trots geshowd. Allemaal resultaten van de breicursussen die zijn gegeven. In Saramthali lieten twee jonge vrouwen, die een cursus naaien (tailoring) hadden gevolgd, trots de jurken zien die ze aan hadden en die ze zelf hadden gemaakt. Toen we in Mechchhe langs een veldje reden waarop bonen stonden riep Durgamaya, de women mobilizer uit Mechchhe, enthousiast uit: “kijk deze vrouw heeft de cursus organic vegetable farming gevolgd!”.
Nog mooier zijn de verhalen van vrouwen die ook al daadwerkelijk zijn begonnen om hun nieuwe kennis in de praktijk te brengen: naaisters die een winkeltje hebben geopend, tapijtenknoopsters en breisters die een eerste opdracht binnen hebben. En natuurlijk zijn er nieuwe vragen: hoe moeten we onze kaarsen verkopen en kunnen we ook verdiepingscursussen volgen zodat we nog beter leren breien, naaien, groenten kweken, geiten fokken, en hoe kunnen we aan de druppelirrigatiesystemen komen waar we tijdens de cursus organic vegetable farming over zijn geïnformeerd, etc?
Om op die nieuwe vragen in te spelen is o.a. besloten om in het najaar, na de regentijd, een tweede programma van vakopleidingen uit te voeren; met nieuwe cursussen (zoals paddenstoelen kweken) en met verdiepingscursussen. En in de komende maanden zal een aantal mobilizers een cursus value chain en marketing volgen, zodat zij vrouwen kunnen begeleiden en adviseren over het verkopen van hun producten in de stad. Tenslotte is met de vrouwenorganisatie STB afgesproken dat zij zelf een project voor de aanschaf van ca. 200 druppelirrigatiesystemen zullen uitvoeren. Sathsathai zal alleen bijdragen aan de opleiding van een viertal motivators die vervolgens als een soort consultants kunnen voorzien in voorlichting en advisering over de aanleg en het gebruik van de systemen.

Vrouwenbeweging langzaamaan op eigen benen
Ruim een jaar geleden is de vrouwenadviescommissie voor de regio Timal – kortweg STB – opgezet. Het uiteindelijke doel is dat deze organisatie van de vrouwen van Timal zich ontwikkelt tot een sterke, onafhankelijke vrouwenbeweging die zelf is staat is om bij te dragen aan de verbetering van de leefomstandigheden van de vrouwen van Timal en daarvoor zelf de kennis en de financiën weet te vinden. De stichting Sathsathai wil er alles aan doen om vooral de 7 women mobilizers en de field coördinator zover op te leiden dat ze het zelf ook kunnen. Dat gaat langzaam. De komende maanden worden weer cursussen project management, communicatie, teambuilding, leiderschap, women empowerment, value chain, marketing, e.d. georganiseerd.
En er wordt gewerkt aan het formaliseren van de STB, die nog niet is geregistreerd. Afgesproken is dat de procedure in gang wordt gezet om in september/oktober een formele saving and credit cooperative society (SACCOS) van en voor vrouwen van Timal op te richten. Dit wordt een zgn. “multipurpose” SACCOS: ten eerste moet deze zich ontwikkelen tot professionele, regionale microfinancieringsbank van vrouwen – als een paraplu over de 63 kleine lokale micofinanceringsgroepen voor vrouwen – waardoor ook de duurzaamheid van de microfinancieringsorganisatie in Timal wordt gewaarborgd. Ten tweede moet deze SACCOS de belichaming worden van een sterke, onafhankelijke vrouwenbeweging, die zich inzet voor de belangen van de vrouwen van Timal. De field coördinator en de women mobilizers worden onderdeel van de SACCOS; deze wordt hun formele thuisorganisatie.
Naast een trainingsprogramma om de betrokken mobilizers, field coördinator en leden van STB op te leiden om hun toekomstige verantwoordelijkheden ook aan te kunnen, zal de komende maanden ook worden onderzocht of voor het vrouwenprogramma een partner gevonden kan worden die in de toekomst kan optreden als (mede)financier van projecten en die kan bijdragen aan de verdere ontwikkeling van de ‘human resources’ van de SACCOS. We worden daarbij geholpen door Daan Boom, directeur kennismanagement van ICIMOD, die bereid is zijn netwerk voor ons open te stellen en voor introducties te zorgen.
Wat we onze programmamanager Sangram Jit Lama vooral duidelijk proberen te maken is dat alle kennis en geld die in de toekomst nodig zijn voor de ontwikkeling van de vrouwen van Timal – en vooral voor de ontwikkeling van inkomengenererende activiteiten door de vrouwen – in Nepal zelf gevonden kunnen worden. De rol van Sathsathai is vooral de vrouwen daarin de weg te wijzen en op weg te helpen. Vanaf 2012 zullen ze het zelf moeten kunnen.
Een belangrijke stap daarin is dat de houding “wij zijn arm en onderontwikkeld en help ons alsjeblieft” verandert in een zelfbewuste houding van vrouwen die weten wat ze willen, die een goed en aansprekend ontwikkelingsprogramma hebben en naar een ontwikkelingsorganisatie durven te stappen met een presentatie van hun programma en een uitnodiging om samen te onderzoeken of samenwerking mogelijk is. Vanuit gelijkwaardigheid en met de opzet om een ontwikkelingsorganisatie uit te dagen hun eigen doelstellingen te verbinden aan lokale ontwikkelingswensen en hun kennis en middelen te koppelen aan lokale kennis en organisaties zodat 1+1 drie kan worden.

Eerste eigen projecten van en door STB
Sathsathai probeert “zeggen” en “doen” zoveel mogelijk samen te laten gaan. Om de vrouwenbeweging het gevoel te geven dat ze zelfstandig in staat zijn om een project uit te voeren, gaan ze daarom de komende maanden met het volgende aan de slag:
1. gebleken is dat 200 van de ca. 250 vrouwen die in de afgelopen maanden een cursus organic vegetable farming hebben gevolgd een druppelirrigatiesysteem willen hebben. Zo’n systeem stelt ze in staat om ook in de droge periode (oktober-april) groenten te verbouwen. We hebben afgesproken dat STB zelf een project opzet om te inventariseren wie precies mee wil doen, dat ze zelf een aanvraag indient bij de overheid voor subsidie en zelf de materialen inkoopt en distribueert. Het enige onderdeel dat Sathsathai voor haar rekening neemt is de opleiding van 3-4 zogenoemde motivators, die voorlichting kunnen geven en kunnen adviseren over het gebruik van een druppelirrigatiesysteem. We zijn heel benieuwd of we tijdens ons volgende bezoek in november al druppelirrigatiesystemen in werking zien!
2. de leden van de STB, vooral de 7 women mobilizers, willen ontzettend graag hun Engels verbeteren, zodat ze rechtstreeks met ons kunnen communiceren, maar ook om Engelse boeken te kunnen lezen (bijna alle studieboeken en vakliteratuur in Nepal zijn in het Engels) en om gebruik te kunnen maken van internet.
We hebben field coördinator Usha en programmamanager Sangram in contact gebracht met een Nepalese organisatie die bemiddelt tussen vrijwilligers uit Engeland en de VS, die voor langere tijd in Nepal (Engelse) les willen geven. Ook hebben we ze op weg geholpen met de invulling van het aanvraagformulier. Verder moeten ze het zelf doen. En we hopen natuurlijk dat we tijdens ons bezoek in november kennis kunnen maken met de door STB geregelde vrijwilliger….

Go home!
Onze kruidenier, een hardwerkende man die ook een eigen bakkerij heeft, was heel duidelijk toen hij zei “ga naar huis en neem al die andere buitenlanders met je mee”. Hij bedoelde het niet onaardig, maar gaf daarmee uitdrukking aan een diep gevoelde irritatie over het gebrek aan vrijwel alles wat nodig is om Nepal verder te helpen. Gebrek aan elektriciteit, gebrek aan water, tekort aan benzine, nauwelijks wegen, een onmachtige regering, altijd maar vechtende politieke partijen en een alom aanwezige corruptie. Naar zijn overtuiging zijn er in Nepal een paar dingen nodig:
1. alle buitenlanders weg;
2. alle festivals afschaffen en daarvoor in de plaats 14 dagen vakantie per jaar voor iedereen rond het belangrijkste festival Dashain;
3. alle Nepalezen aan het werk: 6 dagen in de week en 8 uur per dag.
Volgens onze kruidenier kan Nepal zich alleen op deze manier ontwikkelen. Nepalezen moeten het zelf doen. Buitenlanders maken ze lui en door alle vrije dagen vanwege de honderden festivals wordt er nauwelijks gewerkt.
We hebben het gevoel dat er veel waarheid in zijn opmerking schuilt.

Enthousiaste Annette
We kregen een enthousiast telefoontje van Annette, onze vice-voorzitter. Ze was met een truck vol toiletpotten, PVC pijpen, golfplaten, etc. – allemaal bouwmaterialen voor toiletten – meegereden naar Saramthali en was onder de indruk van de efficiënte werkwijze van onze uitvoeringsorganisatie voor toiletten en rookvrije kooktoestellen, SaBiNe. Nooit eerder hebben we in de praktijk gezien hoe de aanvoer van materialen verloopt. Ze worden gekocht in Banepa en opgeladen op een kleine vrachtwagen die ze de bergen in brengt.
Annette meldde dat de coördinator van SaBiNe in de vrachtwagen zat en een lijst bij zich had van de plaatsen waar moest worden afgeladen en voor hoeveel gezinnen. Bij aankomst werd getoeterd en kwamen meteen daarna mensen aangelopen – meestal vrouwen – die hun materialen in ontvangst namen. Vervolgens droegen zij de zakken cement, de toiletpotten, de PVC-pijpen en de golfplaten op hun rug de berg op of de berg af, afhankelijk van waar ze wonen. Dit ritueel herhaalde zich enkele malen totdat alle materialen waren verdeeld. Gecoördineerd, ordelijk en gedisciplineerd. Chapeau voor SaBiNe!

Gewoon leuk: duizenden boeken bestellen
Omdat de eerste 30 bibliotheekjes voor de vrouwen van Timal zo’n succes zijn gebleken zullen er de komende maanden nog eens 22 worden georganiseerd. Daarmee wordt bereikt dat de bereikbaarheid en de aantrekkelijkheid van de bibliotheekjes voor de vrouwen optimaal wordt. Niet te ver lopen en met een aanbod dat aansluit op hun belangstelling. Een telefoontje en een mail naar de communicatieafdeling van de VN in Kathmandu (UNIC) leverde per omgaande een positieve reactie op: ze doen hun best om weer van alle VN-organisaties publicaties te verzamelen.
Met onze programmamanager naar een grote boekhandel om duizenden boeken te bestellen. Dat is in Nepal geen eenvoudige opdracht, want van alle titels moeten resp. 52 of 22 exemplaren worden geleverd en er bestaat geen Centraal Boekenhuis waar even een order kan worden geplaatst!
De oudere vrouwen in Timal blijken veel plezier te beleven aan eenvoudige boekjes met veel plaatjes en grote letters – eigenlijk boekjes voor kinderen – die de vorige keer zijn geleverd door Room to Read. Dit is een Amerikaanse organisatie met als missie: “changing the World starts with educating children”. Voor ongeveer € 750,– reden we er weg met bijna 1.300 boekjes in een bijna volledig door zijn veren zakkende oude taxi. De oudere vrouwen in Timal zullen er weer blij mee zijn.

Soms een beetje zat
Zes weken hard werken in een ontwikkelingsland levert naast veel plezier ook met enige regelmaat momenten van forse irritatie en frustratie op. Als er weer geen elektriciteit is (14 uur per dag!) en zeker als het ook nog eens wegvalt in die paar uurtjes dat het er wel zou moeten zijn, omdat het onweert of omdat er werkzaamheden worden uitgevoerd. Als je alsmaar rekening moet houden dat het water opraakt en je zelfs de wc niet meer door kunt trekken, terwijl het de laatste weken bijna dagelijks met bakken uit de lucht viel. Als je in de krant leest dat er nog steeds geen regering is, de grondwet weer niet klaar zal zijn op 28 mei (had vorig jaar op die dag al vastgesteld moeten zijn), als de belangrijkste corruptiezaak waarbij de hele politietop betrokken lijkt te zijn vlak voor afronding van het onderzoek wordt gedwarsboomd met een besluit om de onderzoeksrechter over te plaatsen naar een andere functie en als de misdadige voormalige kroonprins die dit voorjaar weer eens heeft geschoten op een familie die hem niet aanstond van de rechter te horen krijgt dat hij hem niet vervolgt als hij belooft “het niet nog eens te zullen doen”. Als je weer vastzit in het chaotische verkeer, terwijl het land toch zucht onder een enorm benzinetekort en er bij iedere pomp die wat benzine heeft urenlange rijen wachtende auto’s en motoren staan. Soms ben je het wel eens een beetje zat dat er nauwelijks iets of iemand is dat/die werkt.
Maar wat kun je dan genieten van een bhanda, waarbij de hele samenleving een dag wordt stilgelegd omdat één of andere etnische groep aandacht vraagt voor haar rechten (van plichten hebben ze nooit gehoord). Samen op de fiets over verlaten straten fietsen, waar je de dag ervoor nog nauwelijks doorheen kon komen – en de dag erna ook weer niet.

Volgend weblog uit Nederland
Ons bezoek aan Nepal zit er weer bijna op. Donderdag vliegen we naar huis. De komende dagen gaan we ons appartement weer inpakken en afsluiten. En ons volgende weblog komt dus weer gewoon uit Nederland.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com.

We zijn alweer zo’n anderhalve week aan het werk in Kathmandu. De eerste dagen was het weer niet zoals we gewend zijn: te koud en dagelijks een portie regen. Dat laatste was voor Tanja wel heel erg aangenaam; de lucht in Kathmandu was veel schoner door de dagelijkse regenbui. Sinds twee dagen is het heerlijk warm en werken we veel buiten onder de veranda.
Het was geen gemakkelijke start deze keer. Met zoveel projecten kunnen we zonder computer niet meer uit de voeten. We nemen vanuit Doesburg altijd onze externe harde schijf met een volledige kopie van de computer thuis mee. Bij het installeren en opstarten van de computer in ons appartement ging er deze keer van alles mis. Het ene na het andere Trojaanse paard galoppeerde door onze bestanden met als gevolg twee dagen verlies en twee computerdeskundigen over de vloer, die uiteindelijk niets anders wisten te bedenken dan de hele computer leeg te maken en van de grond af weer op te bouwen. Vooral voor Tanja was dit even flink slikken. Maar gelukkig werkt alles weer (bijna) zoals het hoort.

YES, een toekenning van Impulsis !!!!!
Wat hebben we er een hard hoofd in gehad en wat hebben we aan het begin van dit jaar veel tijd en energie besteed aan fondsenwerving. Maar de beloning van onze vaste sponsors is groot. Ondanks alle beleidswijzigingen en bezuinigingen van het kabinet Rutte is ook de financiering van ons allerlaatste toiletten- en rookvrije kooktoestellen project voor de laatste 700 gezinnen in Timal (dat volgens de planning eind dit jaar begint) bijna rond. Een belangrijke mijlpaal daarin is de toezegging van een forse bijdrage van de medefinancieringsorganisatie Impulsis, die ons afgelopen maandag door onze vaste relatiebeheerder Martin Teunissen via de mail werd meegedeeld. We kunnen de toegezegde € 20.000,– nog dit jaar tegemoet zien. Wat een opluchting!
We beseffen hoe bijzonder deze toekenning is. Eind februari maakte Impulsis haar beleid voor de komende jaren bekend. Door alle rijksbezuinigingen is financiering van projecten in Nepal nagenoeg onmogelijk geworden; op één kleine uitzondering na. Voor water en sanitatieprojecten in 8 landen – waaronder Nepal – is jaarlijks een bedrag beschikbaar van € 200.000,–; gemiddeld dus maar € 25.000,– per land en aan Sathsathai is in het eerste jaar bijna het volledige bedrag voor Nepal toegekend. We zijn er waanzinnig blij mee en beschouwen het als een erkenning voor het succesvolle werk van SaBiNe – onze uitvoeringsorganisatie in Nepal – en als een bevestiging van de al jarenlange uiterst vruchtbare samenwerkingsrelatie tussen Impulsis en Sathsathai. Martin, Luitzen en alle andere betrokkenen bij Impulsis: namens de inwoners van Timal derai, derai dhanyabad!

Vakopleidingen voor vrouwen
Op 5 en 6 april hebben we weer twee intensieve dagen doorgebracht met de leden van de vrouwen-adviescommissie voor Timal, de STB. We hadden er deze keer heel erg naar uitgekeken. Vlak voor ons vertrek uit Nepal – begin december 2010 – is samen met de STB een programma vastgesteld om ongeveer 1.000 vrouwen in Timal de kans te geven een korte vakopleiding te volgen. De bedoeling daarvan was vrouwen op deze manier te stimuleren en in staat te stellen om eigen inkomengenererende activiteiten – zeg maar kleine bedrijfjes – te starten, waarmee ze wat zouden kunnen verdienen en hun gezinnen over iets meer inkomen zouden kunnen beschikken.
Doordat de organisatie van dit enorme programma een groot beslag heeft gelegd op de leden van de STB en vooral op field coördinator Usha Ghising en de 7 women mobilizers, hebben we van hen de afgelopen maanden geen erg uitgebreide voortgangsrapportages gekregen. We wisten wel dat het programma goed verliep, maar niet precies hoe goed “goed” was. Dat weten we nu wel en we zijn onder de indruk en blij verrast. Er is uiterst zuinig met het budget omgegaan en ondanks dat zijn maar liefst 57 (in plaats van de verwachte 49!) verschillende trainingen en cursussen georganiseerd, waaraan uiteindelijk bijna 1200 vrouwen hebben deelgenomen! En er is nog veel beter nieuws: verschillende vrouwen zijn al met hun nieuwe kennis en vaardigheden aan de slag gegaan en verkopen wat ze zelf hebben gemaakt. Een mooi voorbeeld zijn de vrouwen die een training tailoring (naaicusrsus) hebben gevolgd. De meeste van hen hebben intussen zelf een naaimachine gekocht – toch een investering van zo’n € 80,– voor een tweedehands machine – en zijn aan de slag gegaan met een eigen naaiateliertje. Vrouwen die kaarsen hebben leren maken willen nu graag leren hoe ze hun kaarsen aan de man kunnen brengen in de grote stad. Hoe doe je dat? Dat geldt ook voor veel van de ongeveer 250 vrouwen die een cursus organic vegetable farming (biologisch groenten telen) hebben gevolgd. We hebben beloofd dat in de komende maanden aandacht zal worden besteed aan dit vraagstuk van “vermarkten”; te beginnen met een gesprek over een training “value chain” (de verschillende stappen in de hele keten van producent naar consument) van ICIMOD.
Mooi was het ook om te horen dat vrouwen die al hun hele leven lang volgens oude tradities groenten verbouwen na de trainingen begrijpen hoe dat echt moet en dat het gebruik van chemicaliën erg ongezond is en valt af te raden. En dat ze nu al zijn begonnen om ook andere groenten te verbouwen dan wat iedereen altijd al verbouwde. Bij ieder huis zie je bloemkool, saagh (soort spinazie), uien, knoflook, rettich, bonen, maïs en soms aardappelen op het land. Voor een gezonde en gevarieerde voeding is meer nodig en zeker als je voor de markt wilt gaan produceren is meer variatie gewenst.
Omdat alleen vrouwen die lid zijn van een microfinancieringsgroep konden deelnemen aan de trainingen en cursussen, is ook het aantal leden van deze groepen gegroeid. Een mooi neveneffect.
In één van de dorpen wilde een ongehuwde man vreselijk graag meedoen aan de training groenten telen. Toen de man na aanvankelijke afwijzingen bleef aandringen, besloot de betrokken mobilizer op te treden als “huwelijksmakelaar” en uiteindelijk kon de man toch meedoen – onder de naam van zijn aanstaande vrouw!
De vrouwen die een cursus brood bakken hebben gevolgd zijn nog niet aan het starten van een eigen bedrijfje toegekomen: “ze eten alles zelf op” was de boodschap. Dat betekent in ieder geval dat ze goed hebben leren bakken….
De totale kosten van alle 57 cursussen voor bijna 1200 vrouwen zijn ca. € 17.000,–.  Doordat door onze partners erg zuinig met het budget is omgesprongen, is voor de tweede ronde nog een bedrag beschikbaar van rond de € 18.000,–.Tijdens de conferentie is geïnventariseerd aan welke andere trainingen/cursussen de vrouwen in Timal behoefte hebben. Genoemd zijn verdiepingscursussen kleding maken/naaien, groenten telen en geiten en buffels fokken. Daarnaast is gevraagd om trainingen kippen fokken, bamboe producten maken (manden, meubels, etc.), weven, babyvoeding maken, “food processing” (bijvoorbeeld kaas en paneer maken van melk, jam van fruit, e.d.), tassen en huisdecoraties maken, zeep maken, fruit telen, paddenstoelen kweken en het kweken van medicinale kruiden. Over een paar weken zullen we samen met de STB een tweede programma vakopleidingen voor de vrouwen van Timal vaststellen, zodat nog meer vrouwen een vak kunnen leren waardoor zij en hun gezinnen een beter inkomen krijgen. Ook zullen we dan een nieuw trainingsprogramma vaststellen voor de leden van de vrouwenadviescommissie STB, de field coördinator en de 7 women mobilizers. Daarbij gaat het om versterking van hun communicatie- en vergadervaardigheden, om projectmanagement, microfinanciering en boekhouden. Dan zal ook de vraag beantwoord worden of er geïnvesteerd gaat worden in de opleiding van enkele experts op het terrein van diergeneeskunde (heel erg nodig als vrouwen beginnen met het opzetten van bijvoorbeeld kippenfarms), organisch groenten telen en waterharvesting (kennis en technieken om regenwater op te vangen en op te slaan). Tenslotte zal ook een excursieprogramma voor de komende maanden worden samengesteld. Gevraagd is om excursies naar succesvolle microfinancieringscoöperatie van en voor vrouwen, een biologische groetenkwekerij, een bijenhouderij en een geitenboerderij.
Met het succesvolle eerste vakopleidingenprogramma nog maar net afgerond en met een budget van nog € 18.000,– moet het mogelijk zijn om voor veel vrouwen van Timal een aantrekkelijk tweede programma vakopleidingen te maken. Wij kunnen haast niet wachten om daarmee aan de slag te gaan.

Voetengeur
Je moet er van leren houden of proberen het te negeren. Na de eerste bijeenkomst in ons appartement in Kathmandu met de voorzitter en vice-voorzitter van de vrouwenadviescommissie, de programma-manager voor vrouwenprojecten, onze vaste vertegenwoordiger in Nepal en een nieuwe tolk viel de achtergebleven voetengeur niet te ontkennen. Iedereen schopt netjes voor het binnenkomen zijn schoeisel bij de voordeur uit en gaat op blote voeten of op sokken naar binnen. Het effect is een niet te ontkennen en voor ons moeilijk te accepteren doordringende lucht. Het hoort bij Nepal. We kennen het al van eerdere bezoeken van een elektricien, van een loodgieter en zelfs van de even in en uit lopende jongens van de kruidenier om de hoek, die een waterjar of een gasfles komen brengen. Wat we nog niet hadden meegemaakt was dat één van onze gasten niet wist om te gaan met een westers toilet. Na haar vertrek stonden er tot onze verbazing twee modderige voetafdrukken op de WC-bril. Op zich een fraai staaltje evenwichtskunst, maar wat ons betreft liever niet.
Het blijft dus wennen en aanpassen van beide kanten.

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com.

Over anderhalve week vliegen we alweer naar Nepal. Hoewel we de laatste weken van allerlei projecten monitorrapportages hebben ontvangen (waardoor we een goed inzicht hebben in de voortgang van projecten), gaan we met hoog gespannen verwachtingen. Als we aankomen is het programma van basisvakopleidingen voor de vrouwen in Timal ongeveer afgerond. Sinds december hebben ongeveer 1.000 vrouwen deelgenomen aan een van de 49 verschillende cursussen. Sommige van enkele dagen andere van enkele maanden. De cursussen variëren van kaarsen, wierook, zeep en manden maken tot leren breien, naaien of kleden knopen en bijen houden, groenten telen en geiten, kippen en buffels fokken.
We weten welke cursussen waar zijn georganiseerd en hoeveel vrouwen (met naam en toenaam) eraan hebben deelgenomen en er zijn berichten dat al veel vrouwen ook daadwerkelijk aan de slag zijn gegaan met hun nieuw verworven kennis en vaardigheden. Maar er zijn ook nog heel veel vragen. Zou deze reeks cursussen vrouwen echt stimuleren om nieuwe bedrijvigheid te beginnen en zouden gezinsinkomens daardoor dan echt kunnen gaan groeien? Wat is er aanvullend nodig om nog meer vrouwen op weg te helpen naar nieuwe inkomengenererende activiteiten? Zal er nog een tweede reeks opleidingen nodig zijn? Zullen vrouwen ook samen – in een coöperatief verband – aan de slag gaan, waardoor ze elkaar kunnen ondersteunen en ook wat grootschaliger activiteiten kunnen aanpakken?
We zijn uiterst benieuw naar wat we zullen aantreffen en met welke nieuwe plannen we in mei weer huiswaarts zullen keren.

Gemeenschapshuis en centrum van vrouwenactiviteiten
En natuurlijk zijn we heel erg benieuwd hoe het gemeenschapshuis in Narayanthan er voor staat. De suggestie voor zo’n gemeenschapshuis werd pas tijdens ons vorige bezoek in november 2010 geopperd. Na het nodige overleg hebben we besloten dit initiatief van de vrouwen uit Narayanthan te steunen, omdat dit gemeenschapshuis ook een belangrijke functie kan vervullen als centrale ontmoetingsplaats voor de vrouwenadviescommissie van Timal. We investeren veel in het ontwikkelen van deze vrouwenadviescommissie tot een sterke, regionale belangenvereniging van de vrouwen van Timal. Dat doen we vooral door veel te investeren in capacity building van de voorzitter van de vrouwenadviescommissie, de 7 women mobilizers (een per dorp) en de leden van de vrouwenadviescommissie. Het gemeenschapshuis zal worden benut voor vergaderingen en opleidingen, het kantoortje van de vrouwenadviescommissie zal er gehuisvest worden en waarschijnlijk ook het kantoor van de eind 2011/begin 2012 te realiseren professionele, regionale koepel van de 63 kleine microfinancieringsgroepen van de vrouwen van Timal (een heuse Saving and Credit Cooperative Society/SACCOS). Omdat de loopafstanden in Timal zo groot zijn, zal het gemeenschapshuis ook faciliteiten moeten hebben voor overnachtingen en om te kunnen koken.

De derde tweedaagse conferentie
In de eerste week van april organiseren we weer een tweedaagse conferentie (de derde) met de vrouwenadviescommissie, de women mobilizers en de field coördinator. Daar zullen alle vrouwenprojecten weer de revue passeren en zullen nieuwe afspraken worden gemaakt voor vervolg-vrouwenprojecten. Uiteindelijk willen we bereiken dat de vrouwen van Timal eind 2012 zo goed georganiseerd zijn en zo goed zijn opgeleid (project management, leiderschap, belangenbehartiging) dat ze in staat zijn om zelfstandig hun boontjes te doppen en voor hun belangen kunnen opkomen en dat wij hen met een gerust hart kunnen verlaten.
Pas een jaar geleden – tijdens de eerste tweedaagse conferentie – zijn de bestuursleden van de vrouwenadviescommissie gekozen en zijn de 7 women mobilizers aangesteld. We hadden toen te maken met zeer timide vrouwen waar nog weinig initiatief van uitging. Afgelopen november was dat al volstrekt anders. Tijdens uiterst levendige discussies is toen onder andere het grote programma van basisvakopleidingen voor vrouwen opgesteld. Hoe zullen we ze nu aantreffen? Nog assertiever? Wat zullen de ervaringen met de 49 cursussen voor ruim 1.000 vrouwen voor indrukken hebben opgeleverd? En tot welke nieuwe inzichten, verzoeken en opmerkingen zal dat leiden? We zijn benieuwd.
We hebben geen bevestiging ontvangen, maar nog steeds de stille hoop dat het gemeenschapshuis in Narayanthan al zover klaar is dat de conferentie daar georganiseerd kan worden. Dat zou een mooie symbolische opening zijn van dit centrum voor de vrouwen van Timal. En praktisch gezien bespaart dat een fors bedrag voor de huur van het trainingscentre in Dhulikhel, inclusief de kosten voor verblijf en maaltijden. Dat geld kunnen we beter besteden om de inrichting en de voorzieningen van het gemeenschapshuis op orde te brengen.

Meten is weten
Voor al onze projecten hebben we een monitorsysteem opgezet. Om goed voorbereid aan een volgend bezoek te beginnen krijgen we in de maand voorafgaand aan een bezoek aan Nepal rapportages toegezonden over de voortgang van projecten. Dat betekent ook veel werk, want al die rapportages moeten worden verwerkt en de gegevens moeten worden geanalyseerd. De afgelopen weken hebben we analyses gemaakt van de voortgang van de eerste 30 bibliotheken, van de voortgang van de laatste 32 alfabetiseringsklassen en de 63 microfinancieringsgroepen en van de afronding van het vierde project voor toiletten en rookvrije kooktoestellen (een project voor 1.200 gezinnen). Deze analyses zijn de basis voor rapportages aan de vele sponsors van deze projecten.
Voor ieder van de projecten geldt dat we zeer tevreden zijn over de voortgang en ook over onze uitvoeringsorganisaties; zij doen hun uiterste best. Naast alle tevredenheid leveren dergelijke rapportages en analyses ook vragen op. Die zullen we bespreken met onze uitvoeringsorganisaties en – wat betreft de vrouwenprojecten – met de in de vrouwenadviescommissie vertegenwoordigde vrouwen van Timal. Zo proberen we de projecten op basis van inzicht en medezeggenschap steeds te verbeteren.
Voor wie geïnteresseerd is, een paar cijfers:
. van de 30 bibliotheken zijn inmiddels 1.408 vrouwen lid en hun aantal groeit snel. Ervan uitgaande dat veel van deze vrouwen eerder aan een door Sathsathai georganiseerde alfabetiseringsklas hebben deelgenomen, is 96% van hen ook lid geworden van een bibliotheek. Als wordt aangenomen dat een lid per gezin lid is van een bibliotheek dan heeft 37% van de gezinnen in Timal toegang tot een bibliotheek. Er worden veel boeken geleend en er is aanleiding om volgende maand in overleg met de vrouwenadviescommissie te besluiten over de organisatie van nog eens ruim 20 extra bibliotheken en over uitbreiding van de boekencollectie;
. de laatste 32 alfabetiseringsklassen zijn gestart met in totaal 732 vrouwen. Na een jaar waren er nog 616 vrouwen die regelmatig kwamen (84%). Nu – na ruim 1,5 jaar – is het aantal regelmatig aanwezige vrouwen volgens de laatste monitorrapportages van februari 2011 weer opgelopen naar 684 (93%);
. van de 63 microfinancieringsgroepen zijn 3.212 vrouwen lid. Gezamenlijk hebben zij al een kapitaal opgebouwd van 4.248.006,– Rupees (bijna € 45.000). Dat is al het dubbele van het startbedrag dat Sathsathai in hen heeft geïnvesteerd. Uitgaande van één lid per gezin is ca. 64 % van alle gezinnen in de regio aangesloten; dat betekent dat er ook nog voldoende groeimogelijkheden zijn;
. het project om 1.200 gezinnen te voorzien van een toilet en een rookvrij kooktoestel is tijdig en binnen de begroting afgerond. Weer een bevestiging dat SaBiNe, de lokale uitvoeringsorganisatie, gesmeerd loopt en op haar taak is berekend. Jammer dat ze met al hun kennis en ervaring eind volgend jaar klaar zijn; alle 5.000 gezinnen van Timal zullen dan over een toilet en een rookvrij kooktoestel beschikken.

Weer een cadeautje
Een student van de TU-Twente, Evert van Veldhuizen, stuurde ons zijn onderzoeksrapport “Water harvesting in the rural Hill region of Nepal”. Het rapport geeft een overzicht van verschillende technieken die in Nepal beschikbaar zijn om watertekorten te kunnen oplossen. De boodschap is dat er geen “one fits all” oplossingen bestaan. Altijd zal per locatie bekeken moeten worden wat de oorzaken en lokale omstandigheden zijn en welke technieken toepasbaar zijn. De waarde van het rapport is dat het verschillende beschikbare technieken afzet tegen verschillende omstandigheden.
In de hogere delen van ons werkgebied Timal is tekort aan water een toenemend probleem dat niet alleen de gezondheid van mensen en dieren bedreigt, maar ook bijdraagt aan de toch al zware werklast van vrouwen en kinderen, die vaak uren per dag met een last van 30-50 kilo water onder weg zijn; berg op berg af. Evert toont aan dat alleen heel goed onderbouwde projecten kunnen leiden tot een duurzame oplossing van watertekorten. Voor drinkwater is het opvangen en opslaan van regenwater tijdens de regentijd om watertekort in de droge tijd te overbruggen een goede en te weinig benutte optie. Voor irrigatie en hogere opbrengsten van de karige grond zal gekeken moeten worden naar heel andere opties. Een opvallende waarneming van Evert is dat er grote verschillen zijn tussen dorpen, die niet alleen worden verklaard uit de aan-/afwezigheid van geld of lokale tradities. Kennis en de mate waarin een samenleving open staat voor vernieuwing vormen een belangrijke voorwaarde voor succes. We willen gaan bekijken of het zinvol is om SaBiNe de mogelijkheid te geven zich te bekwamen in oplossingen van watertekorten en kennis te laten maken met waterkennisinstituten in Nepal.

Volgende bijdrage
Onze volgende bijdrage aan dit weblog zal uit Nepal komen. Blijf ons volgen!

Wilt u meer weten over de activiteiten van de stichting Sāthsāthai in Nepal? Kijk dan eens op www.Sāthsāthai.com.